Gamit Ng Magsasaka の小説・ストーリー

"Kung sakali ba na manligaw sa 'yo si Gheron, Maria sasagutin mo ba?" Naghintay siya ng sagot. Natigil ang pagnguya niya ng cookie. Dapat niyang malaman ang sagot ng dalaga. "Hindi ako pumapatol ng kapwa magsasaka, Judith. Mahalaga sa 'kin ang pera at hindi ko kailangan ng mga gano'n tipong tao. Magsasaka. Maghihirap kami pareho." "Ang sama mo talaga, eh 'no?"

Siya naman ay pinagkasya na lang ang sarili sa mga nakapalibot na asawa ng mga magsasaka na kaya-kanya na ring dampot ng liligpitin. “Let me help you po,” Nagkusa naman siyang tumulong dahil mukhang nagkakasarapan pa ng kakaunti pagpapaalam ang mga lalaki sa labas ng kubo. “Ay huwag na po Ma’am nakakahiya na po, Kami na lang po,” May isa namang umagaw ng kanyang nililigpit ngunit kaagad din naman niyang inagaw at ngumiti sa kaharap ng manang.

paliwanag ni Ulap at hinihingal na siya. Mayroong malaking puno na nakahiga na kaya tumalon kaming lahat kagaya ng pagtalon ng mga palay na mula sa bilaong inihahagais ng mga magsasaka sa amin. Kapansin pansin rin ang mga letrang nakaukit rito.

Hindi lamang siya nag-aaral sa loob ng bahay; kasama namin siyang bumibisita sa mga bukirin, nakikipag-usap sa mga magsasaka, nakikilahok sa mga pagpupulong, at tumutulong sa paglutas ng mga simpleng alitan sa pagitan ng mga tao. Isang hapon, habang naglalakad kami sa isa sa aming mga nayon, nakita namin ang dalawang magsasaka na nagtatalo sa hangganan ng kanilang mga taniman. Ang kanilang mga boses ay tumataas, puno ng galit at pagdududa. Agad kaming lumapit upang makinig at tumulong. “Ang lupaing ito ay sa akin!” sigaw ng isa. “Ang aking ama ang nagtanim dito at nag-alaga sa loob ng mahabang panahon!”

Nakita ko ang ibang magsasaka na nasa bukid na hanggang ngayo'y abala sa pagtatabas ng palay at mais. "May maliit na burol sa bandang hilaga. Maari tayong maglakad dito upang agad tayo makarating roon." Ani Manang. Tumango ako at sumunod sa paglalakad niya. Habang naglalakad kami. Ang mga magsasaka ay hihinto sa pagtabas at babati sa amin. Napapangiti na lang ako. "Matagal ka na bang nakatira sa mansyon, hija? Para ngayon lang kasi kita nakita." Tumingin sa akin si Manang.

Samantalang ako, marangya nga ang buhay pero hindi naman masaya. "What are you thinking?" He asked. Umiling ako. "Wala. Naisip ko lang kung paano nila nagawang ngumiti kahit hirap na sila sa buhay." Tinuro ko pa gamit nguso ko yung mga magsasaka na tinutukoy ko. "Ahh..." He nodded. "Life is simple here, Kaia. Pagsasaka lang yung alam nila. Siguro nahihirapan sila sa but I think that made them very motivated to strive."

Paulit ulit kong pinaalalahanan ang sarili ko na huwag magbigay ng kahit ano, pagkatapos ay sinimulan ko na siyang imasahe. Ang balat ni Rosaline ay napakalambot at makinis sa pagpindot. Nagmasahe ako gaya ng dati, pero maya maya, parang hindi nasiyahan si Rosaline. “Anong ginagawa mo? Hindi ba sinabi sayo ng boss mo kung paano ito gagawin?"

Humalakhak siya. "Mamaya pa ako kakain, gusto mong maipatso ako?" Pinalo ko siya. We were both laughing because everyone followed us inside the house. Kung susunod sila hanggang sa kuwarto paano ko kakainin ang saging? "Para hindi ma-over ripe ang saging, gawin muna nating banana shake." Humagikgik ako. Ang pag-ibig ay parang baryang nahuhulog sa dagat, gaano man ito kaliit kayang-kaya nitong alugin ang tubig at lumikha ng alon.

“Mukhang masaya ka na dito, Sarge.” “Oo Bro. Maliit man ang kinikita ko sa pagsasaka ay nakakaraos din naman kami sa pang-araw-araw. Yong maliit na pensiyon ay ginagamit naman namin sa pag-aaral ng mga bata.”

La Trinidad, Benguet, Taong 2020 Ang tribo Gumak ay isang maliit na pamayanan sa isang bayan sa Benguet. Namumuhay ang mga tao sa pamayanan sa pamamagitan ng pagtatanim ng gulay. Karamihan sa mga babae roon ay kung hindi manananim ng repolyo ay manananim ng broccoli o curly flowers, mga gulay na mamahalin na inangkat mula sa La Trinidad, Benguet at binibili ng mga dealer na ibinabyahe naman sa Maynila.