Fear Of Ghosts Novels & Stories

sabi ni Hoyt nang bigla siyang napaatras ng dalawang hakbang bago siya bumagsak sa lupa. Si Master Ghost ay takot na takot na ang kanyang mukha ay naging maputla. Pagkatapos nito, nagulat rin siya nang makita kung gaano kalayo ang narating ni Gerald. Alam niya na hindi ordinaryong tao si Gerald, pero hindi niya inaasahan na ang lalaki ay nagtataglay na ng mga nakakatakot na kakayahan... Nang lumipas na ang takot at pagkabigla, bigla namang naging masaya si Ghost!

Bakas na ang takot sa mukha nito na siyang ikinalinga pa niya sa paligid dahil sa paraan ng pagmamasid nito sa kapaligiran. Kaya naman, sa halip na magtanong tumahimik na lang siya at nagpatuloy na sa paglalakad hanggang sa tuluyang matuon ang pansin sa mga punong umuugoy kaliwa’t kanan, animo’y nagsasayawan at nagbibigay puri ang mga ito. Kung ibabase ito sa pelikula, para kang nasa ghost city kung saan naglalakad ka sa loob ng kagubatan na puno ng mahika. Makikinita rin dito ang kakaibang aura ng paligid na siyang maaring magdulot ng kakaibang takot pero nakaka-excite na pakiramdam.

At higit sa lahat, hindi niya mahulaan ang iniisip nito. Kung nakaramdam siya ng takot nang harapin si Venom, iyon ay dahil alam niyang isa itong second-generation gene warrior. Ang takot na iyon ay nagmula sa malinaw na agwat ng kanilang lakas. Ngunit nang kaharap niya si Ghost… May kakaibang lamig na nagmula mismo sa kaibuturan ng kanyang puso. Napakahusay ng kakayahan nitong magbalatkayo.

Hindi ko alam kung anong pumasok sa utak ko at nagtago ako sa likod ng malaking kama. I sighed quietly. Someone closed the door and I heard footsteps making it's way to my direction. Unti unti akong sumilip dahil hindi naman multo iyon. Ghosts don't have footsteps! "Hi," I said as I stood up. "Shit!" sigaw niya at biglang napahawak sa dibdib niya. Nanlaki ang mga mata ko. "Oh my, god! I'm sorry! I didn't mean to startle you," paghihingi ko ng tawad.

Pero halos mapatalon naman ako sa kinauupuan ko ng makita ko ang isang bagay na takot akong makita na lumitaw mula sa kadiliman. It was cloaked at halatang hindi ito tao! Nakalutang ito sa ere at parang may usok pa ito na itim na nakapalibot sa katawan nito. It's hand is boney and shit! This is a ghost! May mga pula itong mata na kumikinang sa kadiliman at hindi lang ito isa, kundi marami at binabanga nila ang parang barrier na nakapalibot sa amin na ngayon lang din namin napansin.

I snapper my head, nagulat lang naman ako dahil sumigaw siya at hindi ko gustong isipin ng buong tao sa bahay na ito na may ginagawa akong masama sa kanya. Nakaramdam ako ng awa and the guilt is devouring me. Binitawan ko siya at hindi siya sumigaw, at sa tingin ko dahil mas nangingibabaw ang takot niya ngayon at hindi niya magawang sumigaw, I know that feeling cause when I was six, I saw a ghost, not sure if it's real but I tried to scream but there was no voice coming out of my lungs. "I'm so..." I stopped when I felt her hands landed on my face.

Pakiramdam ko ay ano man oras ay magpapanic na ako. Yond wast a cacodemon. A vicious spirit who is't feeds with mem'ries. Thee shall hath lost thy mind if 't be true the cacodemon feeds. Cacodemon. Ngayon ko lang narinig ang bagay na iyan, pero mas kinilabutan ako. Kumakain ito ng alaala. Mababaliw ka oras na kinain niya ang iyong alaala. Nakaramdam ako ng matinding takot, hindi ko mapigilan isipin, kung bakit sa lahat ng pwede niyang pasukin, bakit ang kwarto ko pa? Napalunok ako dahil pakiramdam ko ay hindi na magiging madali ang lahat, simula ngayon.

“Naniniwala ka pala sa multo? Ang tanda-tanda mo na.” “Of course I believe in ghosts.” Umiling siya habang natatawa pa rin. “Hindi totoo ang mga multo, Miss. At kung totoo man sila base sa paniniwala mo... Huwag kang mag-alala, hindi ka naman nila masasaktan. Tatakutin ka lang nila.” Biglang nagtayuan ang mga malahibo ko dahil sa sinabi niya. Walang-hiya! Takot talaga ako sa mga multo kahit hindi pa naman ako nakakakita n’on sa tanang buhay ko.

‎ ‎Habang kumakain, dahan-dahan niyang binuksan ang usapan tungkol sa pag-clock in. ‎ "I heard something... they say there's a ghost here?‎“ bulong niya. ‎ ‎Nagkatinginan ang tatlo. ‎ ‎“Ghost?” ‎ ‎“They say two people clock in every day, but they don’t actually show up.” ‎ ‎Biglang natahimik ang paligid. ‎ ‎Matagal bago may nagsalita. Ang isa, mukhang takot. Ang isa, parang nag-aalangan. ‎

“Is anybody there?” Unti-unting lumalakas ang ulan at nakakaramdam na siya ng takot. She’s not scared of ghosts, but she’s scared of snakes. This is a mountain. Maraming mga ahas na nakapalibot at hindi niya alam ay makaaapak siya.