Novel & Cerita Don't Be Bothered

bungad n'ya sa ama. Napatigil ito nang napansin s'ya. Seryoso ito at wala sa mood. Pakiwari n'ya ay may problema ito na kinakaharap at may kaugnayan s'ya. Hindi ito nagsalita at tuloy-tuloy na umakyat sa silid nila ng kanyang ina. Hindi ito ang tamang oras na kausapin n'ya ito. Maghanap na lang s'ya ng tyempo kaya inubos n'ya ang isang tasa ng kape. Kahit kulang ang pahinga ay kailangan n'yang pumasok sa trabaho.

Ngunit nagbago lahat ng pananaw niya dito ng bigla na lamang itong gumawa ng isang gawain na hindi niya gusto, dahilan para malagay siya sa ganitong sitwasyon. "Okay, don't worry. Hayaan ninyo at pag iisipan ko. But for now, I need to hang up first. I need to rest. Bye!" aniya at saka tuluyan ng panitay ang linya at hindi na hinayaan pang makapag protesta ang kanyang ina na marahil ay baka hahaba na naman.

But why am I still bothered, especially from what he said. ‘Don’t go beyond the agreement.’ I’m just concerned, hays. Napapikit nalang ako at sinubukan nang matulog. Ka-badtrip talaga!

"Tsk! Paano ako makakapag-relax niyan na bibigyan niya pala ako ng trabaho?" Parehong natawa ang mag-ina. "Huwag ka nang mag-reklamo. Mabuti na iyon kaysa ubusin mo ang araw mo sa pag-iisip ng mga bagay na walang katuturan." "Yes, boss."

Ang mga taong makakaranas ng ganoong pambabatikos ay talagang magkakaroon ng unstable na pag iisip. Wala nang ibang magagawa si Ruby kundi ang aliwin siya. Tanging sinasabi na lang nito, "Bes, huwag mong alalahanin ang nakaraan. Maglaan tayo ng oras para kumain, maglaro, at subukang maging masaya. Mas madami pang mabigat na problema na maaaring dumating sa atin. Kayanin natin ang lahat."

Tanong nito pagkalingon sa kanyang gawi. "Excuse me. Huwag ka ngang pagpapaniwala sa mga kaibigan kong 'yan. Anyway, why don't you go back to your table, ayon mga kasamahan mo, hinihintay ka nila." Umiling-iling ito. "Don't mind them." he said. Tumaas ang kilay niya rito. "I really don't mind them. My only concern is, nakaka distorbo ka na sa amin ng mga kaibigan ko."

Mabilis nitong nilagyan ng mga titik at bumuo ng Dont be sa tabi ng bothered. 'Don't be bothered.' Unti unting sumilay ang ngiti sa kaniyang labi. Naaliw lang na pinagmasdan niya ang pandalas sa pagbuo ng salita sa tiles stand na binata. Ngunit agad ding napalis ang kanyang ngiti sa nakitang salita na binuo ng binata. 'I love you" "Ma, uwian na! May Intsik dito. May nanalo na!" sigaw ng kuya Achilles nya.

"Ehh, ikaw kasi, sabi mo kasi grounded ako. Ehh, ayaw ko, gusto ko rin lumabas pa minsan minsan." "Then, be kind. Don't be stubborn." "Hindi naman ehh, wala nga akong kasalanan sa nangyari kanina. Sila nga nang una!" "You need to sleep, right now. Bawal sayo ang magpuyat. One more, don't do it again. I'm scared to lose you."

Napatigil naman ang lahat. “Don't worry before my husband gets back, We well find out the culprit. Maibabalik din ang pera ng kompanya, ang kailangan ko ngayon ay ang tiwala niyo. Right now, the first thing you should do is go back to your work, Focus and don't think about the problem, I-set aside niyo muna ang lahat para makapag focus kayo sa mga dapat niyong gawin.” Bumaling ako kay Mrs. Aquino.

“Ha, mag-ama sila. Kahit mag-away, magkakampi pa rin. You need to be more careful. Huwag mong hayaang sila ang magdikta sa ’yo.” “I’ve been careful, pero masyado silang malakas. Tingnan mo, pati damit ko, hindi na ako nakapagpalit. Maliit na bagay lang naman ’yon, pero nakakainis pa rin na pati gano’n, hindi ko mapagdesisyunan.” Ngumiti si Tito Fran. “If you can’t let go of something that small, you’ll drive yourself crazy.” “Galit na galit na talaga ako.”