Festival Dance Philippines の小説・ストーリー

seryosong paghingi niya ng paumanhin. I took a deep breath and stood up. Shit! I almost surrendered again. Kung hindi ko siya sasawayin ay baka pumayag ako at magpapakasarap na kami, then after that, pagsisisihan ko uli. No! I would not allow that to happen again. “Can I have this dance, Boss?” Tiningnan ko ang reaction niya.

Iyon bang ibinibigay natin sa taong gusto natin ang mga bagay na walang hinihiling na ano mang kapalit. Pansin ko ang medyo may kataasan na anf sinag ng araw na nagmumula sa labas ng bintana ng kwarto ko. Maririnig mo ang iba't ibang uri ng pagtunog o ingay na nanggagaling sa buong kapaligiran ng bayan ng Coron. Natitiyak ko rin na, napakaraming tao at turistang naglilibot na ngayon upang manood ng mga palabas sa Plaza o hindi kaya naman ay nakikisaya. Balita ko pa, mayroong Street Dance mamayang hapon na gaganapin sa Plaza.

Sa nangyari ay muling nagbuntong hininga si Carmela. “Festival iyon dito anak na sinimulan the same year nang ipanganak kita. Meaning to say ginagawa iyon dito limang taon na. Kasing edad mo. Isang lingo ang pagdiriwang, merong contest para sa mga babaeng naka-costume ng sirena tapos ipinaparada sila sakay ng magagandang float na ocean inspired. Iyon ang main attraction ng festival aside sa mga sayaw sa alon ng mga taong naka-mermaiod costume. Tapos sa huling gabi ng festival merong bazaar sa may plaza, carnival, and of course glow in the dark party!” paliwanag ni Carmela kahit pa ang totoo parang masyado pang bata si Clarissa para maunawaan ang tungkol sa mga iyon. “I wanna join, Mommy!” si

Nagsihanda na muling sumayaw ang mga magkakapareha na naroon sa dance hall ng venue. Sa sandaling iyon, nagbox-step sa pag-indak ang kanilang mga paa nila ni Fien. Dahil kanina pa nito hawak ang kamay niya ay mas lalo pang inilapit nito ang katawan niya sa katawan nito. pakiramdam niya ay nagkaroon ng intimacy ang ginagawa nilang pagsasayaw. She know how to dance kung kaya hindi niya maipahiya ang sarili sa ganoong okasyon. Nasa ibabaw na alapaap ang bagong mundo niya.

Katunayan ay naging isa sa pambato ang paaralan nila bilang kinatawan ng NCR sa National Contest. Nang matapos ang kanta ay bumalik na ang pangulo sa harapan. "Thank you our dear Laus Choir for that wonderful performance. Tunay ngang pang-buong Pilipinas ang galing ng ating choir. So this is it! Para saan pa at pinagdala ko kayo ng escorts at date ninyo kung 'di ko kayo papagsayawin? We'll choose 1 pair who dances the sweetest. That pair who will be chosen will be 'Our Batch King and Queen'. Oh my ghad! Sino kaya ang magaling magpakilig dito? Ayusin niyo ah, huling pakilig niyo na 'to." Anunsyo ng kanilang pangulo habang kinikilig sa mangyayari.

Tapos may pancit at softdrinks sa gilid. Ito, iba. Gala dinner. Malamang may malaking chandelier, mga taong naka-gown at tuxedo, tapos may slow music na tipong makikita mo lang sa pelikula. At syempre, may plus one ako. Si Sir Rafael. Napakagat ako sa labi, hindi ko alam kung dahil kinakabahan ako o… na-e-excite. I mean, sino ba naman ako para maisama sa ganitong event? Dati nga, nanonood lang ako ng mga mayayaman sa TV habang nasa sala namin at nakataas ang paa sa plastic stool.

Maraming tunog ng tambol at tawanan. May fiesta nga. At hindi lang basta fiesta. Kasabay pala ng kanilang pagdating ay ang binatbatan festival at isang street performance competition sa plaza. May mga kabataang naka-costume, may mga booth na nagbebenta ng empanada, longganisa, at kung anu-ano pang pagkain na amoy pa lang ay nakakapanghina na ng willpower. Si Talia, siyempre, agad na excited. Si Mia, tuwang-tuwa sa mga ilaw at parol. Si Bea naman ay pilit na ngumiti.

Walang makakatumbas ng kasiyahan ko ngayon, akala ko hindi na darating ang araw na 'to na mag-iisang dibdib kami. "Are you happy?"tanong ni Ares. Ngumiti ako at tumango. "Super happy, thank you for everything you've done" Mariin aking napapikit ng halikan n'ya ang sentido ko kaagad ko naman s'yang niyakap pagkatapos. Ilang sandali pa ay tumayo kami ni Ares para sumayaw ng pantomina. Isa itong tradisyon na sayaw dito sa Bicol kapag ikinakasal.

Di nagtagal, may iba na ring sumabay sa dance floor. Sumunod si Celestine sa bawat hakbang ni Rico, nadadala siya ng rhythm ng sayaw. Si Rico, na matagal nang naninirahan sa ibang bansa, ay sanay na sanay sa socializing at masasabing higit na masaya kumpara sa iba na naroon. Biglang bumilis ang tugtog at agad ding nakisabay ang katawan ni Celestine. Mula sa marahang sayaw, biglang naging cha-cha ito.

Napagkasunduan na rin naming sabay kaming uuwi ngayon. “Nagkita kami ni Kap kanina, at tinanong niya ako kung may representatives na tayo para sa Pakusugay,” saad niya. Pakusugay? Parang ngayon ko lang iyon narinig. Napasulyap ako kay Coraleene, naghihintay na pabulong na explanation, pero naunang magsalita si Perseus. “For those who don't know, Pakusugay is a series of pre-festival games. Bawat establishment, organization on this island, at ilang sponsor, sumasali riyan. And yes, we are mandated to send representatives just like in the past. Last year, Samahan Ng Mga Magigiting Na Mangingisda, ang nakakuha ng overall championship.” Napasulyap sa akin si Perseus, as if his stares meant somet