Eyes Crying Novels & Stories

Titig na titig ang kanyang dalawang mga mata sa basang basa na pisngi ko. "Am I the reason why are you crying??" Basag iyong boses niya. Parang galit at parang nag- aalala. Hindi gumagana ang utak ko kaya hindi ko alam kung anong isasagot ko. Hanggang sa mas lalo lang tumulo ang mga luha ko. Mariing napapikit ang dalawang mata niya bago pinunasan ang mga luha ko gamit ang kanyang hinlalaking daliri.

Tears started flowing down her cheeks as she continue sobbing. Kumikirot ang kanyang dibdib sa hindi malamang dahilan. Seeing her cry is making his chest tighten. Agad niyang pinunasan ang luha na umaagos sa pisngi nito. He’s silently wiping all the tears away from her face. At nang bahagya itong kumalma ay muli niyang tinitigan ang mapayapa nitong mukha.

"Umalis kana! Sa pag kakataong ito hindi ko kailangan ng Kapatid!" Sagot ko sa kanya habang pinipigilan Ang namumuong luha sa gilid ng mga mata ko. Nung mga sandaling yon ay napa yuko lang sya at kitang-kita ng mga mata ko Ang tila pag kabigo sa mga mata Niya.

Alam niya sa sarili niya na nagustuhan niya ang date nila kung hindi lang dumating ang babaeng piling close na iyon. Humigpit ang hawak nito sa kanyang braso, hindi naman siya nasaktan sa klase ng hawak nito. Umangat ang tingin nito sa kanya. His eyes was already dark blue at ang mas nagpabigla sa kanyang ay ang makita ang luha sa mga mata nito. He's crying and she know that is a fake. She didn't believe it.

still no respond. Inabot ko ang balikat niya at bahagyang niyugyog. Wala pa rin. Hinawi ko ang natutuyo na niyang buhok. Dalawang kamay upang makita ko ang mukha niya. Iniangat ko rin ang kanyang baba. Pero napatda ako sa nakita. His bloodshot eyes are looking directly at me now. Natulala ako. Bakas pa ang luha sa palibot ng mata niya. He cried.

As I closed my eyes, I burst into tears and I covered my eyes with both of my hands in front of mom. I just suddenly felt like crying, I didn't cry that harder as much as my family cried earlier. All of the tears that have been saved up during that moment just dropped. It was non-stop, the tears won't stop flowing in my eyes it keeps dropping. I keep on wiping it using my hands but it was no use. "Use my handkerchief so that it won't irritate your eyes." ---------- Read.Vote.Comment © michiekelss

Agad na sumalubong saakin ang mapupungay nyang mga mata. My heart almost leap with joy when I finally saw emotions in his eyes. Saglit kaming nagtitigan na dalawa hanggang sa unti-unting napalitan ng pag-aalala ang mukha nya. "Hey, are you okay? Stop crying," he whispered. He's now wiping my tears gently. Mas lalo lang akong naiyak dahil sa ginawa nya kaya agad syang nataranta sa pagpupunas ng luha sa mata ko.

I felt his thumbs gently massaging my eyelids. "W-What...?" Nagpatuloy lang siya kaya wala akong nagawa kundi ang pumikit lang at hayaan siya sa anumang ginagawa niya. It is really just now did I realize that my eyes are now so puffy from crying too much.

empty. Nangilid ang mga luha niya sa kaisipang wala na ang baby niya. Nanikip ang d*bdib niya at para siyang hindi makahinga. Unti-unting bumagsak sa gilid ng mga mata niya ang mainit na luha kasabay ng panginginig ng kanyang labi. "Calm down. Crying is not the best thing to do right now."

Napasinghap ako nang tuluyang mai-send ang mensahe kasabay nang pagbukas ng pinto. "Fiel? Our meal is getting cold." Agad kong pinalis ang luha nang lumitaw ang boses ni Liam ngunit huli na dahil mabilis siyang lumapit sa akin. "Are you crying?" Hinawakan niya ang kamay ko at tinanggal iyon sa pagkakatakip sa mata. Tuluyan niyang nakita ang luha ko. "Why? Why are you crying?" I stared at his eyes and a genuine worry trace on his expression and made me cry harder.