Fear Of Ghosts Novels & Stories

Nagkakaroon pa ako ng kaunting lakas ng loob na patuloy tumira roon dahil malapit sa akin ‘yung magkapatid at gusto nila ng kasama. Titignan ko na lang mamaya pagkauwi ko kung ano ang mood nila. “Good morning.” Napatalon ako sa gulat dahil sa biglaang pagtabi sa akin ni Nico. Boses niya pa lang ang naririnig ko ngunit alam kong siya na ‘yun. “Why do you look so scared? You saw a ghost?” “Ikaw ang ghost.” Nakangiwing saad ko. “What? Why?”

Dahil sa alikabok at lawa ng mga gagamba ay nagmistula itong horror house. That thought made me stop. Napalunok ako at unti-unting bumaling sa kanya. "What? Don't tell me that you're afraid of ghosts?" masungit niya akong pinagtaasan ng kilay at sinulyapan ang bahay nito na kung saan ako papatuluyin. "Pwede ba na... sa kalapit lang na kwarto mo ako manuluyan?" napakagat ako ng ibabang labi. With the age that I have now, I'm really afraid of those creatures.

Siguro ay guni-guni ko lamang iyon bago ako nagpatuloy sa pag-akyat ng hagdan, pero nakaka-dalawang hakbang pa lamang ako, ay muli akong napahinto. I felt something truly strange. Goosebumps crawled up my skin. Mabilis akong napalingon at bakas na ang takot sa mga mata ko. Muli kong inilibot ang mga mata sa paligid pero wala naman akong nakita. No ghost at all. Wala naman akong naramdaman na ganito sa ilang araw na narito kami... unlike tonight. It felt like a ghost was starting to make its move.

Mausok din kasi at lubak-lubak ang daan, dagdag pa na mga tambay at mukhang adik ang mga tao sa madadaanan. And since I am no longer afraid, kahit mag-isa ako at nakakatakot sa madilim na daan, I find my way home—na agad kong pinagsisihan. Sa masikip at madilim na daan, may mga d***g na umaalingawngaw sa pagitan ng pader ng mga nagtataasan na building. I’m not afraid to die, but I am afraid of ghosts! Babalik sana ako sa pinanggalingan nang biglang mag-brownout.

naiiyak na sambit ko. Wala sa plano ko ang umiyak kahit natatakot ako pero ngayong nasa harapan ko na siya, hindi ko akalaing maiiyak ako. I’ve never been so afraid of ghosts. Pero hindi ko maipaliwanag iyong kaba ko kanina. I never thought that ghosts exist but for a time, I did. Nag-aalala naman ang tingin na ibinigay niya sa akin. He cupped my face using his hands and wipe my tears away.

-suray. Naging mababaw ang kanyang hininga. “Ikaw…” “Sabi ko hindi kita papatayin dito,” mahinahong sabi ni Alex. Pinagmasdan niya ang paglaki ng mga mag-aaral ni Kingston at saglit na na-curious kung anong uri ng mga pangitain ang maaaring matakot sa isang Ghost. Hindi na makapagsalita, tumango si Kingston. May takot sa kanyang mga mata, napaluhod siya. "Namatay ang lahat, Ghost. Wala kang exception," malamig na sabi ni Alex. "Maaari ka pa ring gumapang palabas dito. Kung papalarin ka, ang iyong puso ay bibigay sa loob ng tatlong araw." Ang mga mata ni Kingston ay ligaw sa kabaliwan at galit. Ang tanging tunog na nagagawa niya ay isang katawa-tawa, garalgal na croak. Inabot niya ang isang n

Nang bumukas ang pinto ng kwarto, marahan itong pumasok — tahimik, pero sapat para magdulot ng kakaibang tensyon sa pagitan nila. “Still awake,” anito, mababang boses, bahagyang paos. “Couldn’t sleep,” sagot ni Mirae, hindi tumitingin. “Too many ghosts in this house.” Lumapit ito, bawat yapak ay may bigat. Nang marating siya, tumigil ito sa harap niya — malapit, halos maramdaman niya ang init ng katawan nito. “Then maybe,” sabi ni Quen, marahang tumagilid ang ulo, “you shouldn’t fight the ghosts. You should face them.”

Kaming dalawa na lang talaga. Tahimik si Penumbra. Tila may iniisip na kung ano. “Do you believe in ghosts, Peachy?” tanong niya na hindi man lang tumingin sa akin. Napakunot ang noo ko. “Ghosts? As in multo?” Tumango siya. “Yeah. Spirits. Lost souls.” “Why?” tanong ko habang inihilig ang likod ko sa damuhan. “You sound serious.”

Talagang aabutin pa siya ng gabi kapag maglalaro rito. "Hindi ka matatakot sa multo baby?" I asked. His forehead narrowed, "Mommy, hindi naman totoo ang ghosts, e" saad niya. Hindi rin madaling takutin 'tong anak ko. Naalala ko noong una ko siyang makita. Kahit malalim na ang gabi ay mag-isa siyang bumaba sa kusina dahil nagugutom siya. Dalawang tao pa lang siya doon pero matapang na.

I rather want to have Bree than the cold Bryce. Pero sana ganoon din ang mentality ko about ghost. I am afraid of ghost as well. Ni ayaw ko sa horror movie. Napansin ko na lang na tumigil kami sa may kalakihang bahay. Awtomatikong bumukas ang gate at pumasok doon ang sasakyan ni Haze. Agad naman kaming nagsibabaan. Malaki ang bahay ni Haze. Pero wala lang ito sa laki ng mansyon nina Vander. Parang 1/8 lang ito kumpara doon.