Novel & Cerita Meaning Of Emotionless

Siguro ay nakulitan na lang ito kaya ito pumayag na kausapin siya. Umupo ito sa harapan niya. Ang mga mata nito ay walang mababanaag na emosyon. Napakalamig at kung siya ang tatanungin ay parang wala itong emosyon. Hindi niya alam kung paano siya mag-uumpisang kausapin ito. Hinid niya alam kung anong sasabihin niya rito.

Sinisiguro niyang maayos ang bagsak ng tela sa kanyang katawan para magmukha siyang cute at kaakit-akit. Marahan siyang pinasadahan ni Emerson ng tingin mula ulo hanggang paa. Walang emosyon ang mukha nito, parang blangko ang isip, saka ito tumingin sa ibang direksyon at nag-iwas ng mata. Walang bakas ng pagkagulat o paghanga sa mukha ng boss.

Kay liit nga talaga ang mundo. I crossed my hands in front of him at tinaasan ito ng kilay. Tila bumalik ang emosyon nito kung saan first ko siyang na meet. He was emotionless but I can feel the scene was so intense right now. "Ano na pipi ka na ba at hindi ka makasagot?" Napairap na lamang ako at nagpakawala ng malalim na buntong hininga nanatili pa rin itong 'emotionless' nakakainis talaga sya how can he fucking do that! Bumalik nanaman ito sa pagiging isang yelo.

she said calmly. Her face had no trace of emotion, blankly cold. Gusto niyang pagtawanan ang sarili. Bakit parang mas gumaganda ito sa paningin niya sa tuwing nakatitig ito sa kanya ng walang emosyon. He's new to this feeling, Jesus!

Binuka ni Argus ang bibig, mahinang wika, "Emosyon." Nakangiti sa sarili ngunit nag-iisip, tumingin ang nars sa mukha ni Amara nang pumasok siya sa silid. "Kalma siya, walang ipinapakitang emosyon," wika niya sa sarili. Sa madaling salita, ang mga mata ni Amara ay tila walang ilaw—ganap na walang laman, halos nagtatangkang mawala ang sigla at kagustuhang mabuhay.

I said emotionless. ​This time, wala na akong makitang emosyon sa mga mata niya. It was plain blank. His jaw was clenching, eyes darkening in... maybe anger? I don't know. But I knew one thing, I wasn't that scared little maid anymore.

I don't know what he's thinking but it doesn't matter now. Huminga ako ng malalim at pinilit na kinalma ang sarili. I forced myself to remain emotionless. Hindi ko pinakita ang kaba at takot sa aking mukha kahit na ramdam na ramdam ko ang bilis na pagtibok ng puso ko. "Nagawang paslangin ng isang xena ang dalawang mageno, iyon ba ang sinasabi niyo?" tanong niya na tila hindi kapani-paniwala ang naririnig.

Ilang segundo siyang nakatayo roon, hindi gumagalaw, bago siya tuluyang nagtanong, halatang hindi makapaniwala. “A… ano po ang sinabi ninyo?” Tumingin sa kanya si Emillio. Walang emosyon ang mukha nito—walang galit, walang awa, walang kahit ano. Isang malamig at mabigat na presensiya lang na parang kayang durugin ang loob ng kausap. “Halika rito,” maikli at diretso niyang sabi.

Dullness. “Not that it matters to me anyway because we’re only pretending behind this marriage, right?” he says, eyes still emotionless, before he opens the door of the unit himself and left, leaving me dumbfounded and broken.

"A-Ano, may problema ba?" Parang kanina lang pulang-pula sya pero bakit ganun? May kung anong emosyon na sa mga mata nya na parang pamilyar sa'kin at nakita ko na sa ibang tao noon pa. Pero di ko mapangalanan kung ano iyon. "Nothing at all." Mahinang sabi nya. The look in his eyes were strange. They seemed lifeless but burning with this nameless emotion. Amoy ko pa yung hininga nya na hindi naman mabaho pero nakakadidiri paring amoyin. Oo, gaun siya kalapit.