Sa isang nakabibighaning paraan, ang 'Dalawampu't Isa' ay parang isang hindi matutunton na ninuno na pinag-uusapan ng mga tao ngunit hindi pa nakikita. Ang kwento ay tila umiikot sa mga tema ng pagsasakripisyo, mga hindi natupad na pangarap, at paminsan-minsan, pagkakaroon ng pag-asa sa gitna ng kaguluhan. Nagsimula ang lahat nang ang isang batang bayani, sa kabila ng kanyang mahalagang misyon, ay nahukay sa mga alalahanin at pagkukulang ng kanyang nakaraan. Ang kanyang dalawampu't isang tao ay hindi lamang bilang ng kanyang mga kaibigan kundi tungkol din sa mga pagkakataon at desisyon na bumuo sa kanyang pagkatao. Tila ang bawat karakter na umikot sa kanyang buhay ay nagdala ng kani-kaniyang kwento na natutunghayan natin sa kanyang mga mata.
Kada kabanata ay nagpapakita ng mga makulay na alon ng emosyonal na pagkakain at pakikipagsapalaran. Minsan, ang mga banayad na ngiti sa kanyang bibig ay napupuno ng hardin ng kalungkutan at takot. Sa kanyang paglalakbay, natutunan niyang ang tunay na halaga ng mga tao sa kanyang tabi at kung paano ang kanilang mga kwento ay nagtagumpay sa kanyang puso. Pagmasid sa bawat karakter, tila lumalabas ang mas malalim na mensahe na hindi lang tayo nag-iisa sa ating mga laban, kundi ang mga kwento ng iba ay nakakahawa at nagbibigay liwanag sa ating madilim na mga sandali. Nang ako’y natapos na, hindi ko maiwasang mapaisip, nasa alin tayong numero sa ating buhay? At gaano kahalaga ang mga kwento ng isang tao sa paghubog ng ating landas? Ang 'Dalawampu't Isa' ay talagang isang pagninilay-nilay sa kahalagahan ng bawat buhay at ang mga kwentong bumubuo sa atin sa paglipas ng panahon.