Fear Of Ghosts の小説・ストーリー

Talagang aabutin pa siya ng gabi kapag maglalaro rito. "Hindi ka matatakot sa multo baby?" I asked. His forehead narrowed, "Mommy, hindi naman totoo ang ghosts, e" saad niya. Hindi rin madaling takutin 'tong anak ko. Naalala ko noong una ko siyang makita. Kahit malalim na ang gabi ay mag-isa siyang bumaba sa kusina dahil nagugutom siya. Dalawang tao pa lang siya doon pero matapang na.

Mas maganda na 'yon, baka kapag nagpakita siya sa akin ay bigla nalang akong mag-passed out. Nakakahiyang aminin pero, takot ako sa multo. Tsk! Oo na! Alam kong kalalaki kong tao ay takot ako sa multo, which is it doesn't exist. Ghosts doesn't exist right? But still I'm afraid of ghost! Especially I had an experience. Argh! Let's not talk about it. Pumunta na ako sa Training Room, as usual. Simula umaga hanggang hapon ay pagpa-practice kami. Of course, to prove that we are strong!!

Kung may mangyari man, alam kong maipagtatanggol niya ako. I was not scared because of the thought that Miss Aguirre's ghost will haunt me. It’s because I was bothered to that suspicious man. Malakas talaga ang kutob ko na iyon ang may gawa niyon kay Miss Aguirre. After following me, what comes next? Papatayin niya rin ba ako? Gaya sa mga magulang ko? At sa kay Miss Aguirre?

Halos hindi na ako huminga sa kaba at takot, papatayin talaga niya ako sa takot. "Fuck your face is ghost!" tawang-tawa niyang usal. Napahawak pa siya sa kanyang tiyan. Ako naman itong halos mamatay na sa takot tapos siya ay tatawa lang? Abnormal talaga ito si boss, and I'm ghost to him dahil subrang putla ko na, ikaw ba naman ihatid niya sa kamatayan.

"Every person has a tender spot, where he or she feels pain most exquisitely." - Kilroy J. Oldster, Dead Toad Scrolls Chapter 15 Akala ko ako lang ang takot sa mga mata ni Fifth pero nang nakita ang pinaghalong gulat at takot sa mga mata ni Samantha ay napagtanto kong ganoon siya sa lahat. His dark heavy-lidded eyes are scary, lalo na kapag nakatuon ito sayo. I realized he can induce fear to anyone, just by looking at them, maybe because his air is so dark and menacing.

saad ni Irine kaya umiling ako sakanila. "No! I really saw a white lady! I saw her scary half face! UWAHHH ANO NAMAN MAGAGAWA NG PANANAKOT KO SAINYO DIBA! TOTOO NGA BELIVED ME!" pagsusumbong ko at lumapit naman si Dad na kinuha ako. "You should go home to rest Misaki-" "Ayaw ko!" parang bata kong sigaw sa takot. Napalingon ako sa bintana at nakita ang puting mabilis gumalaw na parang may hinahabol. Maliwanag na ang sikat ng araw pero nas alabas ang... isang g-ghost naman-

He was also laughing at the same time. “N-no it’s not that…” Halos maiyak sa pag-aalala ang amerikanang si Sylvia. She was scared of her own ghost because there were busted. “Please spare us, we will cancel the wedding…” Agad na sabi ni Sylvia dahil alam naman ito “He will not be the one who will decide if the wedding will be cancel- “

Halos mapasigaw ako nang biglang may mukhang lumitaw sa aking gilid. Abot-abot ang tahip ng aking dibdib habang sinisikap kong titigan nang mabuti kung sino iyon. I wasn’t even scared that it might be a ghost—kahit na ang mukha lang nito ng nasisinagan ng ilaw mula sa ref ang nakita ko! Mas takot pa ako sa katotohanang baka nahuli na nga ako ng kinakapatid habang wala pa akong nahahanap na maayos na kakainin!

Nanlalamig ang buo kong katawan at pakiramdam ko ay aatakihin na ako sa puso dahil sa sobrang takot. Hindi ko kayang maipaliwanag ang mga nangyayari. I never believe in ghost, monsters and any supernatural beings. They are just from folklores and tales from ancient times. Pero ano itong nasa paligid ko? I can attest that this is not human, no human can be tall as her even in the world record.

His head turns left and right to look if someone is standing at his back. 'Afraid?' bulong uli niya sa taynga nito. Mas lalong hindi ito mapakali at pinagpapawisan ang noo at sentido ni Elmhurst. Fvck!! He don't believe in ghost but right now? Sa mga bulong sa taynga niya ay tumatayo ang balahibo niya sa batok.