Emocional นิยาย & เรื่องราว

At ang labi nito na mapupula parang ang sarap naman halikan at makulong sa mga bisig nitong siksik sa laman at mukhang alagang alaga sa exercise. Nahigit nya ang hininga ang magtagpo ang mga mata nila. Ang mga mata nitong tila nangungusap ng sari- saring emosyon. Amusement, sadness, at ang huli ng tila makabawi pormal na itong nakatingin sa kanya. At hindi nya mabasa ang ano pa mang natatago roon. Matiim ang pagkakatitig nito sa kanya kaya hindi rin nya naiwasang pamulahan ng pisngi.

Baka iyon ang emosyong laging nakaguhit sa mga mata niya na hindi ko maintindihan. Ang pamilyar na emosyon na nag bibigay sa akin ng kilalang pakiramdam na hindi ko maipaliwanag. It's sadness. The fear and anger na sama samang namumuo lang sa loob namin. Pero bakit naman kaya ganoon ang mga mata niya? Ano naman kaya ang ikinagagalit niya para mapuno nun ang mga mata niya? Saan naman kaya siya natatakot?

"Butete 'yan! Anong feeling ng nagseselos ang mahal mo?" Natawa naman ako. Hindi niya ba napansin noong isang araw ang pasimpleng patutsada ni Faller? Well, di rin naman ako sure kung nagseselos nga ba ang haduf na iyon. Ang galing mag-hold ng emosyon. Hindi siya iyong tipo ni Ash na emotionless but ang galing niya lang mameke ng emosyon. "Masarap sa feeling but nakakairita rin," natatawa kong sambit. Tumunog ang kanyang phone.

matapang nitong sagot. "Nakita ko 'yong picture and guess what? Mukha kang kinuryente tapos nahulog in love nang hindi sinasadya." Emman pressed his palm over his face. "Sazzy, hindi mo naiintindihan—" "I do!" balik ni Sazzy. "Kaya nga seryoso ako ngayon, Emman, you're confused and it's normal pero huwag mo i-gatekeep 'yong sarili mong emotions just because may image ka na kailangan i-maintain."

walang emosyon kong wika. * * *

Matatakot Iba't ibang klaseng emosyon na nagkapalit-palit na ng ibig-sabihin. May ibang malungkot na nakangiti. May mga tumatawang natatakot, may mga umiiyak na nagagalit at mayroon ding luha na hindi mo alam kung bakit. Emosyon na hindi mo malaman kung anong tunay na diskusyon dahil sa sitwasyon na kinasasadlakan natin. Kaya ang tanong na paulit-ulit kong naririnig sa utak ay kung kelan magkakaroon ng linaw ang lahat? Dahil pakiramdam ko hindi kailanman naging tunay na malinaw para sa akin ang bawat desisyon at hakbang na pinili ko.

"Hindi ka ba naaalangan o nahihiya?" "Bakit ko naman mararamdaman iyon?" "Uhm, alam mo na. Malayo ang agwat ng buhay natin. Parang langit ka, lupa lang ako." "When it comes to love, lahat tayo ay pantay-pantay. So, don't feel that way." "Hindi mo ako ikakahiya?" "Kung ganyan ang mararamdamam ko, sana noon pa kita iniwasan." Namilipit uli sa kilig si Emie. Masaya siya sa araw na iyon. And she will mark it at the calendar as the happiest day of her life.

This must be why I'm feeling so hot. This is actually the first time someone said those words to me. Kaya hindi ko alam kung anong isasagot. And God, I can't even understand what I'm feeling. I'm feeling a lot of things and it's confusing. Am I happy? Kinikilig ba 'ko? Do I find it cheesy? I don't know. I think I just lost the ability to think. I think I'm going crazy.

Mabilis ang pagtaas-baba ng kanyang dibdib, ang kanyang ekspresyon ay sapat nang madilim para sakalin ang hangin sa pagitan nila. Nang makita niyang likas na umaatras si Amara, tumigas ang kanyang mukha. Muli siyang hinablot nito, pinipilit siyang harapin siya. Anumang emosyon na pinipigilan niya buong gabi ay tuluyan nang sumabog—ang kanyang boses ay hindi na malamig, kundi puno ng tensyon, paos, at tila ba nadudurog na sa bawat salita.

May kung anong kakaibang pakiramdam ang gumapang sa likod ng kanyang leeg, halong inis, lungkot, at pagkasuya. Hindi niya maipaliwanag kung anong eksaktong emosyon ang nangingibabaw. "Hindi ko alam kung nagagalit ba ako o wala na talaga akong pakialam. Siguro nga, wala na akong pakialam," bulong bulong ni Trixie habang ibinababa ang kaniyang dalang shoulder bag. Pero totoo ba? Dahil sa bawat pagkakataong ibinibigay niya kay Sebastian, palagi na lang nitong sinasayang.