Emotional Detachment Novels & Stories

hindi ko na naiwasang mag taas ng boses, nagsimula na ring mag init ang mga mata ko sa nagbabadyang luha na gusto ng kumawala. Hindi siya sumagot. Nanatili siyang nakatayo, ilang sentimetro lang ang layo sa akin, ngunit doon ko mas naramdaman ang katotohanan. Hindi siya lumalayo physically. Ang layo na nararamdaman ko ngayon ay emosyonal—isang uri ng distansya na kahit hawakan ko ang kamay niya, ramdam kong milya-milya ang layo ng isip niya sa akin. At mas masakit pala 'yon kaysa sa pisikal na espasyo.

Iyon ang palagi niyang ipinapaalala sa sarili. Trabaho lang. Walang emosyon. Walang attachment. Walang distractions. At higit sa lahat... Walang babae. Hindi niya alam na sa mismong sandaling iyon, ang babaeng pilit niyang itinuturing na distraction ang unti-unti nang sumisira sa perpektong disiplina at kontrol na matagal niyang binuo sa sarili.

mariing deklara ko habang ang aking baritonong boses ay nanginginig sa tindi ng emosyonal na pagkasira, ang aking mga mata ay nakapako sa nag-iisang babaeng sinira ko dahil sa kawalan ko ng tiwala habang dahan-dahan akong tumatayo mula sa malamig na sahig ng penthouse. "Sinasabi ko naman sa iyo, Daddy... naintindihan ng data traces ko na ang emosyonal na detachment mo ang ginamit nina lola Victoria para manipulahin ang bawat financial link, kaya alam kong hindi mo sinasadyang maging dahilan ng matinding humiliation ni Mommy," pabalang na singit ni Liam habang ang kanyang pambihirang emosyonal na awareness at gen z inspired na katalasan ay muling sumisira sa natitirang harang ng aking calcula

bulong niya. “Mahal kita.” Huminga siya nang malalim, parang may matagal nang kinikimkim na emosyon na ngayon lamang niya pinayagang lumabas. “Akala ko hindi ko dapat maramdaman ito,” amin niya. “Akala ko kailangan kong manatiling detached. Mas madaling lumaban kapag wala kang inaalalang uuwian.” “Mas madali sigurong mamatay,” mabilis na sagot ni Samantha.

Napahinto ako ng makaradam ng sakit sa dibdib ko it just so hurt, i keep on tryin to calm myself to ease the pain but it seems like i already lose of control over my emotions. Why do i feel like i betray? Why do i feel like neglected? I don't know how to suppress my feelings it just that it hurts anymore. I try hard to calm down but i always end up sobbing and punching my chest. At my entire life it was the second time that my Emotion Dysregulation attacked. Emotion Dysregulation is whe you can't control or manage your emotions that will lead to impulsive emotional actions that will cause pain and problems.