Fear Of Ghosts Novels & Stories

sabi ni Hoyt nang bigla siyang napaatras ng dalawang hakbang bago siya bumagsak sa lupa. Si Master Ghost ay takot na takot na ang kanyang mukha ay naging maputla. Pagkatapos nito, nagulat rin siya nang makita kung gaano kalayo ang narating ni Gerald. Alam niya na hindi ordinaryong tao si Gerald, pero hindi niya inaasahan na ang lalaki ay nagtataglay na ng mga nakakatakot na kakayahan... Nang lumipas na ang takot at pagkabigla, bigla namang naging masaya si Ghost!

Bakas na ang takot sa mukha nito na siyang ikinalinga pa niya sa paligid dahil sa paraan ng pagmamasid nito sa kapaligiran. Kaya naman, sa halip na magtanong tumahimik na lang siya at nagpatuloy na sa paglalakad hanggang sa tuluyang matuon ang pansin sa mga punong umuugoy kaliwa’t kanan, animo’y nagsasayawan at nagbibigay puri ang mga ito. Kung ibabase ito sa pelikula, para kang nasa ghost city kung saan naglalakad ka sa loob ng kagubatan na puno ng mahika. Makikinita rin dito ang kakaibang aura ng paligid na siyang maaring magdulot ng kakaibang takot pero nakaka-excite na pakiramdam.

"FACE THEIR ENDING" IT'S BEEN two lonely and miserable days already, hot tears were remaining streaming down Blythe's pale face. They were continuously flowing that if she only collected them, it would have built a river by now. Blythe was sitting in the dark corner of the wide and scary warehouse, her eyes can see from the dark for some reason but the fear in her heart never subsided. Maybe the fear burning in her chest wasn't about ghosts or the scary creatures around that may attack her or it has nothing to do with her traumas but merely with Antonette's threat two days ago.

I snapper my head, nagulat lang naman ako dahil sumigaw siya at hindi ko gustong isipin ng buong tao sa bahay na ito na may ginagawa akong masama sa kanya. Nakaramdam ako ng awa and the guilt is devouring me. Binitawan ko siya at hindi siya sumigaw, at sa tingin ko dahil mas nangingibabaw ang takot niya ngayon at hindi niya magawang sumigaw, I know that feeling cause when I was six, I saw a ghost, not sure if it's real but I tried to scream but there was no voice coming out of my lungs. "I'm so..." I stopped when I felt her hands landed on my face.

giit ni Xydren. Mas lalo akong kinabahan nang mapansin naming gumagalaw ang anino nila. "What to do now?" bulong ko kay Anton. "They won't see us here," he whispered back, lowering his hand. I felt him crouching and looking for my robe. Agad niya ulit itinakip iyon sa akin. "Did mommy warn us about ghosts here?" I could feel the shaky feeling in Keith's voice. Naramdaman ko rin ang pagyugyog ng dibdib ni Anton sa pagpipigil ng tawa. Kinurot ko ang pang- upo niya ng mahina. Napatawa ulit siya sa tenga ko.

Pakiramdam ko ay ano man oras ay magpapanic na ako. Yond wast a cacodemon. A vicious spirit who is't feeds with mem'ries. Thee shall hath lost thy mind if 't be true the cacodemon feeds. Cacodemon. Ngayon ko lang narinig ang bagay na iyan, pero mas kinilabutan ako. Kumakain ito ng alaala. Mababaliw ka oras na kinain niya ang iyong alaala. Nakaramdam ako ng matinding takot, hindi ko mapigilan isipin, kung bakit sa lahat ng pwede niyang pasukin, bakit ang kwarto ko pa? Napalunok ako dahil pakiramdam ko ay hindi na magiging madali ang lahat, simula ngayon.

Kumalma na ito, lalo pa at maliwanag na ang silid nito. “Wesley, sabihin mo sa akin, bakit ayaw mong pinapatay ang mga ilaw? Bakit takot ka sa dilim?” tanong ni Allison. “N–Natatakot ako… may mga multo… at maraming mga daga, ipis… kakagatin nila ako…” Napakunot ng noo si Allison. “Ghost is not real. At isa pa, hospital ito, walang mga ipis at daga. Magaling maglinis ang aming mga staff.”

“Is anybody there?” Unti-unting lumalakas ang ulan at nakakaramdam na siya ng takot. She’s not scared of ghosts, but she’s scared of snakes. This is a mountain. Maraming mga ahas na nakapalibot at hindi niya alam ay makaaapak siya.

Walang expression. “Don't worry my queen, I am not a ghost.” He responded kaya nakahinga siya ng maluwag “So, you are afraid of ghost huh?” “Shit!” She cussed dahil sa naging tanong nito. Her weakness. Naipakita niya rito ang kahinaan. Kung matatawag ba itong kahinaan. But hell yeah, she's afraid of ghost. They are scary for pete's sake.

Umangat ang kaliwang kilay ko. “Hindi ka natatakot?” “Nope. Why would I?” confident naman na pagkakasabi niya. “Paano kapag may biglang multo dyan?” he then shrugged. “Humans are scarier than ghosts Carmela.” “Sabagay. Agree rin naman ako dyan.”