Novel & Cerita Example Of Feature Writing Tagalog

seryosong sagot ng lalaki sa harap ko. Pinilit kong maintindihan ang mga nakasulat sa papel, ngunit ilang salita lamang doon ang naintindihan ko. Sumasakit ang ulo ko na basahin iyon ng buo. Hindi naman kasi ako nakapagaral, at hindi ko masyadong maintindihan ang mga nakalagay doon na nakasulat sa Ingles; hindi ako nakatapos ng highschool dahil maaga akong sumabak sa kung ano-anong trabaho para lang may makain ang mga kapatid ko.

(Proverbs 18:24 NIV) Natigilan ako sa pagbabasa nang biglang tumunog ang cellphone ko. Zaito: Puwede ka bang lumabas? May pupuntahan tayo. (و ˃̵ᴗ˂̵)و Napatingin ako sa oras na nasa cellphone ko. It's already 10:15 p.m. Saan naman kaya kami pupunta? Gabing-gabi na, ah. Mila: Sure.（˶′◡‵˶） Agad akong nagbihis at nagmadaling lumabas ng bahay. Pagkalabas ko ng gate, agad niya akong pinasakay sa kanyang kotse na siyang nagmamaneho.

KATE "Bakit? Ano ba ang ginawa nila sa iyo?" bakas sa tinig niya ang pag-aalala sa binata. Humugot ng malalim na paghinga si Mario. Nakita niya ang pangangalit ng ngipin nito. "Ang kapal ng mukha nila. Lalo na ng mga magulang ko. Si mama at papa, parehas pa lang nalulong sa sugal. Kaya iyong bahay namin, nakasanla na pala. Iyong sumunod sa akin, gumagamit. Iyong isa, nabuntis. Tanginang buhay iyan. Ginawa ko ang lahat. Tiis ko ang hirap at lungkot sa ibang bansa para mabigyan sila ng magandang buhay pero anong ginagawa nila? Ginagagó lang pala nila ako! Nagsayang lang ako ng pagod sa ibang bansa!"

sabi niya sabay tawa at nagpatuloy naman sa pagsasalita, "Kaya siya open kasi may mga pagkakatao mo na alam mo na alam ko rin. Gaya nito, alam ko na Captain ka ng basketball team, alam mo rin na Captain ka ng basketball team. Gets mo?" Tumango naman ako sa kanya at nagpapatuloy na naman siya sa pagke-kwento, "Tapos ang pangalawa naman ay tinawag na hidden or close. Kaya siya tinawag na hidden is because may mga pagkakatao mo na alam mo pero hindi ko alam kung ano 'yun. Ang pangatlo naman ay ang Blind Area —" "Grabe 'no? Ang bintana, blind na pala ngayon?"

Isang artikulo iyon na isinulat ni Amaia tungkol sa kanya. Agad niyang binasa ang nilalaman nito... "Si Kei ang pangarap ng bawat babae... Isa siya sa pinaka-maaalalahanin at pinakamasuyong taong nakilala ko. Mayroon siyang magandang puso—iba sa imahe niya sa telebisyon. Katulad natin, nakakaramdam din siya ng sakit at lungkot, ngunit pilit niya itong tinatago sa likod ng kanyang mga ngiti. Tuwing nakikita ko siyang nasasaktan, palagi kong gustong yakapin siya, bulungan ng mga salitang makakapagpagaan ng loob niya, at sana'y maibsan ko ang lahat ng kanyang hinanakit at paghihirap. Lubos akong nagpapasalamat sa langit at mga bituin dahil nakilala ko ang isang espesyal, maganda, at mapagmahal

Tumango ito na nakangiti sa kan'ya at wala naman s'yang nararamdaman na panganib dito kaya ipinagpatuloy n'ya ang pakikipag-usap sa lalaki. "Yup! Para sa anak ko, iha. Mahal na mahal ko ang anak ko kahit masakit sa ulo minsan. Nag-iisang anak ko s'ya at kahit ako ay parang hindi din matanggap na matatalo lamang s'ya ng isang batang babae. When I found out that you are an Altagracia ay nakaramdam ako ng pagkapahiya sa sarili. Altagracia is richer than us—the Carson at hindi basta-basta ang assets na iniwan ng mga magulang n'yo ng kuya mo sa inyo. Itinigil ko na agad ang pagpapaimbestiga sayo ng malaman ko na isa kang Altagracia at sinabi ko na lang sa sarili ko na sa susunod na mag krus ang l

malakas ko nang ungol nang bumilis ang paghagod ng dila niya sa pinakasensitibo kong parte doon. Nakakab*liw! Nabab*liw na ako. Paksh*t pero sobrang sarap sa pakiramdam!

Ngayon ko lang naramdaman na ibang-iba talaga ang Maynila sa Tarlac. “Good morning po, Ate.” bati ng isang batang naglalako ng sampaguita. Napangiti ako at binigyan siya ng limang piso. “Ingat ka palagi,” sabi ko bago ako sumakay sa jeep.

Jealousy. Minsan, hindi ako sure kung mas mahirap bang umalis… o yung manatili sa tabi ng isang taong wala nang kakayahang pasayin ako pero mahal ko pa rin. “Honey, I love you. I want to hear your voice. I miss that. Gumising ka na.” Pinunasan ko ang luha saka hinalikan ang kamay niya. “Endri Mango Domingo. The man who feel this way. I still love you, honey.” Pagkatapos kung sabihin ‘yun dinampian ko ng halik ang labi niya.

I felt chills on my vines when I heard another voice. Kumpara sa lalaking tinulungan ko noon, mas nakakatakot ang boses na iyon. Walang emosyon ang mababakas sa boses na nanggagaling sa nagsalita. Cold is an understatement. Hindi lang basta malamig ang boses na iyon. It was screaming the word of death. Para bang kapag nakagawa ka ng isang pagkakamali ay kayang-kaya niyang gumawa ng isang bagay na hindi niyo pagsisihan.