Find Me In Your Memory の小説・ストーリー

Baka po kasi hinahanap na nila ako. "Ngunit hindi ka pa magaling, anak, at ang iyong bayan ay malayo. Mahihirapan kang makarating doon bago maghatinggabi." "Ingkong hindi po bale. Taun-taon po'y magkapiling kami kung ganitong Pasko. Noong isang taon ay isang isda ang pinagsaluhan naming mag-iina. Marahil po ay tumatangis ang aking sa paghahanap sa akin."

pigil ko, halos pabulong pero puno ng kaba, nang may makita akong eksenang hinahanap-hanap ko sa memorya ko. Parang nanigas ako sa kinatatayuan ko. Ang footage—hallway palabas ng bar. At nandoon ako... May kahalikang isang tao—isang tao na hindi ko kailanman inakalang makakahalikan ko.

At kahit na ano pa ang gawin niya na pagtanggi sa sarili niya ay hindi niya magawa na magpanggap na hindi niya alam ang tinutukoy sa mensahe na iyon. "Hey, Sweetie, I’ve been looking for you for so long. If you think you can easily get away from me, you’re clearly mistaken. You’ve got something that belongs to me, and I know so well that you know what I am talking about. Just in case you've forgotten, I'll refresh your memory with a very memorable place, Spins Bar."

na awa naman sa kanya ang kanyang best friend kaya niyakap sya nito habang naka upo sila sa mahabang sopa. "alam kuna mars, mag outing tayo, embes na mag mukmuk ka at iiyak mag hapon yang durog mong puso imbahin naman natin this time, let's celebrate for a broken free." energetic na wika ni Bethy at napa tayo pa ito na tila nag eemagine. "ano naman yun?" takang tanong nya.

“Well… he's my childhood friend. Yong childhood memory ko lang ang natatandaan ko ngayon kaya…” “How about me? You don't remember me?” I could hear the sadness in his voice. “I remember eating with you. It's just a snap. And I couldn't clearly see your face in that memory,” I look him in the eyes. “I just know I called that man in my memory Alaric.” He sighed. Pinatayo niya ako at agad ding pinaupo sa kandungan niya. Nakaharap ako sa kanya. Pumalupot ang kamay niya sa likod ko.

Malaking parte ang gusto kong bumalik. What should I do to gain my memories back?

Pero nangyari parin. Ilang sandali akong nalibang nang maramdaman ko ang ngayon ay biglang pag-ihip ng malamig na hangin. Kung pang-umaga o pang-hapon na hangin iyon, hindi ko tiyak. Basta ang alam ko, niyakap ko ang sarili ko, at noon ko tamang napansin ang isang pigura na nakatayo hindi kalayuan sa aking harapan. "Arabella," ang narinig kong sinambit niya.

maayos kung tugon, ngunit sa kabilang linya ay napapalingon parin ako sa tabi kung saan ko narinig ang boses na tumatawag sa pangalan ko "O siya nak, anong oras na ito? umuwe kana muna at magpahinga, bukas mona lang ipag patuloy ang paghahanap sa ate mo, at wag ka mag alala dahil mag a-update ako agad kung sakaling nandito na siya ulit sa korea, makikipag ugnayan din ako sa kaibigan ko, dahil tiyak na may alam din sila dito" mahabang turan ni memi, ganun talaga sila saakin ni dedi subra nila akong inaalagaan. "Sige po memi, ipag kakatiwala kona lang po sa assistant ko ang pamamahala dito sa bar natin" pag papaalam kona agad namang sinang ayunan ni memi

Isang papel lang ang laman non at may nakasulat na find me. Sino naman ang hahanapin ko? Find me who? The players? Muli kong binasa ang nakasulat sa papel at doon ko napansin ang isa pang nakasulat sa ilalim nito. —I'm always watching you. Basa ko rito. Who is this?

ngumiti naman siya sa akin at inalalayan akong umupo sa sofa. “It’s your new house, simula ngayon dito ka na titira kasama ko at wala nang mananakit sayo,” hindi ko parin naiintindihan ang kanyang sinabi kaya nagtataka pa rin akong napatingin sa kanya. “P-po hahanapin po a-ako ni m-madame” “Don’t worry hindi ka na niya mahahanap” “P-po”