Don Juan Picture 소설 & 이야기

Ngunit tuwing iniisip niya ang tungkol sa kung paano siya magiging sikat sa hinaharap, parang natural lang naman kung gagastos siya ng kahit kaunti lang. "At saka nga pala, mayroon pa akong ilang mga larawan dito. Tingnan mo kung maaari mo silang magamit." Sw-in-ipe ni Dominique ang kaniyang album, namimili ng ilang mga imahe. Lumapit naman si Malaya sa kanya at bahagyang dumungaw para makita ang mga larawan na sinasabi ng babae. Ang mga larawan ay pinapakita si Dominique kasama si Juancho, ngunit ang mukha ng lalaki sa mga larawan ay kumukubli, kaya't para lamang itong naging silhoutte.

Sinalubong s'ya ni Juancho na mukhang nakaabang na sa kan'yang pagdating. "Where is he?" agad na tanong n'ya rito. "Nasa opisina n'yo my lord," sagot ng katiwala. Tinanguan n'ya ito at agad na tinungo ang kan'yang opisina. Agad na binuksan n'ya ang pinto at naabutan ang ama na matamang nakatingin sa malaking painting sa dingding. Ang painting ay mukha ni Lavinia na nakadapa na natutulog sa kama habang hubot-hubad hubad at natatakpan ng kumot ang katawan hanggang sa bandang dibdib.

sambit ng lalaking si Doktor Juan na nanginginig ang boses. Napakasakit tingnan ang kalagayan ni Doktor Juan noong oras na iyon – puno ng pasa ang kanyang mukha, may mga tuyong dugo sa kanyang noo at ilong, at namamaga pa ang kanyang mga mata na halos hindi na makabukas. Mukhang pinahirapan siya ng husto ni Benny at ng mga tauhan nito.

Isang masamang ngiti ang gumuhit sa labi ni Margareth nang lumapit siya sa katabi niyang matandang lalaki—si Don Juan, isang kilalang druglord at negosyante na binibili ang mga babae para paglaruan. "Don Juan…" malanding bulong ni Margareth habang hinahaplos ang braso ng matanda at inilalapit ang dibdib niya sa braso nito. "Kung bibilhin niyo para sa akin 'yung isang item mamaya, sisiguraduhin kong mag-e-enjoy kayo buong gabi at kahit buong weekend pa. Paliligayahin kita, pangako iyan."

Tipong hindi na nanaisin ni Juancho na maghiwalay sila. Akala niya ay magagalit si Juancho sa pagiging clingy niya pero hinayaan lang siya nito. Pagpunta nila ng park, agad silang umupo sa bench. Dahil dala ni Pan ang camera niya, agad rin siyang tumayo at lumayo kay Juancho. "Picturan kita." Tumitig si Juancho sa kaniya. Kahit ang malamig na titig nito at poker face na mukha ay nakakatunaw oras na maglock ang paningin mo sa kaniya.

Nilapitan lang ni Don Juanito ang kanyang mga apo na naghihintay ng paglapit sa kanila. "Ang mga apo ko, dalawang araw ko lang hindi nakita ay lumaki agad ng mabilis." Nakangiting saad ni Don Juanito ng makalapit ito sa kanyang mga apo binati din nito ang dalawang pamangkin ni Fucklers na kambal. Tuwang tuwa naman ang mga bata sa kakulitan ng kanilang lolo at ganun din ang dalawang kambal.

"Sabihin mo na kung anong kailangan mo." Tumikhim naman si Pedro, "Penge akong picture ng d*ldo for reference. Meron ka ba diyan? Picturan mo naman para makita ko. Video mo para sure. Iyong hindi pa gamit ah?" natatawang request nito. Nailing si Juancho at lumapit sa drawer kung saan nakatago ang limited edition d*ldo niya.

Agad na angal ni Angelo "Then why do you have a picture of him?" "Syempre kaaway siya ng gagong si Juan, lahat ng gustong itumba ng mga gagong 'yon ay meron akong larawan dahil bilang leader nila dapat alam ko kung sino ang mga kinakalaban nila, nagkataon lang na wala silang na ibigay na larawan ni West kaya hindi ko alam na siya pala 'yong isa pang gustong itumba ni Juan, gets mo?" Mahabang saad ni Angelo kaya napailing nalang ako tsaka inagaw ang cellphone niya at sinave ang number ko.

Ibinalik niya ang larawan sa maliit na box na pinagtataguan niyon at mapait na napangiti nang mapasulyap sa lifestyle magazine na nasa harap niya. "Ruru," bulong niya. Iba man ang pangalang nakalagay doon ngunit hindi siya maaaring magkamali. It was her. And as his eyes darted on the man sitting beside her, Juancho's hands fisted in anger. "Fuck you, Zyrone Andrei!" paangil na sambit niya. Dinampot ni Juancho ang brown envelope na nasa harap at binuksan iyon. Mula doon ay kinuha niya ang isang larawan at muli siyang napatiim-bagang.

Doon niya nakita na may kausap itong lalaki, at tila pamilyar sa kanya ang mukha nito. Lumipat siya sa likod ng haligi, lihim na nagmamasid. Mayamaya, tumango si Jiro na walang ekspresyon, saka umalis. Nang humarap ang lalaki, nanlaki ang mga mata ni Jienna, si Juan iyon. Mabilis niyang tinakpan ang bibig, halos hindi makapaniwala sa nakita. Pinanood niyang pumasok si Juan sa ospital hanggang sa tuluyan itong mawala sa dulo ng pasilyo.