Dynasty Miia Lyrics Novels & Stories

Unang pumasok ang tunog ng piano pagkatapos ay ang gitara ng dalawa. Stone cold, stone cold You see me standing, but I'm dying on the floor Stone cold, stone cold Maybe if I don't cry, I won't feel anymore It was Michelle's voice who sang the first verse. Ngumiti ako at pumikit. Her voice is like an angel. Para kang hinehele ng boses niya. Stone cold, baby God knows I tried to feel Happy for you Know that I am, even if I Can't understand, I'll take the pain

Matapos malinisan ay tumabi ang asawa at bahagyang hinagod ang buhok niya. She sang the one of his favorite boyband in 90s. The title of that song was drowning sang by Backstreet boys. Parang nakareflect ang kantang iyon sa pakikitungo niya sa asawa. " And everytime I'm free to take you win, and my heartbeats again. Baby i can't feel it , you keep me drowning in your love... She stopped singing and then touch his face. At doon ay naramdaman niya ang pagbagsak ng luha ni Miyah sa kaniyang mukha.

Oo, siya yung tao na kahit mamamatay na in any minute, matapang pa rin. Ang galing! Umirap na lang si Mia at prenteng tumingala sa kalangitan. May naisip siya, pero sana mag work. "What's the purpose of tying me here, by the way? Pwede niyo naman akong patayin agad, total wala naman ng nagmamahal sa'kin." bulalas niya, pero shempre naririig iyon ng kausap niya.

Sandali akong nahinto sa paglalakad at sumulyap kay Dorry. "Siya ba 'yong mahal mo?" Bakas sa mukha niya ang kuryosidad. Mapait na ngiti ang tugon ko at nagbaba ng tingin pagkatapos. "Siya ang bukam-bibig mo kagabi. Tinawag mo nga rin si Mia na Vianna May, at hinaplos pa ang pisngi niya. Buti nga at hinayaan ka lang ni Mia at hindi ka nakatanggap ng mag-asawang sampal."

'Cause every time you hurt me, the less that I cry And every time you leave me, the quicker these tears dry And every time you walk out, the less I love you Baby, we don't stand a chance, it's sad but it's true I'm way too good at goodbyes 🎵 The crowd is cheering as I end the song at mabilis akong nagbawi ng tingin at tumalikod dahil pakiramdam ko ay maiiyak ako. Isang taon na Mia! Pero ganito ka pa din! Ano ka ba? Masaya na sya! Dapat masaya ka na din. Pagbaba ko mula sa back stage ay nagulat ako ng makita ko si Dylan na naka cross arms sa isang gilid. "Mia" he called me at pakiramdam ko ay parang lalabas ang puso ko sa kaba. Humakbang sya papalapit sakin at halos pigilin ko ang paghinga k

nakabusangot kong sinabi at mahinang suminghot. Kita ng mga mata ko kung paano umasim ang mukha niya sa sinabi ko tsaka dismayado kunwaring napailing-iling. Patuloy pa rin ang pagtugtog ng kanta pero ngayon ay wala ng lyrics tanging music nalang nito. "My name is Miel. Not Zach, not Kai. My name is Miel," pagpapaalala ulit niya. Umirap ako tila napakalaking kasalanan ang hindi pagtawag sa kanya sa endearment na naisip niya.

Kinawayan ako nito at ganun na lang ang ngiti ni Miles habang sinasabayan yung kanta. "Boss, mukhang alam ko na kung sino may salarin ng lahat nang nangyayari kay Miles." Binalingan ko ng tingin si Kuya Chase na ganun na lang ako bigyan ng ngiti. "Dad, do something." Nahihiyang sigaw ni Mia.

Ngunit sa kanyang mga mata ay makikita pa rin ang katiyakan — hindi niya itatanggi ang kanyang pagmamahal, kahit na ito ay nagdulot ng pagkakalayo sa kanyang pamilya. “Tawagin mo siya, Daddy,” bulong ni Mia sa gitna ng kanyang pag-iyak. “Kausapin ninyo siya nang harapan, at hindi ninyo siya matatawag na traydor kapag narinig ninyo ang katotohanan. Siya ang taong tumulong sa atin noong wala tayong wala, siya ang nangako na magiging gabay ko, at ngayon ay handa pa siyang panagutan ang kanyang pagmamahal.”

“Sometimes.” “Then I guess she still doesn’t like me,” may halong tawa sa tono ni Ethan, pero may pait sa mata. “Hindi lang ‘di ka gusto, Ethan,” mahinang sabi ni Mia. “Takot lang siya. Takot siya na bumalik ako sa dati kong sakit.” Sandali silang tahimik ulit. Parehong nakatingin sa entablado kung saan nagpe-perform na ang band, pero pareho rin silang abala sa sariling iniisip.

"Pero pagkatapos nong nangyari nong huli nating pagkikita, narealized ko na hindi ko kayang mawala ka. Hindi ko kayang makita ka sa piling ng iba Mia." Ni isang beses hindi ko tinignan si Jun. Baka masuka pa ako ng wala sa oras pag nakita ko iyong mukha niya habang sinasabi niya iyong nakakadiri at parang tae na linya niya. Ang linya niya na kasing dumi ng pagkatao niya. "Mia, tayo na lang ulit please." "Five.. four.. three.. two.. ONE.."