Novel & Cerita Excuse Letter Tagalog Dahil May Sakit

“Nag-enjoy naman ako, h’wag kang mag-alala. Thank you sa pag-aya sa akin, hindi mo naman kasalanan na andito rin siya sadyang nagkataon lang.” Sabay kaming pumasok sa kotse, sana lang ay hindi lumala ang sakit ng likuran ko.

Habang inaantay maluto ang kanin ay ni-message ko si Jacob. "To: Jacob, Gawan mo ako ng excuse letter at pati na rin si Aiden. Hindi siya makapapasok dahil may sakit siya, at ako naman ay hindi makapapasok dahil aalagaan ko siya. Ikaw na ang bahala gumawa ng excuse, 'yung makatotohanan dapat at siguradong maniniwala ang mga prof natin. Salamat! I'll treat you next time."

Baka kasi hindi ako makapagpigil at bigla na lang akong maiyak sa harapan niya. "Ma, excuse po muna, magsi-CR lang po ako." pabulong kong wika kay Mama Amor. Kaagad din naman siyang tumango "Kaya mo ba? Sasamahan na kita, anak." wika niya pa nga. Kaagad din naman akong umiling "Kaya ko po, huwag po kayong mag-alala." sagot ko din naman kaagad. Kaagad din namang tumango si Mama kaya pasimple na akong nag excuse sa kanilang lahat at tumalilis paalis

Sana dumating ang araw na matapos lahat ng paghihirap namin. Natulog na silang lahat pero heto ako gising pa. Tapos na akong gawin ang sulat para kay Ate sakaling matuloy ang paglayo namin pero heto gising pa rin ang diwa ko. Hinahanda ko ang puso ko pero ang sakit, sobrang sakit. Dear Ate Chichay, Sa oras na mabasa mo ang sulat na ito, ibig sabihin nakaalis na kami.

Tanong niya. "Naku mataas ang lagnat kaya hindi makakapasok." Umakyat muna si Andres sa kwarto ni Ash at nakita niya itong mahimbing na natutulog. Hinalikan muna niya ito sa noo saka umalis na. Siya na rin ang gumawa ng excuse letter ni Ash para maging excuse siya sa klase. Numg hapon na ay bumalik din si Andres. Nadatnan naman niyang gising na si Ash na nanonood ng tv. May sakit parin ito kaya siya na ang nag alaga dito dahil umalis ang parents ni Ash.

i distance myself, baka mas malala ang sampal at masundan pa ng mas malala iyon "Well, thank you for hurting and dragging me down. Mas lalo mo lang binuhay ang galit at poot ko sayo. Kahit saan husgado tayo mag kita. Babawiin ko ang mga anak ko Remon, mark my words" nilapag ko ng calling card ko bago lumakad palabas, i can feel that anytime, babagsak ang dibdib ko sa bigat at sakit

Why does it hurt this much? I’m just signing a piece of paper. A business deal. An obligation. A duty. Pero bakit parang habang nagsusulat ako ng pangalan ko, ang bawat letra ay parang “goodbye”? Nilagyan ko ng tuldok ang “a” sa dulo ng pangalan ko, pero sa halip na matapos, parang mas nagsimula ang sakit. Pagkaabot ko ng pen, hindi agad nagsalita si Adrian.

Ibig sabihin, ganoon na katagal ang sakit niya. "Hi, Mommy!" I excitedly greeted. Mas lalong lumawak ang ngiti niya dahil doon. "I'm sorry that I didn't call you last night. Galing po kasi ako sa labas. Napagod na ako at hindi na nakatawag sa inyo."

"Huy, tampurorot na naman ba ikaw?" Hindi na siya nag salita pa ulit pagkatapos non, kaya inisip ko na baka napagod na siya sa pag sunod sa akin. "I'm sorry kung hindi agad ako napagpasalamat sayo, kaya akala mo hindi ako tumatamaw ng utang na loob, pero thank you sa pag alaga sa akin noong may sakita ako. Thank you kasi hindi mo ako pinabayaan, gaya mg sabi mo."

Hindi. "Kung masakit pa ba ang ulo mo." "Ahmm.. h-hindi na.. okay na po ako." Bakit ba kinakabahan ako? Hindi ko naman alam yung ginawa ko kagabi! Nakakahiya man pero, nag sisisi naman ako! Kailangan ko lang humingi ng sorry. Yun na! Mag sosorry na ako ng mabilis. "Alright. You want.. something to eat?" "Hindi na po. Ah, gusto ko lang po na m-mag sorry. Yun lang po sorry po!" Mabilis na sabi ko at mabilis rin na binaba ang cp. Gosh!