Gamit Ng Magsasaka Novels & Stories

Yumuko siya upang magbigay galang sa mga dugong bughaw. "Ano ang iyong sadya at ikaw ay naparito? Sa aking hinuha ay mukhang importante iyan." panimula ni Prinsipe Asmal habang sumimsim sa kaniyang mainit na tsaa. "Ilan sa mga magsasaka natin na purong mga bampirang puti ay bigla na lamang naglaho. Ayon sa mga kasamahang itim ay nakarinig sila ng mga kaluskos sa mga nagdaang gabii." Sambit nito.

"Kung sakali ba na manligaw sa 'yo si Gheron, Maria sasagutin mo ba?" Naghintay siya ng sagot. Natigil ang pagnguya niya ng cookie. Dapat niyang malaman ang sagot ng dalaga. "Hindi ako pumapatol ng kapwa magsasaka, Judith. Mahalaga sa 'kin ang pera at hindi ko kailangan ng mga gano'n tipong tao. Magsasaka. Maghihirap kami pareho." "Ang sama mo talaga, eh 'no?"

Siya naman ay pinagkasya na lang ang sarili sa mga nakapalibot na asawa ng mga magsasaka na kaya-kanya na ring dampot ng liligpitin. “Let me help you po,” Nagkusa naman siyang tumulong dahil mukhang nagkakasarapan pa ng kakaunti pagpapaalam ang mga lalaki sa labas ng kubo. “Ay huwag na po Ma’am nakakahiya na po, Kami na lang po,” May isa namang umagaw ng kanyang nililigpit ngunit kaagad din naman niyang inagaw at ngumiti sa kaharap ng manang.

paliwanag ni Ulap at hinihingal na siya. Mayroong malaking puno na nakahiga na kaya tumalon kaming lahat kagaya ng pagtalon ng mga palay na mula sa bilaong inihahagais ng mga magsasaka sa amin. Kapansin pansin rin ang mga letrang nakaukit rito.

Hindi lamang siya nag-aaral sa loob ng bahay; kasama namin siyang bumibisita sa mga bukirin, nakikipag-usap sa mga magsasaka, nakikilahok sa mga pagpupulong, at tumutulong sa paglutas ng mga simpleng alitan sa pagitan ng mga tao. Isang hapon, habang naglalakad kami sa isa sa aming mga nayon, nakita namin ang dalawang magsasaka na nagtatalo sa hangganan ng kanilang mga taniman. Ang kanilang mga boses ay tumataas, puno ng galit at pagdududa. Agad kaming lumapit upang makinig at tumulong. “Ang lupaing ito ay sa akin!” sigaw ng isa. “Ang aking ama ang nagtanim dito at nag-alaga sa loob ng mahabang panahon!”

Nakita ko ang ibang magsasaka na nasa bukid na hanggang ngayo'y abala sa pagtatabas ng palay at mais. "May maliit na burol sa bandang hilaga. Maari tayong maglakad dito upang agad tayo makarating roon." Ani Manang. Tumango ako at sumunod sa paglalakad niya. Habang naglalakad kami. Ang mga magsasaka ay hihinto sa pagtabas at babati sa amin. Napapangiti na lang ako. "Matagal ka na bang nakatira sa mansyon, hija? Para ngayon lang kasi kita nakita." Tumingin sa akin si Manang.

Samantalang ako, marangya nga ang buhay pero hindi naman masaya. "What are you thinking?" He asked. Umiling ako. "Wala. Naisip ko lang kung paano nila nagawang ngumiti kahit hirap na sila sa buhay." Tinuro ko pa gamit nguso ko yung mga magsasaka na tinutukoy ko. "Ahh..." He nodded. "Life is simple here, Kaia. Pagsasaka lang yung alam nila. Siguro nahihirapan sila sa but I think that made them very motivated to strive."

Paulit ulit kong pinaalalahanan ang sarili ko na huwag magbigay ng kahit ano, pagkatapos ay sinimulan ko na siyang imasahe. Ang balat ni Rosaline ay napakalambot at makinis sa pagpindot. Nagmasahe ako gaya ng dati, pero maya maya, parang hindi nasiyahan si Rosaline. “Anong ginagawa mo? Hindi ba sinabi sayo ng boss mo kung paano ito gagawin?"

Humalakhak siya. "Mamaya pa ako kakain, gusto mong maipatso ako?" Pinalo ko siya. We were both laughing because everyone followed us inside the house. Kung susunod sila hanggang sa kuwarto paano ko kakainin ang saging? "Para hindi ma-over ripe ang saging, gawin muna nating banana shake." Humagikgik ako. Ang pag-ibig ay parang baryang nahuhulog sa dagat, gaano man ito kaliit kayang-kaya nitong alugin ang tubig at lumikha ng alon.

We built our own little world, and it was enough. Gumigising kami nang maaga, kasabay ng pagsikat ng araw. Siya ay pumupunta sa sakahan kung saan siya nagtatrabaho, habang ako naman ay inaasikaso ang aming maliit na bahay at ang bakuran na ginawa naming hardin. Nagtanim ako ng mga gulay. mga simpleng bagay na kaya naming kainin araw-araw. Sa umpisa, nahirapan ako. Sanay ako na may mga taong gumagawa ng lahat para sa akin. Pero ngayon, every meal I prepare feels special because I made it for him. Every vegetable I grew feels like a little victory.