Novel & Cerita Excuse Letter Tagalog Dahil May Sakit

"Hindi!" "Hindi. Why are you crying then?" "Kasi ako nga ako ang dahilan kung bakit ka narito sa hospital bed." "So, it means nag-aalala ka sa akin." "Hindi!" Bigla siyang natawa sa sagot ko. "Alright! You're not worried about me. I understand. Salamat sa pag-alala sa akin Miss Corpez."

“Are you okay? You should have told me that you’re tired. We could have stopped.” “Ano ka ba! Ayos lang ako. Gasgas lang naman ‘yan.” “Kahit na! Wala tayong gamot na dala kaya kapag nagkasugat ka ay mamaya pa natin ‘yan magagamot. Paano kung maimpeksyon ka pa?”

Kung titingnan nakalab gown din ito kaya naisip kung baka isang doctor din ito na nagtatrabaho sa hospital na ito. "I'm very sorry talaga. Ako ang hindi nakatingin sa dinadaanan ko dahil sa pagmamadali. Pasensya kana talaga. Heto, pala ang card ko, tawagan mo ako kung kailangan mo ng isang doctor para man lang makabawi ako sayo" Mahabang wika nito at tumatakbong iniwan ako. Nang makaalis iyong lalaking nakabangga ko. Napahawak ako ulit sa tiyan ko. Para pa akong baliw na pinakikiramdaman kung may masakit ba sa katawan ko. Nang masigurodo ko namang wala. Tiningnan ko ang card na binigay ng lalaki.

Ang sakit! Napaiyak naman ako dahil hindi kuna talaga kaya ang sakit. "What the... Why are you crying?" tarantang tanong niya ng humarap siya sa 'kin. "Ang sakit ng Butiki ko," nakangusong sabi ko sa kaniya. "Bwesit na dambuhalang buwaya naman kasi yan. Ayoko na! Ang sakit!" iyak na sigaw ko sa kaniya.

"Saan ka ba talaga nanggaling? Hindi ba't kabilin-bilinan ko sa'yo na uuwi ka ng maaga kapag may lakad ka ng rest day mo?" Sandali pa niyang ininda ang sakit na dulot nang pagkakasampal sa kaniya bago pa man siya tuluyang magsalita, "N-nay.. I'm sorry po.. masyado pong maraming nangyari, e. At sorry po kung napainom ako.."

Ang sakit! “It’s okay, Babe. Why are you shy? Doon din naman tayo papunta diba? Buti nga yun lang ang nakita niya diba? What more kung—” “Ahm, excuse me po Ma’am, Sir. I have to leave. My duty is done for today. Pasensya na po ulit sa abala. Hindi na mauulit.”

kumindat pang sabi nito. May nag-react. Bukod sa puso ko na tumatambol sa saya because this is really happening, nag-react din ang maseselang parte ng katawan ko. “Doctor, Doctor, I am sick. May masakit po sa akin. Can you kiss it to ease the pain?” Role play na this. Hindi ko rin alam kung anong pumasok sa isipan ko pero biglang ‘yon na lang ang lumabas sa aking labi.

"L-lumabas s-saglit, m-may pinabili kasi ako. Sanya ang sakit!" Nanlaki ang mga mata ko ng magsimula na siyang umiyak, "Saglit lang, t-tatawagan ko siya, ikaw lang ba mag-isa diyan?" "Oo, sige please, ang sakit talaga hindi ko alam gagawin ko."

tanong niya. “Oo,” mabilis kong sagot. “Hindi ako makagalaw kanina. Nakahiga lang ako buong araw.” “Then why does your voice sound fine?” tanong niya. Napakurap ako. “Hindi ba pwedeng sanay na lang ako sa sakit?” “Hmm,” sagot niya. “You know I don’t like excuses.” “Hindi ito excuse,” sagot ko. “Hindi rin naman ako robot.”

) agad kung tanong habang nag pi-pirma ako sa ibang documents. Bumuntong hininga ito bago ng salita. "Oiga señora, tiene un tumor en el hígado y nuestro médico dijo que hay que operarlo inmediatamente para que no empeore," ("Hay, may tumor po siya Madam sa atay, at sabi ng doctor natin na kailangang ma-operahan ito agad upang hindi lumala,") agad akong napatigil sa aking ginawa.