Fear Of Ghosts Mga Nobela at Kwento

He was also laughing at the same time. “N-no it’s not that…” Halos maiyak sa pag-aalala ang amerikanang si Sylvia. She was scared of her own ghost because there were busted. “Please spare us, we will cancel the wedding…” Agad na sabi ni Sylvia dahil alam naman ito “He will not be the one who will decide if the wedding will be cancel- “

Ang pinakanakakatakot na bahagi ay merong bahagyang pulang ilaw sa mga mata nito, dahilan para magmukha itong sobrang katakut-takot. Hindi napigilan ni Luna na hawakan ang kamay ni Alex. Bahagyang pinagpapawisan ang palad niya habang sinasabi, “Huwag kang matakot, hindi ba patay naman na ang kalansay ito? Dalubhasang ghost hunter ang kapatid ko, at maraming beses na akong nakakita ng ganitong bagay.” Ramdam ni Alex ang pawis sa palad nito. Sinabi niya, “Hindi dapat manginig ang kamay mo kapag nagsasalita ka. Kung hindi, mas lalo kang maduduwag.”

"Every person has a tender spot, where he or she feels pain most exquisitely." - Kilroy J. Oldster, Dead Toad Scrolls Chapter 15 Akala ko ako lang ang takot sa mga mata ni Fifth pero nang nakita ang pinaghalong gulat at takot sa mga mata ni Samantha ay napagtanto kong ganoon siya sa lahat. His dark heavy-lidded eyes are scary, lalo na kapag nakatuon ito sayo. I realized he can induce fear to anyone, just by looking at them, maybe because his air is so dark and menacing.

Halos mapasigaw ako nang biglang may mukhang lumitaw sa aking gilid. Abot-abot ang tahip ng aking dibdib habang sinisikap kong titigan nang mabuti kung sino iyon. I wasn’t even scared that it might be a ghost—kahit na ang mukha lang nito ng nasisinagan ng ilaw mula sa ref ang nakita ko! Mas takot pa ako sa katotohanang baka nahuli na nga ako ng kinakapatid habang wala pa akong nahahanap na maayos na kakainin!

“But don’t fool yourself, Lorraine. This isn’t over. You may have him now, but the ghosts of his past—they’ll always be with you.” Ngumiti ako, hindi isang ngiting panunuya kundi ngiting puno ng paninindigan. “Then let them, because I’m not afraid of ghosts. What I’m afraid of is living a life defined by bitterness, envy, and regret. And I won’t let that be me.” Tumalikod ako sa kan’ya bago pa siya makasagot, ang mga hakbang ko’y mabibigat at diretso palabas ng hallway.

Nanlalamig ang buo kong katawan at pakiramdam ko ay aatakihin na ako sa puso dahil sa sobrang takot. Hindi ko kayang maipaliwanag ang mga nangyayari. I never believe in ghost, monsters and any supernatural beings. They are just from folklores and tales from ancient times. Pero ano itong nasa paligid ko? I can attest that this is not human, no human can be tall as her even in the world record.

His head turns left and right to look if someone is standing at his back. 'Afraid?' bulong uli niya sa taynga nito. Mas lalong hindi ito mapakali at pinagpapawisan ang noo at sentido ni Elmhurst. Fvck!! He don't believe in ghost but right now? Sa mga bulong sa taynga niya ay tumatayo ang balahibo niya sa batok.

Alas-tres pa lang ng hapon kung kaya't maliwag pa ang daan, naaalala ko pa naman kung saan ang dinaanan namin kanina kaya nagmadali na ako. I don't believe in ghost, kaya hindi ako takot mag-isa na lumakad sa lugar na ito, ang mga pinsan ko lang naman ang mahilig takutin ang sarili nila sa mga bagay na hindi pa naman nila nakikita. Paminsan nag-uusap pa sila ng mga tungkol sa multo tapos matatakot, ewan ko ba sa kanila. Lalakas ng sapak sa utak.

I’ve fought wars, faced betrayal, lost brothers in blood — pero ngayon lang ako natakot ng ganito. Not for me. But for her. Sinindihan ko ang makina, at sa rearview mirror, may gumalaw sa dilim — isang pulang ilaw, blink ng camera lens. I crushed it with my hand, drove away. But deep down, I knew the truth. This wasn’t over. Not yet. **************************************************** 💀 “The ghosts of the past don’t vanish… they wait for the moment you start believing you’re safe.” ****************************************************

Kaya napabuntong hininga na lang ako pero nagulat na lang ako ng unti-unting may lumitaw sa aking haparapan. Bare feet. White silk sweatpants. Tumaas ang tingin ko until I saw the familiar ripping muscle, abs and arms. Long brown hair. Cayden. I was blinking and gapping. Is this his soul? I know I am afraid of ghost but this one, I am not afraid at all. He was eyeing me emotionlessly. Like he is just a statue there, unmoving and uncaring.