Forgotten Iphone Passcode Novels & Stories

Lumingon ako sa paligid, naroon lang ang cellphone niya sa maliit na lamesa sa tabi ng lampshade. Dahan-dahan akong lumapit, pinipigilan ang sarili na gumawa ng ingay. Pagbukas ko ng cellphone, lumabas ang lock screen. Pin code. Sinubukan ko ang birthday niya—mali. Sinubukan ko lahat ng alam kong personal numbers niya—mali pa rin. Hanggang sa maalala ko ang anniversary namin. 11.12.19

Oo alam ko ang password niya. Actually silang dalawa lang naman ni Zenice ang nakakaalam nito. Pero simula nung mawala siya, pinilit ko si Viah na ipaalam na sakin dahil baka mamaya kung anong gawin niya or baka hindi na siya lumabas ever. Kung alam niyo lang kung anong hirap ang pinagdaanan ko makuha ko lang yung passcode na 'yon. I got more curious nung tinanong ko siya one time kung may meaning yung passcode ng condo niya. Pero mukha siyang tangang napangiti lang nun. Medyo kinilabutan nga ako eh.

Sigurado naman akong wala din siya doon. Nang makarating sa bahay ay kinuha ko ang aking cellphone sa bag na dala ko. Nagulat ako ng hindi ko makita ang librong dala dala ko kanina sa park. Naiwan ko siguro yun sa upuan. Pagtingin ko sa labas ay malakas na ang ulan at gumagabi na rin. Hindi pwedeng mawala ang libro na yun dahil limited edition iyon at napakatagal kong naghintay para lang magkaroon ng libro na yun. Kaya't kahit umuulan ay bumalik ako sa park. Nag book na lang ako ng taxi dahil kung dadalhin ko pa ang sasakyan ay malalaman ni Mommy na lumabas na naman ako.

Pustahan, nag-aalala siya na baka mainip ang kaniyang ice queen. Inilapit niya ang kaniyang mukha sa akin at bumulong sa mahinang boses upang ibigay ang password. "The passcode is 1024. Pumasok ka na lang. He knows you’re coming, but he doesn't know exact what time. Surprise him."

Kaya naman agad ay tumigil ako sa pag lalakad at dahil hawak nito ang kamay ko ay napa tigil din ito at nag tatanong na napa tingin ito sa akin. "o bat bigla kang tumigil dyn?" tanong nito Hindi ko naman maiwasan na hindi mapa kamot sa aking ulo at nahihiya na nag sabi dito "Nakalimutan ko na ang passcode ko kaya di natin mabubuksan yung unit ko." malungkot na sabi ko dito pero ngumiti lang naman ito sa akin at hinila na ako nitong muli.

May cross din na naka-emboss sa pader. Tinungo ko ang pintuan at agad na humawak sa smart lock doon. Nilagay ko ang thumb finger pero tumunog lang iyon. Kumunot ang noo ko sa nangyari. Gumagana ang fingerprint ko rito! Bakit ngayon ayaw?! Ilang beses ko pa iyong sinubukan pero wala talaga. Nilagay ko rin ang passcode na birthday mismo ni Ingrid pero wala! Multiple fingerprints ang nakalagay dito kaya imposibleng wala ang akin! Pinalitan ba nila or inalis nila ang akin?

Dahil sa kagustuhan kong maging ligtas ang sarili kong espasyo, pinalitan ko ang lumang pin code at hindi ko pa naibibigay ang bagong passcode kay Daddy. Kung si Daddy man ang nasa labas, malamang ay hindi talaga siya makakapasok nang kusa tulad ng dati. Dahan-dahan kong inikot ang double lock at binuksan ang p***o. Habang kinukuskos ko pa ang aking mga mata gamit ang likod ng aking palad, halos matigil ang paghinga ko sa nakita ko. "Daddy?"

Mayroon itong *keypad* para sa *password* at isang *fingerprint scanner*. Huminga nang malalim si Nayah. Ang kanyang mga kamay na kanina ay nanginginig sa iyak ay biglang naging kalmado—bumalik ang *muscle memory* ng isang magnanakaw. Pinagmasdan niya ang *keypad*. Sa tagal niyang nakasama ang Alkalde, napansin niya ang pattern nito sa mga *passwords*. Ang *security code* ng mansyon, ang *passcode* ng opisina sa munisipyo, lahat iyon ay umiikot sa nag-iisang petsang hindi makalimutan ng lalaki.

Ngunit naka-hide ang nilalaman no'n kaya kailangan niyang maunlock muna ang password bago mabasa ang mensahe. Kinagat niya ang ibabang labi at nag-isip kung ano ang four digit password nito. Maybe his birth month and birthday? Inilagay niya ang buwan at araw kung kailan ito ipinangak, ngunit wrong password lamang ang lumabas sa screen. Kinagat niya ang ibabang labi at muling sumubok, inilagay niya ang kaarawan niya, ngunit wrong password na naman. Sinubukan niya ang kaarawan ng kambal, ngunit wrong password din.

She said. “Why would I—” “Give me the password or I’ll throw this away.” Pagbabanta niya sabay taas sa cellphone na para bang itatapon niya talaga ito kapag hindi sinabi ni Isidore ang password. “No—” “Itatapon ko talaga ‘to!” At muli na naman siyang gumalaw na para bang itatapon niya talaga ang cellphone na siyang dahilan upang mapamura ng malakas si Isidore saka sinabi na ang password. “Its 199629! Fuck!”