Novel & Cerita Don't Be Bothered

Rinig na rinig sa boses niya ang pagkakairita. “I don’t care about them.” inis na sabi ko, kulang na lang ay sumabog na naman ako sapagiging pakielamera nila. “Wala naman silang magagawa, hanggang doon lang sila. Why you’re so bothered?” Iritado kong tanong.

"Thank you, Rob. I'm sorry if I need you to do this kind of stuff right now..." "Trabaho ko ito, Lucas. I'm just hoping that you are enjoying yourself. Huwag kang mag-alala sa kompanya. Everything is fine the way it is after you leave..." "I am not worried about the company..." mahinang anas ko. "Is there a problem?" Biglang tanong sa akin ni Robert na ikinabigla ko. Do I sound problematic? As I dismissed Robert's call. I am trying to dismiss the thought that is bothering my mind. Like he said, I am here to enjoy. Not to create any more problems for myself.

Huminga siya nang malalim, pinipilit ang sariling manatiling kalmado. “Conrad, makinig ka nang mabuti. Una, hindi ako ganoon ka-idle para asikasuhin kayo. Pangalawa, wala akong kahit katiting na interes sa iyo o sa pamilya mo. Pangatlo, may mas mahahalagang bagay akong kailangang pagtuunan ng pansin ngayon.” Naging kasing-lamig ng yelo ang kanyang tono. “Huwag mo na akong kokontakin muli. We’re done. Anuman ang mangyari sa pamilya mo, hindi ko na problema 'yan.”

Kaagad na hinagod ni Elle ang likod ng kaibigan ng makitang nagsisimula ng mamasa ang mga mata nito. "Don't stress your self, Jade. Let's talk when we got home, okay? Sa ngayon, huwag mong hayaan ang sarili mo na mag-isip ng kung ano-ano dahil maaapektuhan ang trabaho mo. Halika na, umalis na tayo dahil baka ma-late pa tayo. Just call me if your not feeling good." "Alright! Thank you Elle." ***

Nakita kong may tumulo ding luha sa mga mata nya. Mas lalong lumakas ang iyak ko. No, don't apologize to me. I've caused you a lot of inconveniences all throughout and ako dapat ang magsosorry sayo. " Don't apologize, alam ko na. Wala kang kasalanan. I didn't resent you at all. Hindi ko magawa. Please, just Don't leave me."

Asar na tinulak ko siya palayo. Mabuti na lang at kukunti na alng ang tao dito kaya walang nakakapansin sa amin. Maliban na lang siguro kay Calvin na napansin kong hindi pa umaalis ang kotse kahit nakasakay naman na ito. “Excuse, sir. How many times do I have to remind you to mind your own business? I thought we already talked, I told you to stop bugging me,” mahina ang boses ko pero puno iyon ng gigil habang nagsasalita ako.

Do not disturb" ang phone mo gaya ng dati?" Sabay-sabay muling binato nila ito ng tingin para tiyakin at kumpirmahin kung may mensahe nga si Zieth Kate na iniwan. Baka nga kasi naka"Do not disturb" ang phone nito kaya hindi mapansin kahit pa makuhang makarecieved ng texts or calls kahit na kanino. "Sige, I try to check." Wika na lamang nito at sakto namang nag-ring ang phone nito. Para namang nabigla si Bea at natarantang pinindot ang answer button upang sagutin kung sino ang tumatawag.

Sandali siyang nilingon nito pero ibinalik din agad ang atensyon sa daan. “Don’t bother. I’ll let Caleb send me home.” “Are you crazy? Usapan natin na puwede tayong makipagdate, but discreetly. And please, don’t get yourself pregnant for this coming year. Masisira ang plano natin kapag nangyari ‘yan. Do it safe.”

Ayokong makatabi ang taong hindi naman ako papansinin o kakausapin. Narinig ko siyang tumikhim, pero isinawalang-bahala ko na lang. Tama, Calla. Act like you don’t care. “Prepare yourself and don’t do anything that could ruin this night,” malamig niyang sabi.

Alam kong palaisipan para sa akin ang ganito,pero wag ko na ata pansinin. "Dito kana muna for the meantime.Pero pag uusapan niyo pa rin yan ha.Kalmahan mo lang,at wag kang magagalit.Bawal kang magalit."paalala ni Tita. Tama naman si Tita,bawal akong ma stress at magalit,ngunit kaya ko kaya na hindi magalit?