Family Matter Novels & Stories

“Kung may sasabihin kayo, dad ay okey lang na marinig ni Naila ang mga iyon.” “Ash,” saway ng mommy nito. Sinasabi ng mga tingin nito na huwag na nitong painitin pa ang ulo ng ama. Pinilit niyang makawala sa mga kamay nito pero hindi niya magawa. “This is a family matter.” “Naila will be part of the family soon.” Pagmamatigas pa rin nito.

Tila napansin iyon ni Dad kaya hinawakan niya ang kamay ni Mommy at marahan iyong pinisil. "We already talked about this,Matilde." saad niya. Ako nama'y tahimik lang na kumakain.Pasimpleng titingnan ang bawat kilos nila ngunit hindi sumasabat sa usapan.Hanggang ngayon din kasi,hindi ko pa maprocess sa utak ko ang mga nangyayare sa pamilya namin. Parang kailan lang ay larawan kami ng perpektong pamilya pero sa isang iglap...sa isang kisap biglang naglaho ang larawang 'yun.

Hindi siya nagtatanong, siguro dahil wala rin siyang makukuhang sagot mula sa akin. "Hindi ka man lang ba curious kung sino ang tatay mo?" "Okay na ako na ikaw lang ang kasama ko, Moma. At saka po meron naman po sila Lolo, si Papa Adam, at mga Uncle ko. Sabi nga po nila, kahit hindi po magkadugo basta love mo po sila, okay na po iyon. Family na po iyon."

Hindi sinagot ang tanong niya at ito na ang may panibagong tanong. “Yes, Jax. Hindi kami maghihiwalay ni Daddy kasi we are family. And in a family ay kailangan buo tayo, si daddy, ako, ikaw, at ang bagong baby natin. We will be four, Jax!” excited niyang dagdag. “At kailangan buo tayo para maging happy ang baby sibling mo.” “Tama pala si Mama Jessa…” malungkot na bulong ni Jaxon.

In the quiet intimacy of that shared gaze, a universe of emotions unfolded, and the lovers found solace in the silent language of love that spoke louder than any words could express. "So, meaning po ba n'yan mommy...okay na po si uncle Leon na maging daddy ko?" "If...he wanted it too," sabi ni Lara sabay lingon kay Leon. "Of course." Sumilay sa bata ang isang matamis na ngiti. "Ang saya pala kapag buo ang pamilya." Sabi pa ni Coleen. "Yes, baby. Kung gusto mo ng ganitong family, I can give you honey. Mamahalin ko kayo ng mommy mo, promise." Sabi ulit ni Leon.

Napapngiti ako nang maalala na mas mabilis pang dumarating si Dominique compared to ny family. Hindi ko maiwasang maikompara ang pamilya ko kay Dom. He's more attentive to me compared to my parents. Minsan pinapasa nila ang responsibilad nila sa ibang tao. I remember one time when we were having a family dinner, for the first time. Nasa hapag pero sobrang tahimik but for me sobra pa yon compared na wala sila dito. Dahil sa ingay na nagmumula sa telepono ng mga magulang ko.

Ryan uttered. "Who are we to judge you?" Mom asked. "Oo nga't pamilya mo kami, ngunit hindi namin hawak ang buong pagkatao mo. Hindi namin kahit kailan man madidiktahan 'yang puso mo. We're your family, we're just here to guide you. Wala kaming karapatan na diktahan ka kung sino ang dapat mong gustunin. You are you and you have your own brain."

Higit sa lahat, hindi sila mula sa iisang pamilya, at sa halos lahat ng pagkakataong nalalagay sa ganitong sitwasyon ang mga tao, mas gugustuhin nilang manatiling buhay. Para naman sa pamilya ng mokong na iyon, kaunti lamang ang mga ito. Kaya hindi na mahalaga kung pakawalan nila ang mga ito o hindi, dahil mamamatay naman sila—mapapatay nila o kaya ng mga halimaw sa kagubatan. Ngunit hindi nila alam ang napagkasunduan nila Fane at ng mga pamilyang ito. Kung walang ganitong kasunduan, iniwan na sana ng mga pamilyang iyon sila Fane.

"Natatakot ako..." Natatakot ako sa magiging reaksyon ni Roscoe kapag nalaman niyang anak nga niya si Anya. At kung sabihin ko man sa kanya... pagkatapos ba no’n, magiging buo at masayang pamilya na agad kami? Paano ang parents niya? Anong sasabihin nila kapag bigla na lang may apo silang apat na taong gulang? Eh ni minsan, hindi nga nila ako nakilala noon dahil tago ang relasyon namin ni Roscoe. Mas lalo na kung malaman nilang bunga si Anya ng pagiging fuck buddy lang namin noon.

“Baby pa nga, pero kapatid mo siya. Kahit hindi kayo madalas magkita, kapamilya mo pa rin siya.” “Pero mama,” sabay tingin sa ina, “kapatid ko ba talaga siya? Hindi naman tayo sabay na kumain sa bahay. Wala siyang laruan dito sa atin.” Tumigil si Apple sa traffic light, sabay harap sa anak. “Anak, hindi lang 'yung kasama sa bahay ang pwedeng maging pamilya. Minsan kahit nasa malayo, pamilya pa rin. Kasi pareho kayong may pagmamahal sa isa’t isa. At gusto kong maramdaman mo ‘yon.”