Far Far Away Novels & Stories

May himig ng tampo ang pagtatanong niya sa akin. “Siyempre gusto kitang kasama, hindi lang ako sanay.” Humalik ako sa pisngi niya. “Hindi ko alam kung paano mo nakayang malayo sa pamilya mo nang ganoon katagal. High school ka pa lang, nasa ibang bansa ka na.”

nakangiting sagot ko sa kanya. " Inform me and if hindi kayo agad makakauwi " saad pa niya. " Yes kuya " sagot ko. Tahimik lang si mama at nakikinig sa amin. Tumatango rin ito sa sinasabi ni kuya. Mabilis namin tinapos ang kinakain dahil baka malate pa kami. Kahit na hindi naman ganun ka layo ang bahay sa school ko ngunit malayo-layo ito sa trabaho ni kuya.

" Akala ba niya ayaw nitong sagutin ang mga ganoong klaseng tanong? Muntik na siyang mapalunok. Walang suot ito kapag natutulog ito? Naglikot ang kanyang imahinasyon. Naglaro doon ang hitsura nito---wearing nothing. ''Dinner by the beach or candlelit dinner for a date?" "Dinner by the beach." "If you would be a superhero, who would you want to be?" "Superman." "If God will grant you one wish, what would that be?" "That He'd turn the world into an eternal paradise where every creation is happy. No sickness, no famine, no war. Everybody in abudance and in peace, and no death." Medyo tumaas ang isang kilay niya sa sagot nito. She liked what he said . It made her admire him more.

She needs to get away alive kaya hindi na niya alintana ang sakit at hapdi ng kanyang katawan. When she successfully covered a safer distance away from the cabin. She tried to gather herself once again at determinadong lumayo sa lugar na iyon. She had no idea if Lucille and the two hired men were still in the vicinity. She was limping trying to make sense kung nasaan siya. Then she heard a car horn. Hope swelled in her heart ng kanyang mapagtanto that she might be near the side road. Her mind was firm, to get away from her current location and seek help.

Masyadong sigurado. Bigla niyang naisip na baka hindi sapat ang layo ng villa. Dahil kilala niya ang kapatid niya. Kapag may sinabi si Alejandro, ginagawa nito. At sa kung anumang paraan, kahit napapaligiran sila ng dagat at milya-milyang distansya, pakiramdam ni Aldous ay unti-unti nang papalapit ang anino ng kanyang kapatid. Parang nagsisimula na ang countdown ng dalawampu't apat na oras, at sa bawat segundong lumilipas, mas lumiliit ang oras nilang tumakbo.

“Charles…” “So for now, stay. I want to be this close to you,” anito. “God. Pochemu u menya takoye chuvstvo, chto kak by blizko my seychas ni byli drug k drugu, pochemu mne kazhetsya, chto ty vse yeshche daleko?” [translation: Why do I feel like no matter how close our distance is right now, why does it feel like you're still far away?] Kumunot ang kanyang noo. “I’m sorry but… but I don’t understand a word you’re saying.”

Huminga lang ito ng malalim,saka tumango. "Okay baby,just don't stay too far away from me,please,hmm?"sumusukong sabi na lang nito. Kagat ko ang labi kong ngumiti,saka ako tumango. Pinakawalan niya ako,saka ako lumangoy palayo sa kanya,masaya kong ginalaw ang mga braso at mga paa ko,masarap ang tubig dagat,maligamgam,nakakarelax sa balat.

At doon ko naisip… Ang kwentong ito ay malayo pa sa pagtatapos.

Ang tanging nais niya ay makalayo sa lugar na iyon dahil higit siyang nasasaktan. Habang papalayo siya, tila ang bawat hakbang ay nagiging mas mabigat. Ang mga boses at tunog sa paligid ay nagiging malabo, at ang kanyang isipan ay puno ng mga alaala ng kanilang nakaraan. Ang bawat larawan ni Allen na kasama siya ay nagsisilbing panggising sa kanya sa katotohanan na hindi na siya maaaring magpatuloy sa ganitong estado.

“Farrah, this is actually intriguing. Isipin mo, napakayaman ni Don Esquivel, bakit pinili ng mga apo niya na maglayas–” “Flynn, pabalik na rito si mommy. Tumigil ka na,” putol ko ng makita kong naglalakad na si mommy patungo sa amin. Para na lang kaming nagkukuwentuhan nang makalapit na sa amin si mommy. “Mommy, ang ganda pala talaga dito sa Casa no.” sabi ni Farrah ng mawala na ang tensyon sa aming magkakapatid.