Fear Of Ghosts Romane & Geschichten

"Make sure the guest list is complete, Catherine. Because I have a feeling the most important guest is already at the gates." ​The atmosphere in the room turned electric. The smell of the incoming storm outside was no longer a hallucination; it was a reality. A flash of lightning illuminated the Solar, turning Catherine’s face into a jagged mask of terror. ​"What do you mean by that?" she hissed, her fingers clutching the crucifix at her neck. ​"I mean," I whispered, leaning closer until I could smell the cloying, artificial sweetness of her panic. "That you can't kill a ghost that refuses to stay in the grave. And my wife... she never was very good at following the rules."

Dahil sa alikabok at lawa ng mga gagamba ay nagmistula itong horror house. That thought made me stop. Napalunok ako at unti-unting bumaling sa kanya. "What? Don't tell me that you're afraid of ghosts?" masungit niya akong pinagtaasan ng kilay at sinulyapan ang bahay nito na kung saan ako papatuluyin. "Pwede ba na... sa kalapit lang na kwarto mo ako manuluyan?" napakagat ako ng ibabang labi. With the age that I have now, I'm really afraid of those creatures.

Siguro ay guni-guni ko lamang iyon bago ako nagpatuloy sa pag-akyat ng hagdan, pero nakaka-dalawang hakbang pa lamang ako, ay muli akong napahinto. I felt something truly strange. Goosebumps crawled up my skin. Mabilis akong napalingon at bakas na ang takot sa mga mata ko. Muli kong inilibot ang mga mata sa paligid pero wala naman akong nakita. No ghost at all. Wala naman akong naramdaman na ganito sa ilang araw na narito kami... unlike tonight. It felt like a ghost was starting to make its move.

Mausok din kasi at lubak-lubak ang daan, dagdag pa na mga tambay at mukhang adik ang mga tao sa madadaanan. And since I am no longer afraid, kahit mag-isa ako at nakakatakot sa madilim na daan, I find my way home—na agad kong pinagsisihan. Sa masikip at madilim na daan, may mga d***g na umaalingawngaw sa pagitan ng pader ng mga nagtataasan na building. I’m not afraid to die, but I am afraid of ghosts! Babalik sana ako sa pinanggalingan nang biglang mag-brownout.

naiiyak na sambit ko. Wala sa plano ko ang umiyak kahit natatakot ako pero ngayong nasa harapan ko na siya, hindi ko akalaing maiiyak ako. I’ve never been so afraid of ghosts. Pero hindi ko maipaliwanag iyong kaba ko kanina. I never thought that ghosts exist but for a time, I did. Nag-aalala naman ang tingin na ibinigay niya sa akin. He cupped my face using his hands and wipe my tears away.

Hahakbang na sana ako para pumasok pero agad na may humarang na sa akin na isang maitim na nilalang. Ni hindi ko na napansin ang lamig ng paligid dahil nakapako na ang mga mata ko sa diablo na alam kong napapaligiran na ako ng mga ito, pero nakakapagtataka na hindi pa sila umatake. I can hear their growl at napapalunok ako ng dahil doon. I am trying so hard to neglect my fear dahil hindi ito ang tamang oras para matakot. Yes they look like ghost, but they are not di ba? Paulit ulit yan sa utak ko.

-suray. Naging mababaw ang kanyang hininga. “Ikaw…” “Sabi ko hindi kita papatayin dito,” mahinahong sabi ni Alex. Pinagmasdan niya ang paglaki ng mga mag-aaral ni Kingston at saglit na na-curious kung anong uri ng mga pangitain ang maaaring matakot sa isang Ghost. Hindi na makapagsalita, tumango si Kingston. May takot sa kanyang mga mata, napaluhod siya. "Namatay ang lahat, Ghost. Wala kang exception," malamig na sabi ni Alex. "Maaari ka pa ring gumapang palabas dito. Kung papalarin ka, ang iyong puso ay bibigay sa loob ng tatlong araw." Ang mga mata ni Kingston ay ligaw sa kabaliwan at galit. Ang tanging tunog na nagagawa niya ay isang katawa-tawa, garalgal na croak. Inabot niya ang isang n

Hindi na matanggal ang mga ngiti ko bago ko sinara ang pinto ng banyo. Naalala ko na naman tuloy ‘yong nangyari sa’min kagabi. If she would open the bathroom door and see me naked again, baka hindi ko na mapigil pa ang sarili ko seeing her wearing only a thin sleeveless shirt... braless. _________________________ ¹Nyctophobia is a phobia characterized by severe fear of the dark. It is triggered by the brain’s disfigured perception of what would, or could happen when in a dark environment.

Nang bumukas ang pinto ng kwarto, marahan itong pumasok — tahimik, pero sapat para magdulot ng kakaibang tensyon sa pagitan nila. “Still awake,” anito, mababang boses, bahagyang paos. “Couldn’t sleep,” sagot ni Mirae, hindi tumitingin. “Too many ghosts in this house.” Lumapit ito, bawat yapak ay may bigat. Nang marating siya, tumigil ito sa harap niya — malapit, halos maramdaman niya ang init ng katawan nito. “Then maybe,” sabi ni Quen, marahang tumagilid ang ulo, “you shouldn’t fight the ghosts. You should face them.”

Kaming dalawa na lang talaga. Tahimik si Penumbra. Tila may iniisip na kung ano. “Do you believe in ghosts, Peachy?” tanong niya na hindi man lang tumingin sa akin. Napakunot ang noo ko. “Ghosts? As in multo?” Tumango siya. “Yeah. Spirits. Lost souls.” “Why?” tanong ko habang inihilig ang likod ko sa damuhan. “You sound serious.”