Excuse Letter Tagalog Dahil May Sakit Novels & Stories

parin ang sakit Shit sweetie I'm so sorry mahihimigan nang pag alala SA boses KO para matulongan ang naramdaman nito kinikintalan ko nang halik ang ahh bawat pakte Nag mukha! Please just stay For a while Govvbaby mawawalan din ang sakit nito" Govvbaby wag Ka muna gumalaw.sasabihin ko sayo Kung pwede na.wika pa nito nakapikit pinipilit labanan Ang nararamdam? "Sakit Okie na sige gumalaw kana Govvbaby?! natawa Siya dito.at hinalikan SA labi? Gumalaw na nga Siya

Secret nga diba? "Sorry, nagkasakit ng tipdas ng one week at di ako pwedeng magpakita sa inyo kaya pumunta ako sa tagong isla para magpagaling," rason ko na kinaangat niya ng kilay. Valid reason sana 'yon. "Pagkatapos ng party nagkatipdas ka pala? Jusko! Ba't di mo sinabi? Pwede ko rin sabihin sa kanya. Kamusta ka na ngayon?"

“Nag-enjoy naman ako, h’wag kang mag-alala. Thank you sa pag-aya sa akin, hindi mo naman kasalanan na andito rin siya sadyang nagkataon lang.” Sabay kaming pumasok sa kotse, sana lang ay hindi lumala ang sakit ng likuran ko.

Habang inaantay maluto ang kanin ay ni-message ko si Jacob. "To: Jacob, Gawan mo ako ng excuse letter at pati na rin si Aiden. Hindi siya makapapasok dahil may sakit siya, at ako naman ay hindi makapapasok dahil aalagaan ko siya. Ikaw na ang bahala gumawa ng excuse, 'yung makatotohanan dapat at siguradong maniniwala ang mga prof natin. Salamat! I'll treat you next time."

Hello everyone! sorry for being MIA, nabusy lang sa outside world at nagkasakit ang ferson. Bawi ako pramis♥️😘

Baka kasi hindi ako makapagpigil at bigla na lang akong maiyak sa harapan niya. "Ma, excuse po muna, magsi-CR lang po ako." pabulong kong wika kay Mama Amor. Kaagad din naman siyang tumango "Kaya mo ba? Sasamahan na kita, anak." wika niya pa nga. Kaagad din naman akong umiling "Kaya ko po, huwag po kayong mag-alala." sagot ko din naman kaagad. Kaagad din namang tumango si Mama kaya pasimple na akong nag excuse sa kanilang lahat at tumalilis paalis

Why does it hurt this much? I’m just signing a piece of paper. A business deal. An obligation. A duty. Pero bakit parang habang nagsusulat ako ng pangalan ko, ang bawat letra ay parang “goodbye”? Nilagyan ko ng tuldok ang “a” sa dulo ng pangalan ko, pero sa halip na matapos, parang mas nagsimula ang sakit. Pagkaabot ko ng pen, hindi agad nagsalita si Adrian.

Ibig sabihin, ganoon na katagal ang sakit niya. "Hi, Mommy!" I excitedly greeted. Mas lalong lumawak ang ngiti niya dahil doon. "I'm sorry that I didn't call you last night. Galing po kasi ako sa labas. Napagod na ako at hindi na nakatawag sa inyo."

"Huy, tampurorot na naman ba ikaw?" Hindi na siya nag salita pa ulit pagkatapos non, kaya inisip ko na baka napagod na siya sa pag sunod sa akin. "I'm sorry kung hindi agad ako napagpasalamat sayo, kaya akala mo hindi ako tumatamaw ng utang na loob, pero thank you sa pag alaga sa akin noong may sakita ako. Thank you kasi hindi mo ako pinabayaan, gaya mg sabi mo."

Hindi. "Kung masakit pa ba ang ulo mo." "Ahmm.. h-hindi na.. okay na po ako." Bakit ba kinakabahan ako? Hindi ko naman alam yung ginawa ko kagabi! Nakakahiya man pero, nag sisisi naman ako! Kailangan ko lang humingi ng sorry. Yun na! Mag sosorry na ako ng mabilis. "Alright. You want.. something to eat?" "Hindi na po. Ah, gusto ko lang po na m-mag sorry. Yun lang po sorry po!" Mabilis na sabi ko at mabilis rin na binaba ang cp. Gosh!