Novel & Cerita Emotionless Synonym

panenermon ko sa kanya. Malamig ang titig na ibinigay niya sa akin habang walang kaemo-emosyon ang kanyang mukha pero walang epekto 'yon sa'kin. Hindi man lang ako natinag. Kung sa iba niya ito ginawa ay baka tumakbo na kaagad papalayo sa kanya. He's recognized for his icy gaze that can send shivers down anyone's spine and his consistently serious and emotionless expression. This has led to him being dubbed the "robot boss" in our compound.

Binuka ni Argus ang bibig, mahinang wika, "Emosyon." Nakangiti sa sarili ngunit nag-iisip, tumingin ang nars sa mukha ni Amara nang pumasok siya sa silid. "Kalma siya, walang ipinapakitang emosyon," wika niya sa sarili. Sa madaling salita, ang mga mata ni Amara ay tila walang ilaw—ganap na walang laman, halos nagtatangkang mawala ang sigla at kagustuhang mabuhay.

Mahina nyang tanong "Why so cold?" Bulong ko Silence answered me. I cleared my throat. Hinawakan ko ang mukha niya at iniharap sakin. His cold emerald eyes greet me. They were emotionless. "Ayos lang kung ayaw mong sagutin. I'm just being curious. Curious kung ganito ka ba talaga noon pa lang or something happened before and how that changes you," i want to see through you

Ang kanyang tinig ay matigas, at ang kanyang mga mata ay walang kalakip na emosyon. Sa mga salitang iyon, nagpatuloy ang katahimikan. Hindi na kailangang magdagdag pa ng mga salitang magpapabigat sa kanilang sitwasyon. Wala nang higit pang talakayan, kundi ang isang kasunduan—isang kasunduan ng papel, ng tungkulin na walang kasamang pagmamahal o malalim na koneksyon.

He became emotionless. Wala na 'yung gentleness at admiration na dating nakikita ko sa mga mata niya tuwing nakatingin sa akin.

Walang emosyon—tila isang bangkay na natutong huminga at ngumiti, pero wala nang damdamin sa loob. Tumaas lang ang isang kilay ni Amber, saka marahang ngumiti. Pero hindi iyon ngiting nagpapatawad—iyon ay ngiting nagpaparamdam ng lubos na panlalamig. Na para bang ang sigaw ni West ay wala lang. Wala nang saysay. Tulad ng kasal nilang matagal nang unti-unting nawawala sa kulay. “Zennie was talking to you nicely, why are you so rude?”

“Hmmp, Matthew! Tatlong taon na ang lumipas, pero mukhang hindi ka pa rin marunong gumalang.” Cold and detached. Yan ang pagkakakilala ko sa aking ama. Ni minsan ay hindi ko ito nakitaan ng anumang emosyon. All business ang expression ng mukha nito. Yung parang palaging may kaalitan. Ang bukambibig nito ay palaging negosyo, profit, at success.

Blangko ang kanyang mga mata at walang emosyon, saka ito malamig na nagsalita. “Should I?”

"A-Ano, may problema ba?" Parang kanina lang pulang-pula sya pero bakit ganun? May kung anong emosyon na sa mga mata nya na parang pamilyar sa'kin at nakita ko na sa ibang tao noon pa. Pero di ko mapangalanan kung ano iyon. "Nothing at all." Mahinang sabi nya. The look in his eyes were strange. They seemed lifeless but burning with this nameless emotion. Amoy ko pa yung hininga nya na hindi naman mabaho pero nakakadidiri paring amoyin. Oo, gaun siya kalapit.

Not a single emotion in them but coldness that sent painful shivers down her spine. "Pack your things and leave."