Filipino Comic Strip の小説・ストーリー

Lalo na si Liam. “This is exhausting!” Speaking of the devil. Umupo si Liam sa couch at napahilamos. “I miss going to the club. I hate it here. All these girls are making me sick!” Tinignan niya si Liam at napailing. “Vy predpochitayete Filipinas belym?” [translation: Do you prefer Filipinas over whites?] Umismid ang kanyang kaibigan. “Filipinas knows how to ride it better. And besides, I love my country so bad, bruh. I want to go back.”

Sumaludo ulit si Xian. "Good. Nga pala, Ang ganda ng bagong labas na comics ngayon ah. Sino ang comics artist? Ang ganda ng pagkakadrawing e, at saka trending din 'yon. Hindi ko pa nababasa pero babasahin ko 'yon kapag wala na akong ginagawa." Pag-iiba ko ng topic.

Gusto ko siya! “Gusto mo ba ang nakikita mo?” Tanong niya sa isang mababang boses. Tumango ako, hindi ako makabuo ng mga salita. Malabo ang utak ko at ang lalamunan pati mga labi ko ay tuyo mula sa init ng pagnanasa ko sa kanya. Idiniin niya ang kanyang matigas na umbok sa aking tiyan, isang may hiningang ungol ang nakawala sa aking mga labi. “Strip!” Utos niya. Talaga? Dito mismo? Ngayon na?

The combination of white, beige, and gold gives her the feeling that she’s part of a fairytale movie. Agad siyang umupo sa napakalambot na kama at inihulog ang kalahati ng kaniyang sarili. “This is my last day here in the Philippines.” She bit her lower lip and closed her eyes. Pinipigilan na tumulo ang luha na gustong kumuwala. Mariin siyang pumikit at umiling. Tulala sa kawalan habang inaalala ang araw na kasama niya si Clinton.

Maganda rin ang ina niya, pero sa halip na sundan ang yapak ng kanilang lola sa pag-aartista ay mas pinili ni Zeny ang normal na buhay at iyon ay ang pag-aasikaso nga sa coffee farm ng mga ito. Dito sa Pilipinas ikinasal ang mga magulang niya. Alam niya kung bakit, mas pinili rito ng Papa nila dahil walang deborsyo. Mapait ang ngiting pumunit sa mga labi ni Andrew sa huling naisip.

Hindi kami ni Georgia ang nagpalitan ng papel kaya halos mapasimangot ako pero hinayaan ko nalang. Nag check kami at halos tawanan ko 'yung papel ng isa kong katabi dahil sa iskor niyang 14/50. Naglagay ako ng autograph ko at message para sakanya na, 'Maiiyak si Rizal niyan. It's Maria Clara, not Mara Clara.' Nag drawing pa 'ko nang kung ano anong mukha sa papel nito. Nag sketch pa nga ko ng mukha ni Goku e.

“Don't get me wrong, ha. I’ve been abroad for so long. I don’t have many friends here in the Philippines, kaya I’m really happy na nakilala kita ulit.” Napahawak si Vaiana sa buhok niya at dahan-dahang naglakad sa tabi ni Felix. “Nabasa ko 'yong article tungkol sa'yo. Grabe ka pala sa U.S., I didn’t expect na gano’n na ang narating mo.” “Suwerte lang. I'm just an ordinary guy,” sagot ni Felix. “Ang humble mo naman,” natatawang sagot ni Vaiana.

Ang perception ko kasi sa mga mayayaman at English speaking na katulad niya ay hindi nakakaintindi ng humour na pang-mahirap. "I am Filipino. I can understand Tagalog." "E, iyong joke ko, naintindihan mo ba?" "Of course—enough with the useless chitchats," saway niya sa akin kaya napaikot na lang ang mga mata ko. Naupo ako sa naroong single sofa at nagtanong sa saleslady na malapit lang sa pwesto ko kung p'wede ba akong humiram ng magazine at nakangiti naman siyang tumango. Sinenyas niya pa sa akin ang glass table kung saan nakapatong ang magazines.

sagot ni Tita Delia sa kanya. Ngumiti ito sa akin at nagsalita, "Magandang araw sa 'yo, Shaina! Masaya akong makilala ka. Ako nga pala si Caloy. Ako ay isang ang hardinero. Ngayon na walang ibang katulong si sir ay ako ang gumagawa ng lahat ng mga gawain sa loob ng bahay niya pero ngayon na nandito ka na ay mababawas-bawasan na ang gagawin ko." Nakipagkamayan ito sa akin. Ngumiti naman ako sa kanya. Hindi ko pinahalata na kinakabahan ako. Oh, my goodness! Sa bahay na 'to pala ako magtatrabaho bilang isang katulong. Ibig sabihin ay walang ibang katulong sa bahay na 'to kundi siya lang. Tumango-tango ako sa kanya.

"Hundred and one percent sure, isama mo pa ang 118,761,162 million Filipinos as of April 22, 2024. Tsaka ni-search kita kagabi. In-add pa nga kita sa mga socials mo pero di mo ako in-accept. Nag-message pa ako sayo hindi ka rin nagreply." Mukhang hindi ito naniwala sa akin pero totoong ni-search ko sya kagabi. Pagkatapos kung gumawa ng assignments at yung sideline ko siya naman yung tiningnan ko sa internet. Walang masyadong ganap sa page niya. Ilang photos lang ang uploaded doon pero yung comments, likes at reacts millions ang inabot.