Novel & Cerita Don't Go Wasting Your Emotions

she said while smiling at him. Hindi siya umiimik. Napatitig lang siya sa magandang mukha ng babae. "Life is short and we can't predict when we are going to leave this world. So, we should not waste our precious time. We should spend it on those people we love. We should always express our feelings. We should show them that we care and we love them," she added.

Medyo basa rin ako dahil sa lakas ng ulan kanina. "I wanna marry you, D-deon," masaya kong sagot at hinugot ang seatbelt. Umiling siya. "This is wrong," mataman niyang sabi. "What's wrong?" Tumingin siya sa labas sabay pikit. "Don't let your emotions control you. Don't make decisions when you're happy, sad or angry. Baka pagsisihan mo lang sa huli." Tinitigan ko siya ng maigi. Ano ang ibig niyang sabihin? I want to marry him dahil gusto ko siyang subukang mahalin. Wala akong pagsisisihan sa pagpayag ko.

Hindi na niya kayang sumubo pa. "Huwag na nating pag-usapan ang nakaraan, Sky. Hindi na iyon mababago. Isa pa, itong meron tayo ngayon ay hindi kailangan ng investment ng damdamin. Huwag na nating haluan ito ng emosyon maliban sa libog ng katawan natin." Malamig na tugon niya na niligpit na ang pinagkainan niya. Hindi na rin ito kumain.

wika ko sa kaniya. Nasurpresa na lang ako nang bigla niya akong tinawanan. "Huh, how stupid. Don't let yourself be consumed by your emotions. Those b*tches are really annoying, just like that movie Inside out but worse," aniya at binitbit na niya ang kartong kahon. "Just imagine Immaturity, Insecurity, Overthinker, Anger and Sadness runs your head while they tied up Joy not letting her control the console, it's just complete chaos. Don't copy the same mistake I did thirty years ago or you'll end up being alone, selling flowers on the street, telling people about their fate with fortune cookies with no one to be called family. If you don't like that, you better change something in yourself es

frustrated na sabi ko. "Bago mo isipin ang mga mangyayari mamaya at kung ano ang magiging reaksyon nila isipin mo muna ang sarili mo. Dapat mag-enjoy ka na lang dahil kasama mo si Axel. Hindi ka naman niya yayain kung hindi mahalaga sa kanya ang araw na ito at gusto ka niya makasama. Huwag mo na isipin ang sasabihin ng ibang tao ang mahalaga ang nararamdaman ninyo. Stop over thinking," tugon niya at napatingin ako sa kanya. "Tama ka Nikka masyado akong nag-iisip ng mga bagay na hindi naman importante," nakangiti na sabi ko pagkalipas ng ilang minutong katahimikan.

"Okay naman love, gets ko. Nainis ka sa harot na yun, at infairness sayo napangiti mo ako sa aksyon mo. Pero alam mo namang hindi ako mag-aaksaya ng pera ng dahil lang sa mga ganyang bagay. Mas mainam pang i donate ko yung perang iyan sa charity. Okay na ako sa tianggian parehas lang naman ng design. Kaya love, wag ng matigas ang ulo mo. Yung pera natin dapat gamitin natin ng wasto. At huwag magpa-bigla-bigla ng desisyon."

“I chose this. Alam mo ‘yan.” Oo, alam ko. Pero hindi ko matanggap. Hindi ko matanggap na sa bawat desisyon na ginagawa namin, kailangan lagi naming iremind sa isa’t isa na business lang ‘to. Na hindi dapat mahaluan ng emosyon. Pero bakit habang tumatagal, parang ‘yon mismo ang hindi ko kayang sundin? Tahimik kaming naupo habang hinihintay ang tawag ng nurse.

“Hija, hindi mo kailangang intindihin lahat ng emosyon mo ngayon. Hindi mo kailangang pilitin ang sarili mong ayusin ang lahat nang sabay-sabay.” Tahimik na napabuntong-hininga si Loisa, bago nagsalita. “Alam mo, Maricar… wala namang tamang paraan ng pagharap sa ganitong sitwasyon. Hindi mo kailangang maging matapang sa lahat ng oras. Kung gusto mong umiyak, ilabas mo. Kung gusto mong magpahinga, gawin mo. Ang mahalaga, hindi mo tinatalikuran ang nararamdaman mo.” Napakagat-labi si Maricar, pinipigilan ang paghikbi. Ngunit sa wakas, pinayagan niya ang sarili niyang ilabas ang bigat na kanina niya pang kinikimkim.

Mukhang mabait naman pala? "Pasensya ka na maliit lng tong nirerentahan ko, mukhang sanay ka pa naman sa buhay mayaman." Sa totoo lng nahihiya ako amoy palang at tindog obvious na talaga ang katayuan sa buhay ehh. "It's okay, not a big deal at all." nakahinga ako kahit konti sa sinabi niya. "Initan muna kita ng tubig para maka ligo ka, may extra ka bang damit? Baka kasi magkasakit ka." mahirap nang magka utang na loob pa ako sa lalaking toh noh.

"Hey, don't forget to refrain your emotions from consuming you." "I am already cured two years ago, right?" Javion asked. "Yes, you are cured, but that doesn't mean hindi na babalik 'yong sakit mo. Mental illnesses can be triggered anytime kapag hindi mo na-control ang emotions mo, kaya importante pa rin na i-consider mo 'yong mga sinasabi ko, not as your friend, but as your past psychiatrist," Zephyr explained seriously. Tumango si Javion at saka inisang lagok ang natitirang alak sa baso niya.