Novel & Cerita Funny Cinema Quotes

seryoso kong wika sa kaniya. “At pogi rin kasi at masarap pa,” bigla namang naging comedy. Napalo ko tuloy siya sa braso niya. Ang saya, sobrang saya kahit prescon palang iyon. Ano pa kaya kapag nag-showing na ang movie namin. Siguro, mas super saya pa kapag humakot ng pera ang first ever movie namin.

“Hindi ko naman hinahangad na ipagmalaki mo ako, ayoko lang na itanggi mo ako sa harap ng maraming tao, - UTOT!” Her laughter burst out, filling the café. I just stared, captivated. Every laugh, every sparkle in her eyes,it was contagious. “Here’s another!” she giggled. “Pambihirang buhay to oh, araw-araw na lang itlog, itlog, itlog… Do you know who said that?” Her eyes gleamed with mischief. “Who?” I asked, amused. She laughed harder. “hahaha.. Sabi ng BRIEF!”

sabay turo ni Sining sa pader na may nakadikit ngang quotes for life. "Hahaha siraulo! Napaniwala mo 'ko ro'n, ah? Akala ko favorite quote mo 'yon, eh, kaya kabisado mo!" bulalas ni Seb. "Pero kung words of wisdom para kay Jaq..." tinignan niya ako na para bang alam niya 'yong nararamdaman ko at alam niya ang sasabihin. "Nothing is permanent in this wicked world. Not even our troubles. Kaya cheer up, Jaq. God doesn't give us what we can handle, God helps us handle what we are given." she said straight to my face and gave me a bright smile after.

Mga wala ng pag asa ang mga ito. Grabe! "Yehey! Movie!" Exaggerated na sigaw ni Roma ng makita ang Cinema. Bumili kami ng tig iisang pop corn dahil bawal sa amin ang share. Agad lumamig ang pakiramdam ko ng makapasok sa sinehan. Damn! It's cold.

Bwisit talaga ang lalaking ‘to, pati ba naman sa loob ng cinema? Nakahinga ako nang maluwag nang bumukas na muli ang mga ilaw. Tapos na ang palabas. “Did you enjoy it?” nang-aasar na tanong sa akin ni Vincent habang naglalakad kami palabas ng sinehan. Masama akong tumingin sa kanya. “Matapos ng ginawa mo, tatanungin mo ako kung nag-enjoy ako sa palabas?” “I’m not pertaining to the movie.”

Mas lalo na kung ikaw ang subject ng obsession n'ya. "Point taken. Puwede ka ng maging philosoper sa dami ng mga quotable quotes mo. Come to think of it, sisikat ka. If you want to change your career, now's the time." "I'll take that as a compliment, baby doll. But no thanks. Busy ako." Inungusan ko siya. Ang kapal talaga ng apog ng gunggong na 'to. "Humor me. What do normal people do?"

At parang lalo pa itong nasisiyahan doon. “Manood ka nga,” inis niyang sabi. “Nanood naman ako,” sagot nito agad. “Talaga? Eh bakit hindi sa screen nakatingin ang mga mata mo?” Sandaling natahimik si Kent. Pagkatapos ay dahan-dahan itong ngumiti. “You’re more interesting than the movie.” Napairap siya, pero hindi niya napigilang mapangiti nang bahagya.

Biglang may naalala si Jordan. "Dalawang daga ang nahulog sa isang balde ng cream, at ang una ay mabilis na sumuko at nalunod. Ngunit ang pangalawang daga ay nagpumiglas nang husto kaya kalaunan ay ginawa niyang mantikilya ang cream na iyon at lumabas siya." Ito ay isang quote mula sa sikat na direktor, ang pelikula ni Steven Spielberg, "Catch Me If You Can".

“Your theory about sunny London sounds promising… but discovering the city with a mysterious person like you makes me feel like I’m in a Hitchcock movie. Should I be worried I might end up like the lead in Rear Window?” Napangiti ako nang parang tanga, tulad ng nangyayari tuwing binabasa ko iyon. Diyos ko. Hindi lang maganda at funny si Via. Matalino rin siya. Yung film reference. Yung witty na sagot niya sa comment ko tungkol sa pagiging mysterious. At yung maliit na mischievous emoji sa dulo. Eksakto sa inaasahan ko sa kanya… pero somehow nagawa pa rin niya akong sorpresahin.