Romans & histoires Filipino Story

"From what country?" "Philippines, of course! You’re a Filipina, right? And you're a nun. I mean, you were a nun. Tumakas ka sa kumbento so hindi na." Binawi ko ang kamay ko at isinuksok ko sa loob ng bulsa ko. Medyo napahiya tayo ng slight dun ah. This woman is a snob, and I didn’t really expect it. But I’ll make sure na mapaamo ko siya.

“Talaga?” “Yup, in the Philippines. May batang tumulong sa akin noon na bumili ng kape rin sa isang stall sa Pinas, kaya…naalala kita sa kanya.” Kwento niya, “Am I madaldal?” Napakamot siya sa kanyang batok. Nakatingin lang ako sa kanya. May inaalala lang. Para kasing may ganyang eksena rin na nangyari sa akin noon. Pero baka hindi naman.

Tanging nasabi ko lang na ikinalawak pa ng ngiti niya. "Yeah yeah, my mom is a Filipina at madalas nagsasalita ng tagalog sa bahay kaya mabilis akong natuto since I was a kid. Besides, we always visited Philippines every year. At kapag tinanggap mo ang offer ko, surely kahit tumira na ako roon forever." Mahabang salaysay niya na may kasama pang panghaharot sa dulo. Tipid lang akong napangiti while listening to her. Surely, this woman is simply flirting me. Hindi na ito bago sa akin. But now, I am not comfortable with it.

Thank you~ Another note ko lang po, originally English po kasi dapat ang story na ito ngunit naging Filipino-English in the end or Taglish dahil hindi ko pa masyadong gamay ang English novels. Di ko alam na may gusto rin palang magbasa ng story in English language, pasensya na po for ruining your expectations. Kung mapapansin niyo po, marami-rami ang English sa story. Hehe~anyways salamat pa rin po sa support at pagbabasa. ~queenkimzxie

At ngayon ay lumalagay na pareho pala silang mali ng kanyang maybahay. Hindi nasiyahan ang alperes. Sumangguni siya sa isang sarhentong sibil, si Sarhento Gomez na noong bata pa ay nagbalak maging kura. Ikinunsulta niya ang tungkol sa problema nilang mag-asawa tungkol sa pagbigkas ng pangalang Filipinas. Nainis yata ang sarhento. Iyan na ang kinagawiaan noong unang panahon. Filipinas! Filipinas!

Napailing na lang ako at tinanggal iyon sa isip ko. Mabilis ang naging byahe. Hindi ko alam kung talagang mabilis ba o dahil lang subrang daming pumapasok ngayon sa isip ko kaya hindi ko namalayan. "This is my first time going here in the Philippines," nakangiting sambit ni Kirra, habang hila-hila ang maleta nito. "There's nothing special here, Kirra." "There is, Architect. Just like other people say, it's more fun here in the Philippines."

Kasi muka naman siyang hindi lumaki rito. "Almost ten years. Actually, I'm not British. I Am a Filipino. I'm currently living here, because my parents migrated here when I was a teenager." saad niya. At dahil pinoy pala siya nakipag kwentuhan ako sa'kaniya. "Nice! pero nakakabalik ka pa ba sa Pilipinas?" curious na tanong ko sa'kaniya. "Hindi na rin, dito na ako tumanda at nagka asawa." sagot niya.

masiglang sagot ni Yuni sakin na may malawak na ngiti. Ginawaran ko rin siya ng matamis na ngiti. "Masaya ako na masaya ka,"mahinang sagot ko rito. "Mommy, ang ganda ng Philippines. I also meet Tita Fimescar children, kaya lang her daughter has a little gloomy and killjoy but her two sons were great to have fun." Kwento niya. She's studying in the Philippines since that's his daddy's want and for me, that was the best decision.

I offer, nang nage-effort silang mag selfie na dalawa. "Oh, really?" Tanong ng lalaki sa akin. "Oho, I—I mean yes." Nakangiti kong sagot sa dalawa na hula ko nasa 40's na. "You are a Filipina?" Tanong ng babae. "Yes. Pure, Filipina, Madam." "Oh, same here. And my husband is Filipino American." Sagot nito sa akin na nakangiti. "Hay, salamat, kahit papaano pala ay magkakaintindihan ho tayo. Sige, kuhanan ko ho kayo ng picture ni husband mo po."

Doon ang talaga ang mga ito bale pauwi uwi lang sa pilipinas. "Oo nga. Natapilok at napilay siya eh iyon ata ang ikinalalagnat niya. " Sabi pa ni tasia. Aspiring model kase si alexa, iyon ang pangarap nito noon pa. Ang maging isang super model na kikilalanin sa larangang iyon.