Novel & Cerita Escaping From Reality

We take on demands of education, work, a family and other complex and complicated relationships or more like some of not so ordinary things which is too far from reality that will make your world upside down. I have a lot of experience mostly when my parents died, I suffered in physical torture under my step mother's hand that leaves me yearning for an escape, something to numb me or a way out and pain avoidance. This escape has nothing to do with other people, I always wanted to escape reality and always question my purpose of living. Why do I have to be in here? I have nothing but this so may problems and conflicts to face alone. I don't have friends maybe because I am not someone they wan

YOU CAN HIDE BUT YOU CAN'T ESCAPE ( SPECIAL CHAPTER) Michaella Gomeza POV: Nakatingin ako sa notebook ko nung highschool na nawala ito sa akin. Panay ang hanap ko nito kasi nandito ang mga drawings ko lalo na sa mga alaala ko kay Ignacio.

“Lalo na ngayon. We’ve been drowning in missions, secrets, at kasinungalingan ng nakaraan. Kailangan natin ng kahit isang gabi… na tayo lang.” At doon ako napangiti. Kasi tama siya. Hindi pwedeng puro gera lang ang mundo namin. Lumabas kami ng ops room nang walang ingay. Hindi namin sinama sina Kuya o Patch o kahit sino. Secret escape lang naming dalawa. Dinala niya ako sa isang maliit na rooftop café na halos walang tao. Nakatago ito sa gilid ng lumang gusali, overlooking ang city lights. Para bang tahimik na mundo sa gitna ng kaguluhan.

Ang mga salitang iyon ay hindi lamang isang bulong; ito ay isang panata, isang pagpapatibay ng kanyang desisyon na piliin ang realidad na kasama niya. Pinilit niyang kalimutan ang bahid ng kanyang panaginip at bumalik sa pagkakatulog, ang bisig ay mahigpit na nakayakap sa kanyang asawa. Ang init ng katawan ni Elaine ay tila nagpapawi sa lamig na dala ng kanyang bangungot. Ang kanyang amoy, ang kanyang presensya, ay nagbigay sa kanya ng isang pakiramdam ng seguridad na matagal na niyang hinahanap. Ang realidad ni Elaine ang kanyang piniling realidad. Ang anumang nangyari sa kanyang isipan habang siya ay natutulog ay mananatili lamang doon—sa mundo ng mga panaginip, isang lugar na hindi makaka

Pagkatutong ko sa taas tumakbo ako sa silid at kinandado ang pinto. Ang mga luha na pilit kong pinipigilan ay sunod-sunod ng bumagsak sa aking mga mata. Hinayaan ko na lamang ilabas ang sakit sa puso ko at pinag-babato ang mga unan sa sahig. Hinila ko ang blanket at nilagay ko sakin mukha. Sumigaw ako sa sobrang sama ng loob. Hanggang kailan ako aasa? No! I need to get out of here. I established my plan and will escape once Rafael and Matt get to sleep.

'Let me out! 'I want to go out!' It's like a TV losing signal. The sound is irritating and painful to hear. Blurred vision made me awake. My eyes are dimming, my vision is dim. The movement around me seemed steady as their voices were the only ones entering my ears. "Please... S—Stop! Stop.. Stop..." Weakly, I said but they didn’t listen. They really wanted to come out. I felt my nose bleeding and its fluid dripping. I was so close to the sofa, I wanted to talk and stop them but I seemed to be losing strength again. I'm so weak, I can't fight them or even stop them.

Sa paglipas ng maraming taon ay nananatili pa ring pamilyar sa pandinig ko ang boses na 'yon. Dali-dali akong tumayo mula sa pagkakaluhod at wala sa sariling tumakbo paalis. Hindi ko na pinansin ang sabay-sabay nilang pagtawag at ang nakakaawang tingin ng bawat makakasalubong ko sa 'kin. All I want right now is to escape. To get away from them. Hindi ko alam kung paano ko pa nagawang makarating sa condo na tinutuluyan ko ng ligtas. Medyo nanginginig kasi ang mga kamay ko kanina habang nagmamaneho.

Ang alam niya lang ay kailangan niyang makalayo sa lugar na pinanggalingan niya. “Where should I go…” paulit-ulit niyang usal habang naglalakad at naghahanap ng masisilungan sa kalsadang walang kabahay-bahay at katao-tao. Malayo-layo na din ang nalakad niya. She couldn’t hear the footsteps following her anymore. Maybe they got tired of looking for her. She had done this numerous times, yet this was the only time she truly succeeded in getting away from them. Without thinking about the consequences of her actions, she still managed to smile.

Nang bumukas ang elevator at nakarating narin sa ibabang palapag ay huminga ako ng malalim at inisip kung makakatakas ako dito. Kahit ramdam ko yung takot at pangamba na mahuli niya ako ay pinagpatuloy kopa rin to escape from him. Nagmadali akong nagtungo sa exit area sa parking garage, the sound of my heels is a quick desperate rhythm on the pavement. I was so close at the exit area, I feel relieved when I saw the exit door I feel like ito na pagkakataon ko makaalis sa mundo ng lalaking yun.

This was about who I was choosing to become. I took a step toward the bed. Toward the hidden map. Toward the only way out. Then— The door handle turned. Slowly. And I realized— “If I leave now… I’m not just escaping Julian—I’m starting a war I might not survive.” Thank you for reading. Leave a review or a rating — your thoughts fuel the next chapter. And if you want, every coin or gift you send helps me bring it to you faster!” (next chapter…)