Donya Consolacion Famous Lines Mga Nobela at Kwento

Hindi dahil sa sakit, kundi sa hiya at pangako sa sarili na hindi siya bibigay. Pagkatapos ng hapunan, umupo ang Doña sa veranda. Sa labas, kita ang buwan sa gitna ng mga ulap. “Ang mga bagong mukha ay laging may lihim,” bulong niya habang nakatingin sa kawalan. “At minsan, sila rin ang nagiging dahilan ng kapahamakan.” Mula sa di kalayuan, pinagmamasdan siya ni Tiyang Rosa. “Doña Consuelo,” mahinahon nitong sabi, “bata pa si Amarra. Baka kailangan lang po ng panahon.”

Pagkatapos ng mga salitang iyon, pinutol ng kausap ang linya. Mahigpit na pinisil ni Argus ang telepono nang muli siyang tawagan ni Donya Luciana, nanghihina ang boses at humihingi ng tulong para sa kanyang buhay. Saglit na inutusan ni Argus ang sarili na sagutin ang tawag, kahit na halata ang inis sa kanyang tinig.

Tinitignan lang niya ang kanyang mag-ama. "I don't know how you end up like this, Dwight! Iniisip mo pa talaga ang lintik na pride mo. Nagawa mo ang lahat ng mga iyon para lang sa pagiging sakim mo. Gusto mo pala ang Solara Essence, sana kinausap mo ako. Hindi ‘yung sinira mo lahat ng pinaghirapan ng kapatid mo! And you crossed the line." Galit na galit na usal ni Donny.

"'Di mo na 'ko kailangan na ilibre, 'La. Dapat nga sagot ko 'to at itabi niyo na lang sa mas importante na bagay 'yang pera mo." Saglit na huminto sa paglalakad si Consolacion at tiningnan ang apo. "Aba'y kung makapagsalita ay hindi siya importante. Ikaw ang paborito kong apo kaya ikaw ang isa sa pinakamahalaga at pinakaimportanteng meron ako. Tandaan mo 'yan, kaya pagbigyan mo na akong i-spoil ka kahit ngayon lang."

magkakapanabay na sigaw nina Luke, Fitz at Drake. “Thanks God!” natatawa ring sambit ni Donya Conciana. “Akala ko eh kailangan ko pang gamitan ng pag-iyak para mapapayag ka, hija," biro niya. Naiiling na lamang si Don Gilberto sa narinig. Para sa kaniya, engrande man o hindi, basta masaya lang ang mga bata at malayo sa kapahamakan ay ayos na ayos na sa kaniya.

naka ngiting wika ni Donya Aurelia. Napa ngiwi naman ako sa sinabi nito, ito pa ang nag hiwa ng apple para sakin. “Ako na po niyan..” wika ko at kukunin ko na sana ang maliit na kutsilyo ng tinapik nito ang kamay ko. “Ako na.. ikaw sa susunod ha? Mag paalam ka at sabihin mo kung saan ka pupunta, nag aalala ang asawa mo sayo..” sermon ni Donya Aurelia.

🎶🎶🎶 In a world where everybody hates a happy ending story It's a wonder love can make the world go round But don't let it bring you down, And turn your face into a frown You'll get along with a little prayer and a song ( Too doo doo…) 🎶🎶🎶 Sumasabay na nga lahat sa kanya yung mga tao.Kala mo may Concert. Napa sway na din ako ng kamay ko. Kasi yun ginagawa ng mga tao sa paligid habang sinasabayan siya kumanta. Ngunit ang naririnig ko ang boses niya at ang puso ko na di mapakali lalo na di maalis ang titig niya sa akin. 🎶🎶🎶 Let me hear you sing it

Ayaw kong maging usapan kami. Ngumiti lang si Mama. Kapagkuwa'y bumaling ito sa Donya. "Donya Melissa, kailangan na rin po naming magpaalam." Sa wakas ay sabi ni Mama. Nakahinga ako ng maayos dahil hindi na mas lalalim pa ang usapan tungkol sa aming tatlo habang malungkot naman ako dahil kailangan na ni Mama na umuwi. "Ah, ganoon ba, hindi na ba kayo magtatagal? Sayang naman," pakli ni Donya sa malungkot na tono.

Isa pa, nandito kami sa pamamahay nila kaya dapat lang na maging maayos ang pakikiharap ko sa kanilang lahat. “Iha, Congratulations.” muling wika ni Donya Celestina. Ang katabi niyang si Don Amador ay narinig ko din ang mahina niyang pag congratulate sa akin. At sapat na iyun para kahit papaano, napangiti na din ako.

pasimple niyang saway rito. Umingos ang ina. “Iho, I never liked that woman to begin with. Kailan man, hindi ako makikipagkaibigan sa kanya.” Sasagot na sana ang ginang nang lumingon sa direksyon nila ang heneral. “Mr. Fernando at ang magandang Donya Consolacion. Mabuti naman at nakadalo kayo sa concert na ito. Enjoy yourselves. Hon, your wrinkles are showing.”