Emotional Detachment Mga Nobela at Kwento

"Ever since you were a child, alam mo kung anong business responsibilities ang naghihintay sa 'yo. Pinagbigyan ka na namin sa lahat ng luho mo, pero ang kasal at ang pamumuno sa kumpanya ay hindi isang laro." Natahimik ako at uminom na lang ng tubig. Simula bata pa lang ako, ganito na ang buhay ko. Ang pamilya namin ay hindi marunong magpakita ng totoong emosyon; everything is a transaction, a business strategy, or a power move. I learned to become emotionally detached nung marealize ko na kahit anong galing ko sa school o sa negosyo, tingin pa rin nila sa akin ay isang investment na kailangang magbunga ng malaking kita. Kaya naman naging mapaglaro at mayabang ako noon, dahil akala ko, sa ga

Hanggang sa may isang entry na nagpahinto sa kanya ng tuluyan: “Subject continues exceeding expectations. Emotional attachment levels increasing. Unexpected dependence observed. Objective remains unchanged. Do not become emotionally involved.” Napatigil ang paghinga niya. Parang may humawak sa dibdib niya. At biglang naging mahirap huminga. Paulit-ulit niyang binasa ang huling linya: “Objective remains unchanged. Do not become emotionally involved.” Again. And again. And again. Hanggang sa wala na siyang ibang makita. Hindi ang mga pahina. Hindi ang mga notes. Hindi ang buong kwarto.

Pero sinisiksik ko pa rin sa utak ko na hindi 'yon magagawa ni Adrian sa akin kapag nasa tamang pag-iisip siya! Umiiyak lang ako dahil sobrang sakit lahat na nangyayari sa amin. Akala ko magiging okay kami dito! Mahigit isang linggo na kami dito tapos isang linggo rin ang dinadanas kong sakit! I just want to give up pero hindi pwedi! Kaylangan ko lumaban dahil ayaw ko bitawan ang pamilya namin agad. I don't want detachment again! Nahihirapan ako huminga pero tinutulungan ko ang sarili ko.

"Oh, ang tanong. Naka-move on ka na ba?" "I did. Naka-move on na 'ko." "Oh, e akala ko ba kukunin mo pa siya pabalik? Ang sabi mo, babawiin mo siya di ba?" "Yes, and I will really do it. Pero kailangan ko munang mag-move on sa pagiging emosyonal ko. I can't make my move if I am too emotional. Kapag nagpadala ako sa nakaraan, hindi ako makakakilos according to my plan."

“Hindi lang isang pangyayari ang pinagdaanan niya. Sunod-sunod na trauma, Nick. Ang pagsasama ninyo, ang pagtataksil, ang pagkawala ng anak ninyo, ang divorce, ang paulit-ulit niyang pagbabalik sa’yo at ang paulit-ulit niyang pagtanggi sa kaniya.” “Naipon lahat iyon hanggang umabot siya sa puntong hindi na kayang iproseso ng isip niya.” “May mga pagkakataon na kapag sobrang tindi ng trauma, nagkakaroon ng dissociation. Parang naghihiwalay ang emosyon at memorya ng isang tao. Maaari niyang maalala ang isang pangyayari pero wala na ang emosyon na nakakabit doon. Maaari rin namang pira-piraso lamang ang bumalik na alaala.”

Handa siyang maging alipin mo. Pero may isang bagay na hindi niya kayang tanggapin—Calvin ay isang taong walang emosyon. Hindi ito nakikipagtalo. Kapag may hindi ito nagustuhan, basta na lang itong aalis at mawawala nang ilang araw, saka babalik na parang walang nangyari. Magpapakita lang para batiin ang anak nila, tapos lalayo na.

I force to smile. There was a lump in my throat but I manage not to shutter. Gusto kong makita niya mismo na kaya ko siyang harapin ng walang kalituhan o nasasaktan. Without any emotional attachment. Na kaya ko rin palang mabuhay ng walang siya sa buhay ko. Na kaya ko ring harapin siya ng walang pagsisisi sa magiging desisyon ko. I'm tired being hurt everyday.

Napakarami ko pang mga bagay na kailangang asikasuhin bukas so my mind shouldn't be interrupted. I have learned long ago that success requires discipline, and discipline requires emotional distance. Mas madali para sa akin ang lahat kung nakatuon ang isip ko sa mga numero, sa mga transaksyon at sa mga desisyong kailangang gawin bilang isang namamayagpag na businessman. I don’t allow unnecessary emotions to interfere with my judgment. Ayokong maabala ang isip ko. That has always been my rule. I'm done everything back then at tama na iyon. “Focus is the highest form of control,” Iyon ang paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko.

“Hindi ko lang alam kung paano haharapin ang lahat kaya't tinanggalan ko ang sarili ko ng mga tao.” Hindi ako naging magaling sa pagpapahayag ng nararamdaman ko. Wala akong kakayahan na kilalanin ang mga ito. Kapag stressed ako o sobrang emosyonal, humihinto ako. Sinusubukan kong itago ang mga ito para makapag-function ako ng maayos. Mas mabuti sa akin ang itinatago ang emosyon kaysa tanggapin ito. Ngayon ko lang nalaman na hindi ito malusog. “Okay ka na ba ngayon?”

Parang may bumarang emosyon sa lalamunan niya, pero pinilit pa rin niyang magsalita. “Kung sino talaga ang nagpatibok ng puso ko.” Sa unang pagkakataon simula nang magsimula silang mag-usap, tuluyang natahimik si Jaxen. Tama si Raina. Malamig na tao si Jaxen. Pero hindi lang simpleng lamig iyon. Isa iyong klase ng pagiging detached na halos wala nang pakialam sa emosyon ng iba. Hindi siya marunong magpakita ng concern sa normal na paraan, at hindi rin siya iyong taong madaling magpaliwanag ng nararamdaman.