Filipino Monsters Novels & Stories

Napaupo siya sa malambot na kama at tinitigan ang binata. "My mommy is married and that's my daddy. They were left in the Philippines. So if you're going to say nonsense, get out." Saad niya. Ayaw niya kasing makarinig ng kung ano tungkol sa napapansin niya rin sa ina. Gusto niyang magbulag bulagan. Nakita niya namang ngumisi ang lalaki. “Wow! You're just here for the first day, pero feeling rich kid kana? Is that the attitude of ignorant women in the Philippines?” Nanunuyang saad nito.

tanong ni papa sa mahiwagang swimming pool. “Wala na, tuluyan nang nagbukas ang pinto ng impyerno. Ito na ang umpisa ng malagim na kaguluhan sa buong Pilipinas. Lalabas na isa-isa ang mga malalakas na demonyo na sigurado akong hindi ninyo kakayanin,” sagot ng mahiwagang swimming pool kaya napayakapa ko bigla kay Akeno. “Hindi, masama ito, hindi ito puwede,” sabi ni mama na agad namang nag-panic.

Amp! Muli Kong tinitigan ang brown envelop na kipkip ko sa aking dibdib. Kapag hindi pa talaga pumayag ang Zion Montallejo na iyon at pilitin pa rin kaming paalisin sa Sitio Yakal, itatapal ko na ito sa pagmumukha ng poncio pilataong iyon! Kaya hindi umuunlad ang Pilipinas dahil sa mga pangungurakot at kasamang ginagawa nila sa kanilang mga kapwa. Mga buraot ng lupunan!

Engineer Monterial clapped his hands followed by the other people who are inside. Kumabog nang mabilis ang puso ko. Hindi naman nakakakabang ngumiti habang ipinapakilala ka sa iba pero ngayon ay pakiramdam ko ay mga judges itong kaharap ko. But then I stood up and faced everyone, wearing my most priced smile. They smiled back which made me calm down a bit. Agad din akong umupo pagkatapos. "Have you ever heard of Costa Elysia and Blessica Coast? She is the owner of those resorts in the Philippines," Engineer Monterial added.

Nang makapasok kami sa loob ng luma at halos walang ilaw na mansyon ay muntikan na akong masuka sa napakasangsang na amoy na umaalingasaw mula dito. "Here, see with your own eyes my creation," Sambit n'ya nang makapasok kami sa napakalaking chamber room. Halos mangatal ako sa nakita ko ngunit pinigilan kong gumawa ng kahit na anong reaksyon. People believe that human centipedes only exist in movies, but they are wrong. They said Oda is obsessed with those movies, but I guess that saying is not just a myth. Malinaw na nakikita ng dalawa kong mata ang pinagdugtong-dugtong na mga tao sa pamamagitan ng pagkokonekta ng anus at bunganga nila sa Isa't-isa.

Sa kabilang parti sa unahan ay may narinig silang umaangil na parang asong gutom na gutom. “Sa tingin ko nasa Pilipinas tayo mga kasama,” ani ni Naro. “Pilipinas? Malayong bansa ‘yon ‘di ba?” “Oo. At sa Pilipinas lang makikita ang mga nilalang na tinatawag nilang aswang,” “What are those?” “Mga kumakain ng tao, Adalyn.” “Ooh gossh. Nakaligtas nga tayo sa witch, pero parang hindi tayo makakaligtas sa mga aswang.”

Tiningnan nila ang mga itsura ng mga ito at alam nilang mga kapwa nila Pilipino ang mga lalaki. “Nanggaling ang mga killer mo sa Pilipinas Monique.” Saad ni Warren habang nakatingin sila mga bangkay. Napalunok si Monique, nanahimik na sila pero bakit may taong galing sa sarili niyang bansa ang gusto siyang patayin?

I mean malalakas silang lahat pero mas malakas ang isa. Hanggang sa isang parte ay nakita ko ang tumatakbo na limang magicians walang iba kung'di sina Crisha kasama ang mga kaibigan n'ya. “Third! Hinahabol sila ng Psychopath monster!”

Pangmalakasang pinakbet na may halong uyap (bagoong o sauteed shrimp paste). Tatlong serve ng kanin, dalawang soft drinks at dalawang bottled water ang inorder ko. Pagkatapos dinala ko siya sa pwesto na malapit sa may ceiling fan. "Hi Sky!" Napalingon ako ng may bumati sa akin mula sa kumpol ng mga studyanteng kumakain doon. "Ang ganda ng muse namin sa Filipino ah! Kamusta?" Sila ang mga engineering students na naging kaklase ko noon sa Filipino. Tinutukso nila akong muse dahil alam nilang feeling maganda ako at sinasabayan nila ang mga trip ko.

Nagkakapalan din ang paa nitong gaya sa manok ngunit kasing tigas ng bato. Gayon din, nagliliyab na kulay kahel ang usok sa dako ng mga ito kaya naman ang mga ito lang ang maaring mabuhay sa dakong iyon. Mahulog ka pa lang mamamatay ka na sa nerbiyos at sa kasawiang palad hindi ka pa dumadampi sa nagliliyab na apoy nagkalasug-lasog ka na dahil sa mga ito. “Kaparihaba Lordasium!” sigaw na siyang ikinagulantang niya nang bahagya. Agad siyang napatingin sa harap at doon nakadungaw na ang mga ito.