Emotional Detachment Novels & Stories

At ngayon, napagtanto niyang siya ay isang taong manhid sa emosyon, mahina sa pagpapahayag ng damdamin, at hindi kailanman natutong ipakita ang kanyang pagmamahal sa paraang maiintindihan ng iba. Ibig sabihin ng pagiging "emotionally thin" ay kulang siya sa karanasan sa pag-ibig. Dahil hindi siya sanay umibig, wala rin siyang sapat na karanasan upang matutong lumago sa isang relasyon. Kapag dumating ang babaeng mahal niya, alam niyang dapat siyang maging mabuti rito. Ngunit kapag dumating ang mga problema—bumabalik siya sa trauma ng pagkamatay ng kanyang ina.

I watched him carefully. Something was different. Not just anger. Not just control. He was tightening. Emotionally collapsing inward. Like he was removing parts of himself just to stay functional. And I realized— he was shutting me out. Not because he didn’t trust me… but because he was trying not to feel me. “Freya,” he said without looking at me. “Focus on mapping.” Not a request. Command. Cold. Detached. Professional distance. That hurt more than I expected. But I didn’t react.

Maybe she’s just clouded by her negative thoughts. Ngunit dahil sanay na si Anais sa ganoong pakiramdam, naglakad siya papalapit sa table na parang wala lang. She wore her usual blank face and acted like nothing matters to her. Na ang lahat ng nakapaligid sa kaniya ay walang halaga. Ganoon siya pinalaki ng kaniyang ina. Less emotion. Self isolation.

Hindi maaari. "Huwag ka na ring in denial pa, Avi. Halatang-halata, kitang-kita ko. You already have feelings for him. Mahal mo na siya, Avi. Natatakot ka lang tanggapin dahil natatakot kang masaktan ka niya. But pain is part of love, always remember that!" sambit nito na parang isa itong Psychologist at hindi isang Physician. "Pero hindi ako sanay sa mga ganitong emosyong nararamdaman ko, Hope. Hindi ko alam kong paano ko ito irere-enact."

Kami na lang. Bahagya kong tinulak ang kanyang dibdib. “Alam mo naman ang usapan natin, di ba?” Pabulong kong sagot, pilit pinipigilan ang pag-init ng aking katawan sa paraan ng paghawak niya sa aking kamay. “Walang emosyon. Walang attachment.”

Then she exhaled, slowly. "Emman..." she said gently, "You're doing it again." Alexie blinked. Clyde frowned. "Doing what?" Emman asked stiffly. "That thing," sabi ni Sazzy, crossing her arms. "Yong kapag natatakot ka masyado you disappear emotionally, you shut down you pretend you don't care para hindi ka masaktan para walang masira at para walang magbago." Her tone softened even more. "You did the same thing years ago, and now...inuulit mo kay Alexie."

Kahit na nagtatrabaho sila sa iisang proyekto, tila walang koneksyon sa bawat interaksyon nila. Sa bawat pagdapo ng kanyang tingin kay Ezekiel, parang may naglalaro na mga emosyon sa kanyang isip. Pinilit niyang maging masigasig sa kanyang mga gawain, ngunit hindi maikakaila ang bigat ng katahimikan sa kanilang opisina. Minsan, nag-iisip siya kung darating ang pagkakataon na maalis ang distansya sa kanilang dalawa. Ngunit sa kasalukuyan, tila malayo pa iyon.

“Alam kong sinaktan kita. Paulit-ulit.” Nanatiling tahimik si Annatalia, nakikinig ngunit handang umatras. “Matagal kong inisip na ang pag-ibig ay isang kahinaan,” patuloy ni Alaric. “Isang bagay na pwedeng magpabagsak sa’yo. Kaya itinayo ko ang mundong walang emosyon. Walang attachment.” Napailing siya nang bahagya. “Hanggang dumating ka.”

"Ever since you were a child, alam mo kung anong business responsibilities ang naghihintay sa 'yo. Pinagbigyan ka na namin sa lahat ng luho mo, pero ang kasal at ang pamumuno sa kumpanya ay hindi isang laro." Natahimik ako at uminom na lang ng tubig. Simula bata pa lang ako, ganito na ang buhay ko. Ang pamilya namin ay hindi marunong magpakita ng totoong emosyon; everything is a transaction, a business strategy, or a power move. I learned to become emotionally detached nung marealize ko na kahit anong galing ko sa school o sa negosyo, tingin pa rin nila sa akin ay isang investment na kailangang magbunga ng malaking kita. Kaya naman naging mapaglaro at mayabang ako noon, dahil akala ko, sa ga

Hanggang sa may isang entry na nagpahinto sa kanya ng tuluyan: “Subject continues exceeding expectations. Emotional attachment levels increasing. Unexpected dependence observed. Objective remains unchanged. Do not become emotionally involved.” Napatigil ang paghinga niya. Parang may humawak sa dibdib niya. At biglang naging mahirap huminga. Paulit-ulit niyang binasa ang huling linya: “Objective remains unchanged. Do not become emotionally involved.” Again. And again. And again. Hanggang sa wala na siyang ibang makita. Hindi ang mga pahina. Hindi ang mga notes. Hindi ang buong kwarto.