Esther The Orphan の小説・ストーリー

Malanding nakangiti sa kanya si Esther habang hinihimas ang kanyang dibdib matapos alisin ang labi niya mula kay Jace. “Miss na miss na kita, Jace. Ilang taon na rin, at huwag mong sabihing gusto mo pa rin yung pangit na asawa mo,” sabi ni Esther habang ang mga daliri niya’y nilalaro ang mga labi ng batang Higginson bago siya muling hinalikan. Eksaktong iyon ang nakita ni Emerald pagkapasok niya sa pinto.

“Na buhay ako Miss Grethel? “ Nakangiting sabi ng babaeng luntian ang buhok, matingkad na asul ang mata at nakasuot ng mahabang navy blue na robe. Kahit ako ay nagulat. Buhay si Esther. Inimbita nya kami sa loob ng puno na tinuring na nyang bahay. “Masyadong nilihim ng anak ko ang sikreto ko. Matagal akong nagtago sa puno ng greatwood na ito.” sabi niya habang naghahain ng maiinom namin.

Kaya pilit na tumayo si Aling ester mula sa pagkakahiga sa kama, ngunit pinigilan siya ni Isabella. "Inay, paki-usap huwag na po kayong bumangon, ako na po ang bahala kay Evren. Hihingi ako nang tulong kay papa, may kilala siyang abugado." Saad ni Isabella. "Ang anak ko, wala siyang kasalanan, hindi niya magagawa ang ibinibintang sa kaniya" anito ni aling Ester habang takip nang mga palad ang mukha. nakita ni isabella kung gaano nasasaktan ang ina ng kaniyang kasintahan. saksi ang dalaga sa lahat nang paghihirap ng mag ina sa buhay, nakita niya kung gaano nagsikap ang kaniyang pinakamamahal na si Evren upang maiahon sa hirap ang ina. kaya niyakap niya si aling ester, ramdam nito ang lungkot

ngiting wika ng madre. Totoo naman pagdating sa orphanage all out si Luan. Maybe sakim siya para sa iba pero mabuti ang kalooban niya sa mga bata sa orphanage. Lalo kay sister Estrella na itinuring na rin niyang parang nakakatandang kapatid. Kanina pa naghihintay ang tauhan ng matanda at wala naman siyang nakikitang anumalya kaya tumawag siya agad rito.

"Nakatala sa file ng orphanage na duguan pa ang pusod sa tiyan ng bata nang ipadala siya sa orphanage, at may litrato ng bata sa file. Walang duda na kakapanganak pa lang niya." Ang puso ni Estrella ay parang lumubog sa ilalim ng karahatan, at mayroon ring kumukutkot sa kanyang sikmura na hindi niya malaman kung gutom ba o pangangamba. "Ayos ka lang ba, Madame?" Nag-aalalang tanong naman ni Wendy nang mapansin ang kanyang pananahimik. "Ayos lang ako. Imahinasyon ko lang siguro ang lahat ng ito."

For now. Habang nakikinig ako, hindi ko maiwasang mapansin kung paano nag-e-effort si Estella sa pakikipag-usap kay Mommy. May mga sandali pang tumatawa siya ng konti, at bawat ngiti niya ay parang unti-unting gumagaan ang loob ng lahat. Nalaman ko na galing pala si Estella sa orphanage kung saan laging nagkakaroon ng medical mission ang grupo nila Mommy noon. Small world huh?

"Isasama kita at gagawin kitang pamilya, iyon ang gusto ko." Napatingin si Heather nang itaas ng babaeng nasa harap niya ang dalawang braso. Alangan siyang lumapit dito, nagulat siya nang yumakap ito sa kanya. "Si Heather ang napili ko," seryosong kaharap ni Grace ang pinakamataas na Madre sa loob ng opisina ng orphanage. "Mama, aalis na kayo?"

"So I’ve been living in the shadows all this time." "No," mariin niyang tugon. "You’ve been surviving all this time. May kumupkop sayo nung sanggol ka pa… siya yung tinatawag mong Momi Esther. “ Biglang nanakit na naman ang aking ulo sa narinig. Momi Esther… It feels so important to me.

biglang tanong ng kasambahay, na hindi akma sa kanyang posisyon bilang tagapaglingkod. Napakunot ang noo niya, bahagyang nalito, at tinitigan ang kasambahay. Ang kasambahay ay si Esther, nasa 30 taong gulang, at tila may halong pagdududa ang tingin nito sa kanya. Sigurado siyang hindi nila ito tauhan. Kung tauhan nila ito, bilang kasambahay, hindi ito maglalakas-loob magtanong nang ganoon.

Hindi kailanman naisip ni Joshua na mabubunyag ang plano niya bago pa man niya makaharap ang ama ni Esther. “Esther, makinig ka sa akin,” desperado niyang sabi, pilit hinahawakan ang braso nito. “Hindi totoo ‘yan. Synthesized ‘yan. Someone is trying to break us up. AI lang ‘yan!” Ngunit si Esther ay hindi basta-basta babae. Nagtapos siya sa prestihiyosong unibersidad, hindi siya madaling lokohin. “Akala mo ba tanga ako?” malamig niyang tugon. “Akala mo maniniwala pa rin ako sa mga salita mo?”