Novelas y relatos de Don't Lose Hope

Walang imposible sa Diyos. Hold on Trie. I'm not gonna let you die. We will find a way. You deserve happiness. You deserve everything in this world. You deserve everything but not me— damn it! I'm scared of losing you. That's the truth.

Punong-puno ng hinanakit kong saad. Niyakap naman ulit ako ni kuya. "Come on, walang may gusto ng nangyari. Don't lose hope dahil nawala s'ya sa atin. Always remember na hindi mo kailangang i-stuck ang sarili mo sa nakaraan." pag aalo n'ya sa akin at tanging tango lang ang naitugon ko. Pinunasan ko ang mga luha ko ng makitang lumapit sa amin si Cody.

Napansin niya na natigilan si Hope at mas lumaki ang ngiti nito maya-maya pa. “Okay na ako, nagamot naman ako agad. Halika na!” Hinila na siya paalis doon ni Hope kaya wala siyang nagawa kundi ang magpahila dito. Marahil ay mamaya nalang niya sasabihin sa kuya niya ang mangyayari, ang problema lang ay kulang sila. Paano sila makakapasok sa gangster world kung kulang sila hindi ba?

he grinned, raising his glass of water. But the moment my laughter faded, the heaviness returned—quietly. Not overwhelming, but lingering. That kind of ache that sits just under your ribs, waiting to be acknowledged. “I just…” I looked at Vience again, voice softer this time. “I don’t want to get hurt again. I don’t want to hope for something that doesn’t exist.” “Then don’t hope,” he said gently. “Let him show you. Let him prove it. Wala ka namang kailangang gawin kundi panoorin kung gaano siya kaseryoso.”

“Even if we have another child… it won’t be the same one.” Bahagya siyang ngumiti, pero mapait. “If we lost it… Then we lost it forever.” Tumango si Czarina, hindi tumitingin sa kanya. “Yes. We completely missed out.” Tumahimik ang paligid. Ngunit biglang nagsalita si Damion, mas malumanay, mas totoo. “But I don’t want us to miss out on each other, too,” sabi niya. “We live for hope… not to punish ourselves because of the past.”

"Hindi ko hahayaang mangyari pa sa kanya ang nangyari noon." Pinilit kong magpigil, pero ang galit ko ay parang apoy na patuloy na lumalaki. Hindi ko kayang makita pa si Grace na masaktan. Hindi ko kayang makita siyang magising na hindi kayang tanggapin ang katotohanan. Kaya hindi ko hahayaan na magpatuloy si Marisa. Hindi ko siya bibigyan ng pagkakataong magtago. "I will make sure," sabi ko sa sarili ko, "that you’ll regret ever crossing me."

"May masama kang balak, ano?" "Tanggalin mo nga iyang eyeglasses mo. Hindi bagay sa party. Isa pa, magsusuot tayo ng maskara kaya panira lang iyan sa iyong aura." "Eh gusto ko eh. Malabo paningin ko." "Malabo nga dahil hanggang ngayon hindi mo pa nakikita ang Mr. Right mo!" "Outch. Ang sakit mong magsalita." "Totoo lang sinasabi ko."

If miracles do really happen, I badly need one right now. Napaintig ang tenga ko ng makarinig ng rhythm. Napaangat ako ng tingin sa monitor at nakita kong bumalik na ang heartbeat ni Cali. Thank you, God. You’re a fighter, Cali. Alam kong makakaya mo. Please, huwag kang sumuko. “She’s back, pero mahina parin ang pulso nito. Baka kapag inatake siya ulit, tuluyan na siyang mawala.” Umiling ako. Hindi kami kayang iwan ni Cali.

I had no idea too what that individual was going through right now, but I sincerely hope that she will soon be fine. Naiwan akong walang kaalaman kung saang lupalop ko na naiwan ang dila ko. Kahit ang utak ko eh' medyo clouded na rin gayong di ko rin maiwasang hindi mag alala sa dalaga. Wala sa itsura nito ang magbitbit ng matinding emosyon pero may sumisingit ding ideya sa akin na hindi kaya't sa ibang tao rin galing to? Baka may nag ipit lang din sa librong hawak-hawak niya?