Emocional นิยาย & เรื่องราว

Nakakaramdam siya ng pagkahilo ngunit hindi niya ito pinatuonan ng pansin. She looked at Beau and saw veins on his neck, indicating he’s fuming mad but trying to suppress it. While looking at him, sinusubukan ni Emory na kapahin ang pagmamahal sa kanyang puso. She wanted to feel the love she has for him. Ngunit wala. She couldn’t grasp the love, what she felt is pure anger, betrayal, and grief. Pilit niyang pinigilan ang pagpatak ng luha sa kanyang mga mata. Yumuko na lamang siya para hindi makita ang binata.

"Grabe ka makinig ha." Tahimik lang si Bruno sa braso niya, nakapuwesto lang na parang walang pakialam sa mundo pero present na present sa emosyon niya. At doon niya talaga naisip— wow. this manok is emotionally available. Hindi siya nanghuhusga. Hindi siya sumasabat ng "kaya mo yan" na walang laman. Hindi rin siya nagmamagaling.

He was smiling earlier when she was just keep talking pero para siyang nabigla sa huling tanong nito. "why would you think that we're a mafia boss?" he composed himself. Hindi siya pwedeng mautal or magpakita ng emosyon na nabigla siya kasi si Emily ay isang psychologist. Konting pagbabago lang ng emosyon sa mukha mo at sa pananalita mo, makakahalata na ito.

My nerves are calm and my face is now void with any emotion. ©️charmaineglorymae

Damn this man! "M-Mir... I feel so good inside you... F*ck! Hindi ko na mapigil!" The motion got so intense. He was rough. Fast. And hard! My emotion was as high as the sky. ‘yong pakiramdam na masarap, mapait, masaya at malungkot. Na parang gusto kong tumawa but my eyes were watery. Hindi ko maintindihan ang sari-saring damdaming ito sa piling niya. Mahirap pigilan at takasan. Pero alam ko, pagkatapos nito, kailangan ko nang magising sa katotohanan.

Mas mabuting gumalaw, mas mabuting kumilos na parang walang nagbago, kahit sa loob ko ay parang may gumuhong pader na hindi ko pa kayang ayusin. Normal. Iyon ang salitang paulit-ulit na umuukit sa isip ko habang binabagtas ko ang mahabang pasilyo ng gusali. Normal ang lakad, normal ang postura, normal ang ekspresyon sa mukha. Astra Vale—kalmado, propesyonal, hindi tinatablan ng emosyon. Hindi si Emie na may dinadalang takot, galit, at pag-aalala sa bawat hakbang.

Binuka ni Argus ang bibig, mahinang wika, "Emosyon." Nakangiti sa sarili ngunit nag-iisip, tumingin ang nars sa mukha ni Amara nang pumasok siya sa silid. "Kalma siya, walang ipinapakitang emosyon," wika niya sa sarili. Sa madaling salita, ang mga mata ni Amara ay tila walang ilaw—ganap na walang laman, halos nagtatangkang mawala ang sigla at kagustuhang mabuhay.

I know, many people still wait for my answers about all of this things, that honestly I still can't give them, for now. Wala pa akong kakayahang harapin ang mundong tinalikuran ko, limang buwan na ang nakakaraan. ***** Natatanaw ko na ang kinaroroonan ni Primo, bakit ganito... biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Habang palapit ako nang palapit sa kaniya ay mas lalo kong natatanaw ang mas gumwapo pa nitong mukha. Mas naging firm at seryoso ang kaniyang emosyon, hindi... tanging wala lang talaga itong reaksyon, hindi ko mabasa kung masaya ba siya, malungkot, o ewan... ang hirap niyang i-distinguish.