Eyes Crying Novels & Stories

Hindi siya makatingin sa aking mga mata pero tinitigan ko pa rin siya roon. I softly held his hand with my other hand and look into his eyes while tears are still streaming in mine. Nang makita niya ang mga luha sa aking mga mata ay dahan-dahan niya iyong inalis sa aking pisngi while lovingly looking at my face. "I'm sorry for making you cry." Agad niyang paghingi ng pasensya. Umiling ako at kahit may mga luha na nangingilid sa aking mga mata ay nginitian ko siya.

Tanong niya. Naupo siya sa tabi ko saka marahang hinawakan ang kamay ko. Tumingin ako sa kaniya at tipid na ngumiti. Kita ko kung paanong dumaan ang pag-aalala sa mga mata niya. I don't remember crying in sadness before. Puro tears of joy lang ang nailabas ng mata ko kaya pakiramdam ko hindi ako sanay. Pakiramdam ko hindi rin siya sanay na ganito ako.

F-ck! Napansin niya ang mga luha sa gilid ng mga mata nito. Nakatitig lang ito sa kanya. Hinapit niya ito sa bewang palapit sa kanyang katawan. Bumaba ang tingin niya sa tila naiinis nitong mga labi. H******n niya ang mga luha nito. He licked her tears. At saka bumulong ng paulit-ulit na nagsasabing sorry.

Pero walang bigat sa loob ko. "You are crying, baby. What's wrong?" I shook my head as I hug his waist. "These tears are not caused by sadness, Onyx. These are tears of happiness or the right word is, tears of contentment. Tears that I'll be wanting every single day of my life." He remove himself from the hug then cupped my cheeks. He wipes my tears away. He leaned to kiss my forehead, eyes, cheeks, chin before uttering the words that make me on verge of crying again.

Sooner or later ay ipatatawag na siya ni Felicia, at ayaw niyang bumaba at harapin ang lahat na ganoon ang anyo. Makalipas ang ilang sandali ay muli siyang nag-angat ng ulo at sinuri ng tingin ang sarili sa salamin. At nainis lang siya sa nakita. Her eyes were red from crying, the size of her nose doubled up, and her face as red as a ripe tomato. Lalo lang siyang naiyak nang makita ang anyo. Damn it, she couldn't stop her tears. She just couldn't stop crying.

Eventhough there's recognition in Clark's eyes alam kung masakit pa rin para kay William na hindi siya nito kilala. He's silently crying again, kahit ilang minuto na ang lumipas, umiiyak pa rin ito. His beautiful brown eyes is full of hurt and pain. Hindi ko kayang tingnan siya ng matagal sa ganung kalagayan. Binalik ko ang tingin sa anak ko. Nakatitig ito sa akin at unti-unti na namang may namumuong luha sa mga mata niya. Isang malalim na hininga ang aking pinakawalan. Pinalis ko muna ang tumakas na luha sa kanyang mata bago ako nagpatuloy.

Ang kaninang awtoridad sa mukha niya ay napalitan ng totoong pag-aalala. He let out a sigh, stepping back slightly from his harsh terms. "Fine, hindi ko na ipapakalat ang video, okay? Just stop crying, please. Let's make a compromise instead." Mila sniffled, looking at him with suspicion through her wet eyelashes. "Anong compromise?"

Jusko! "Baby, if you want to c-cry you can cry. You can cry on papa's arms." sabi ko sa kanya. Walang emosyon ang mata niyang tumingin sa akin. "I don't want to cry papa. My eyes can't cry. There's no tears coming."

Sinubukan kong hawakan ang mukha niya para sana idilat ang mga mata nito pero mabilis din niyang nahawakan ang parehong kamay ko. He shook his head, still eyes closed. “Don’t mind me, nagbabawas lang ako ng tubig sa katawan.” I made a face. At anong klaseng excuse ‘yan? He’s obviously crying because of the fluid that can’t stop from falling down his cheeks. My eyes turns to slit. “You’re crying.” He couldn’t answer immediately but I felt his hand squeezed mine. Maya-maya ay umiling siya. “Natatakot ako, lady Fev... n-natatakot ako na... na oras na imulat ko ang mga mata ko ay makita mo at malaman kung ano ang tunay kong nararamdaman.”

Muli, sa pagka-alala ng anak niya ay bigla na namang nanubig ang mata niya. Hindi niya makakayang mawala ang anak niya. She wiped her tears while her eyes are close. Tears continued to flow in her face. Hinayaan niya ang sariling umiyak na naman. Naramdaman niyang may tumabi sa kaniya ngunit hindi niya iminulat ang kaniyang mga mata upang tingnan kung sino ito. Nanatili siyang nakapikit at tahimik na umiyak.