روايات وقصص ضمن Find Me In Your Memory

"You don't even remember me! Kaya ano pa ang rason para italo ko sa'yo sarili ko?!” "Because you are mine!" bulyaw niya sa akin dahilan para mapalingon ang ilang mga usisero sa paligid. Hinawakan niya ako nang marahas sa magkabilang balikat upang dumiretso sa mukha niya ang tingin ko. "I don't need my memories to know that you belong to me, Claire! Hinanap kita kung saan-saan, and then I find out you’re hiding in this fvcking place?!" "Bitawan mo siya!"

Sino ba naman ang hindi kikiligin kung may isang nilalang na gising na gising noong nagpa-ulan ang Diyos ng killer smile ang dumambad sa harapan mo. ‘Good Morning’ lang yung sinabi niya pero naman, it took me everything I’ve got to stay still and not to squeal. Bakit kaya sa tuwing nakikita ko ‘yong ngiti niya, automatic na magpe-play sa utak ko ‘yong ‘Nothing can come between us, nothing can separate us…?’ Iba ka Mr. Yummy. Nang maka-recover na ako sa pagkawindang ko, nagawa ko nang ngumiti sa kanya. Kinuha ko na rin ‘yong chocolate ice crème na inabot niya.

Pareho kami walang saplot kaya dama namin ang init ng katawan ng isa't-isa. “Yes, I did. So fucking many times!” Mahina pero may gigil niyang sabi sa gilid ng tainga ko. Kasabay nun ang pagpisil ng magkabilang palad niya sa dibdib ko. Nakaramdam ako ng sarap at kiliti sa ginawa niya. Hinanap niya daw ako pero hindi niya ako nakita? “I used all my connections to find you and yet they can't find you. And then there you are, you're just in Singapore with that bastard!”

nakangiti kong sagot sa kanya Kusa ko na ding nilagya ang pingan niya ng mga pagkain. Napansin kong napatitig siya sa akin sabay dampot ng kutsara at tinidor na nasa harapan niya. "I missed you, Amery. Alam kong nagkamali ako. Alam mo ba, kahit noong mga panahon na may amnesia ako. feeling ko may kulang sa akin. Feeling ko may hinahanap ang puso ko na hindi kayang maalala na isipan ko. Now, I know. Ngayung nagbalik na ang alaala ko, alam ko na kung ano ang hinahanap ko." seryosong sagot niya.

I hated crowded places like that. But in that memory, I felt comfortable. Happy. Then another memory struck me. A woman beside me inside a plane. Her hand resting near mine. And then my own voice echoed inside my head. "You look mesmerizingly beautiful." My chest tightened harder. Another voice followed. "No matter where you go, I'll always find you." The words repeated over and over until they felt engraved into my skull. My vision darkened. Then another sentence surfaced from the depths of my mind. "Your face is delicate, Ava."

Natatawa niyang saad. "Tara na nga." Aya ko sakanya. Ginala ko ang tingin sa paligid. Hindi ko alam kung bakit pero parang may hinahanap ang mata ko. I sighed heavily, disappointed that I didn't find what my eyes is looking for. Even though I can remember some parts of what happened last night I feel like there is still a missing memory that I need to remember. "Aw!" "Anong nangyari?" Hindi agad siya sumagot dahil abala siya sa pag kusot ng mata. Anong nangyari dito kay Alta?

At nang makita ko siya— Ngumiti siya. Ngiting hindi ko makakalimutan. Ngiting— Parang kilala niya ako. Mas kilala kaysa sa sarili ko. “Miss me?” Tumigil ang mundo ko. At sa likod ko— Ramdam ko ang pag-igting ng katawan ni Torren. “Don’t move,” bulong niya. Pero huli na. Kasi sa loob ko— May pumutok. Memorya. Katotohanan.

“But why the f*ck can’t you remember me? Hindi ko maintindihan. I never lose you in my mind the day I meet you.” Matagal-tagal umikot sa pag-iisip ni Law si Maxine sa matagal na panahon. At dahil ngayon ngang na hanap na niya ito. Hindi na siya magdadalawang isip na ipaalam sa kanya ang lahat.

"You never change, do you?" Nanlaki ang mga mata ko sa presensya niya. Hindi ko alam kung paano niya nalaman na ganitong pagkain in-order ko. Napakapit ako sa bag ko, pinipigilang manginig. "How did you find me?" Ngumisi siya. "You really think I wouldn’t find you? Come on, Caleigh. You're mine. I know your every move." "Don’t call me that," madiin kong tugon. "I'm not yours."

My mind kept flashing with fragmented images—blurred, indistinct, pero may isang consistent na detalye. Xena. Her scent. Her warmth. Her touch. Napalunok ako. What the hell? Parang may bumabalik na memorya, pero sa tuwing susubukan kong hukayin, bigla itong mawawala. Tiningnan ko ang relo ko. Lunch break na. Mabilis akong tumayo at lumabas ng opisina. I needed to see her. At eksakto, nadaanan ko siya sa hallway—pero agad siyang umiwas ng tingin at naglakad palayo.