Dorian Gray Painting นิยาย & เรื่องราว

Ang dating kulay puti at gray na pintura ay napalitan ng kulay itim pero minimal lamang. Ang ibang parte ay may pahid pa rin ng puting pintura. Wala na rin ang ilang portrait niya sa ding-ding at ang tanging naiwan lamang ay ang nag-iisa niyang portrait na h***d ang pang-itaas na damit.

Chap—08 "Hanggang saan ka kaya umabot para sa pera?" [DIMAN Point of view] Pagkatapos ng pagkabangga ko sa misteryosang babae, inilibot ko ang paningin ko sa gallery para tingnan ang mga litrato at painting ni Darkblackheart. Hindi ako gaano ka-dalubhasa sa sining pero masasabi kong magaganda ang mga ito. Ang iba ay landscape na parang gusto mong mapunta roon, ang iba naman ay mga larawan ng mga tao. Ang ilan ay masaya, pero ang iba ay may bahid ng kalungkutan. Huminto ako sa harap ng isang painting kung saan isang babaeng blonde na kayumanggi ang mga mata ang nakatingin sa mga manonood na may malungkot na ekspresyon. Ang lungkot ng mga mata niya ay parang nararamdaman ko ang sakit niya. Nak

Napatingin ako sa itaas dahil sobrang laki at ganda ng chandelier na siyang nagbibigay liwanag sa buong silid. Antique portraits ng mga kilalang painters ang nakadisplay sa wall. Mahilig pala sa painting itong si Dracula. May napansin rin kasi akong upuan na kahoy at sa harap niyon ang malaking parisukat na may tabon na kulay maroon na tela. Siguro si Dracula ang may gawa niyon at hindi niya pa tapos. Nagkalat rin kasi ang maraming pintura na nakapatong sa mga dyaryo. “You love painting? Ikaw ang may gawa ng mga ‘yan?" tanong ko sabay nguso sa mga painting na nasa lapag.

"None." Pareho kaming natawa. Habang hinihintay namin ang order, naglalaro ang mata ko sa paligid. My gaze stopped at a painting—isang babae at lalaking magkatabi, pero magkalayo ang tingin. Sa harap ng babae ay isang baso ng absinthe. Her eyes screamed of emptiness. "That's The Absinthe Drinker by Degas," Liam suddenly said, catching my gaze.

he asked. Anong paki mo? “I changed my mind. This painting is not for sale.” “What?” agad na angal ng babae sa tabi niya. Darius chuckled. “It says it’s for sale. I want it displayed in my house.” A house with this girl? That's just disrespectful! Bakit ang painting ko? “The rest of my paintings are for sale. Nagkamali siguro sila. This is for display only.” Hindi ko na maitago ang iritasyon ko.

Biglang naalala ni Alex ang painting na natanggap niya mula kay Lord Lex Gunther. Ito ay piyesa ng sining na tinawag na “The Landscape” ni Jean Pucelli noong ika-13 siglo, at ito ay sapat na mamahalin upang igalang ang lolo ni Dorothy. Siyempre, naisip din ni Alex ang katotohanang ang animnapu't anim na taong gulang na lolo ni Dorothy ay medyo matanda na, kaya't nagpasya siyang magbigay din sa kanya ng mga suplemento.

Idagdag pa rito ang mga dekorasyon sa dingding—mga painting na pinaghirapan pa niyang ayusin—na ngayon ay sira at nagkalat na rin. Dahan-dahang naglakad si Nimfa upang hanapin ang may sala, at sa isang sulok, nakita niya si Harry, ginuguhitan ang isang pamilyar na painting—ang painting na binili niya sa malaking halaga.

Ngunit hindi iyon ang pakay niya. Nagtungo siya sa isang napakalaking painting na ilang pulgada ang haba kaysa sa kaniya saka kinuha iyon. Magaan lang ang painting dahil hindi naman talaga mamahaling kahoy o tunay na kahoy ang ginamit na frame kahit na may kalakihan iyon. Sinadya rin iyon ni Ludwick dahil pantabing lang talaga ang purpose ng painting na iyon. Lalaking nakamaskara at may nakabukang pakpak ang nasa painting. May hawak din itong baril at nakatutok sa kung sino man ang titingin dito. Nang matanggal na ang painting, bumungad ang isa pang pinto. Isa talaga itong malaking kuwarto noon at hinati lang ni Ludwick to serve different purposes.

Bilang isang taong mahirap hangga't naaalala niya, ito ay isang bagay na hindi niya maisip. Kahit na sobrang kinakabahan si Darius, paminsan minsan ay binibigyang pansin pa rin niya ang mga painting sa dingding. Hindi nagtagal ay naakit siya sa isang larawan sa dingding. Ang larawan ay naglalarawan ng dalawang nasa hustong gulang sa kanilang huling bahagi ng twenties na kapansin pansing kamukha ni Darius. Hindi alam ni Darius kung bakit, ngunit napuno siya ng malalim na pakiramdam sa pagtingin sa kanilang itsura ng nawalan. Halos isang minuto niyang tinitigan ang litrato bago umiwas ng tingin at nagpatuloy sa paglalakad sa marangyang hallway.

Erika pulled back the cloth covering the paintings. “They are all painted according to your requirements.” The painting depicted a golden deer celebrating birthdays, adorned with gemstones and powdered gold foil. Even in the dim light, its radiant beauty shone through. Damon held a glass of whiskey, his initial intent to ruin the painting as a way to insult Erika. Yet, as he gazed at the intricate, flawless details, his appreciation for art stopped him. As much as he wanted to lash out, he couldn’t bring himself to defile such a masterpiece.