Novel & Cerita Donya Consolacion Famous Lines

“Kung iyan ang iyong pasya, kung iyan ang iyong pinili... huwag kang umasa na ako ay magpapakita ng kahit katiting na awa. Pinili mo ang iyong kapalaran, Amara. At ngayon, makikita mo kung ano ang ibig sabihin ng kalabanin ang isang Donya Soledad Monteverde.” Bumaling siya sa kanyang mga tauhan at gumawa ng hudyat na sila ay aalis na. Bago siya tuluyang tumalikod, muli siyang nagsalita, ang kanyang mga salita ay parang sumpa na tumimo sa aking isipan.

Makakayanan ko ba ang konsensyang iyon? "Kumain ka na. Kami malalagot kay Donya kapag hindi ka kumain." Sabi ng tauhan ni Donya na muling nilapag ang pangatlong plato ng pagkain ngayong araw, pero ni isa doon ay wala akong ginalaw. At mukhang wala akong balak na kumain ulit. Muli akong iniwan ng tauhan ni Donya, at muling napatitig sa baril na nakalapag doon. Bigla kong naalala si Reid.

sabi ing dalaga. Napairap si Donya Soledad,“Sa totoo lang nahihirapan na ako sa batang iyon, ginawa ko na ang lahat umabot na nga ako sa konotrata ka diba? Hayaan mo susubukan ko siyang kausapin at sasabihin ko sa kanya na huwag na uliting gawin iyon. Ngayon, may kailangan akong sabihin sa iyo.” Inalalayan ni Donya Soledad si Amara na umupo sa isang upuan sa kusina. Pagkatapos ay umupo rin siya sa tabi ni Amara at tumingin dito nang diretso sa mga mata.

Walang silbi ang mga salita ng Donya. “Ikaw ang mag-aalaga sa kabayo ko buong magdamag. Hindi ka makakaalis sa hacienda na ‘to hangga’t hindi gumagaling ang kabayo ko at hanggang sa maibalik mo sa ayos ang inararo mong hardin. Everyone might treat you a princess but not me!”

Ngumiti rin ang Donya sa kanya bago lumingon kay Lucas na nasa katapat nilang upuan katabi si Haniel. “Ikaw, iho? Kumusta ang pakiramdam mo? Do you need to go to the hospital?” ani ng Donya. “I’m okay, lola. It was a small accident. Nothing to worry about.” Ngumiti ito sa kanyang lola, bago tinapunan ng makahulugang tingin si Glayscent.

umiiling bulong ni Irina. Napahagikhik si Don Pablo, may bahagyang puas na tawa, “Salamat sa papuri.” Muli siyang tumuligsa, mababa at matalim ang tinig, “Pinlano ninyo ang kamatayan ko nang walang awa… wala ba kayong kahit kaunting galak sa konsensya?” “Konsensya?” gumanti si Don Pablo, halos natatawa,

I can't take off my eyes from him. "In a world where everybody hates a happy ending story, it's a wonder love can make the world go round." Ang cool niya. "But don't let it bring you down, and turn your face into a frown. You'll get along with a little prayer and a song......" bigla akong nabitin nang magsalita na siya. "You're not crying anymore."

"Fúck! I almost fúck her!” "Oh my God! I'm sorry! Naistorbo ko ba kayo, hijo?” ani Donya Rehina mula sa kabilang linya. "No, lola. It's not what you thin—" “Go ahead. Fúck her and give me a grandson or a granddaughter, hi—” "Lola!” "I'll end this call. Itetext ko na lang sa'yo kung ano ang importanteng sasabihin ko. Sige na. Ituloy niyo na ‘yan.” Tatawa-tawa pa si Donya Rehina sa kabilang linya.

Walang tigil ang mga luha ko sa pagpatak sa mga kaganapan sa aking buhay habang nagbibihis sa labas ng pinto ng silid. "Ikaw na bahala sa akin Diyos ko, redeem me from this wrath, thy will be done," usal ko. Don't ask me just how it happens, I wish I knew. I can't believe that it's happened, And still it's true. I got lost in his arms And I had to stay; It was dark in his arms And I lost my way. From the dark came a voice And it seemed to say, There you go, There you go.

Humihingal ang katulong habang papalabas ng silid ng Donya na kasalukuyang nililinis nito kanina. Tumigil sandali ang Donya sa pag-iyak at umangat ng mukha upang tingnan ang katulong. “Pwede ba Luisita! Huwag mo akong bwesetin ngayon baka ikaw ang pagbuntungan ko ng galit!” Tumayo siya at naupo sa sofa. “Patawad Donya Sonia. P–pero kailangan mong mapanood ito. Si–si Senyorita Thrisia–”