Gang

ليلى، شابة إستثنائية تؤمن أن سلامها الداخلي هو حصنها الحصين. بذكاء وقاد وشجاعة فطرية، تنتقل ليلى إلى شقة جديدة في مبنى يلفه الغموض، لتجد نفسها في مواجهة ظواهر غريبة تبدأ بالظهور خلف أبواب الشقة (407). ​بين دفاتر قديمة تحمل رموزاً غامضة، وظلال تتجسد في عتمة الليل، ورسائل تهمس بأسرار الماضي؛ تكتشف ليلى أن "الزائر" ليس مجرد طيف عابر، بل هو خيط يقودها إلى حقيقة أعظم مما تتخيل. هل يكفي إيمانها وذكاؤها لفك شفرة السر القديم؟ أم أن المبنى يخفي من الأسرار ما لا يطيقه بشر؟ ​انضموا إلى ليلى في رحلة مليئة بالتشويق، حيث الإيمان هو الضوء، والشجاعة هي السلاح، والحقيقة أبعد بكثير مما تراه الأعين.

เมื่อสาวน้อยตัวเล็กนามว่า'ซนซน'ต้องหมั้นกับมาเฟียหนุ่มหล่อแถมรวยมากๆผู้มีนามว่า'เอคาร์'ที่เธอตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกพบแต่เขาไม่สนใจเธอ เรื่องวุ่นๆจึงบังเกิดขึ้น แต่เขาช่างโหดเถื่อนแถมปากสุนัขสุดๆ เธอจะเอาชนะใจเขาและมัดใจเขาได้ยังไงกันนะ ในเมื่อเขาแสดงท่าทางรังเกียจเธอออกชัดเจนซะขนาดนั้น

"ถ้าไม่อยากโดนล่ามเชือกแล้วจูงเหมือนหมาก็เลิกทำตัวน่ารำคาญ" "พี่ก็รู้ว่าหนูไม่เต็มใจมา" "แล้วไง ฉันจำเป็นต้องแคร์ความรู้สึกเธอ?" "คนอย่างพี่จะแคร์ความรู้สึกใครเป็น.." "รู้แล้วก็ดี..จะได้จำใส่สมอง"

สวัสดีค่ะ สาวก 25+ แนะนำตัวละครกันก่อนเลยจร้า.... นครินทร์ กัมปนาทไพศาล หรือ นัฐ หนุ่มนักธุรกิจไฟแรง ลูกครึ่งไทย-อเมริกัน ดีกรีนักเรียนนอก พอจบมาสืบสานกิจการของบิดาที่เสียไปเมื่อสามปีที่แล้ว เขาได้ทำบริษัทขึ้นเป็นรายใหญ่ของโลก กิจการมากมายที่เขาทำ ทำให้เขาเป็นบุคคลเนื้อหอมที่มีหญิงสาวเข้ามาตอมดม...แต่เขาเลือกที่ไม่สร้างพันธะกับใคร ผู้หญิงที่เขาหาเขาหวังเพียงเงินและความสุขทางกายจากเขา...เขาก็เช่นกัน ที่ไม่เคยเห็นพวกนั้นเป็นผู้หญิงที่เขาเขี่ยทิ้งเมื่อไหร่...ตอนไหนก็ได้ รัมภา แบร์นาร์ด หรือ วีนัส เธอคือหญิงสาวผู้ร่าเริง...สดใส...อ่อนหวาน...ไร้เดียงสา...จบจากมหาวิทยาลัยชื่อดังของฝรั่งเศสในด้านแฟชั่นดีไซน์เนอร์ ขณะที่เธออายุเพียง 20 ปีเท่านั้น เธอได้เกียรตินิยมอันดับ 1 แต่ชีวิตผลิกผันถึงจุดต่ำสุดของชีวิตของหญิงสาวที่เผชิญโลกกว้างตามลำพัง ขณะที่พ่อของเธอเองได้เสียชีวิตไป...เพราะหนีหนี้มหาศาลที่ตัวเองสร้างไว้ให้เธอต้องชดใช้ด้วยชีวิต เรื่องราวจะเป็นอย่างไง...โปรดติดตามตอนต่อไปด้วยนะจ๊ะ

นิยายเรื่องนี้ก็ได้กันตั้งแต่เปิดเรื่องเช่นเคยชอบความสัมพันธ์ปากกัดตีนถีบหลังได้กันแล้วเพื่อจะอยู่ด้วยกันให้ได้ มันลำบากลำบนดี? พระเอกชื่อกอล์ฟที่บ้านมีธุรกิจขายไม้กอล์ฟและมีสนามกอล์ฟให้เล่น..ชีวิตวนๆ อยู่กับกอล์ฟนี่แหละ เป็นผู้ชายที่อยากเป็นพระเอกนิยายวายธงเขียวแบบหล่ออบอุ่นละมุนละไม สุภาพบุรุษ แสนดี ตามดูแลนายเอกตัวน้อยไม่ห่างไม่เคยแตะต้องนายเอกกลัวคนมองไม่ดี..แต่นิสัยจริงๆ คือบ่นในใจตลอด เป็นคนหยาบๆ แต่แอ๊ปเป็นคนดี มีแฟนหน้าตารูปร่างน่ารักตรงตามสเป็คนิยายวายเด๊ะ แต่เธอเอาแต่ใจชอบบอกเลิกพระเอกเป็นสิบๆ ครั้ง สปอยว่าสยิวมากหน่อยนะคะไม่มีคำหยาบไปกว่า กู/มึง/มัน/เหี้ย/ห่า ไรท์หยาบสุดได้เท่านี้ ไม่มีคำเรียกอวัยวะเพศโจ๋งครึ่มเพราะเขินเองบิดเป็นเลข8

’มู่หนิงชิง‘จารชนระดับเพชรและนักจารกรรมมือฉกาจ มีความสามารถพิเศษตั้งแต่เกิด ที่บังเอิญได้หยกโบราณอายุนับพันปีมาครอบครอง ตื่นมาก็พบว่าตนทะลุมิติมาอยู่ในร่างเด็กสาวที่ครอบครัวอัตคัดขัดสน น้องทั้งสองคนผอมโซจนน่าสงสาร ขณะกำลังทำงานสร้างตัว จู่ๆก็มีท่านอ๋องจอมกวนเข้ามาพัวพันในชีวิต ตามติดนางหนึบ แถมร่างนี้ยังมีความลับซ่อนไว้! ปริศนาที่ต้องหาคำตอบรอนางอยู่!

เธอ ”แอบแซ่บ” กับเพื่อนสนิทของน้องชาย แต่มันไม่ใช่ความผิดของเธอนะ ก็เด็กมัน “สมยอม” อะ ผิดทั้งคู่! “หยุดทำไม” คนที่ยังติดใจรสชาติจูบแสนหวานถามเสียงกระเส่า ปล่อยมือออกจากลำคอแกร่ง เพื่อใช้มันลูบไล้ไปทั่วแผ่นอกกำยำ เด็กนี่โตขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่คิดว่าคิริวจะมีร่างกายใหญ่โตขนาดนี้มาก่อน “พราว อย่าเสียใจทีหลังนะ อย่าลืมด้วยว่าคืนนี้เกิดอะไรขึ้น” ถ้าลืมกู ‘เอา’ ตาย คิริวต่อคำนั้นในใจ เพราะเขาโดนดึงคอลงไปจูบอีกแล้ว ดูเหมือนพี่พราวแม่งจะติดใจจูบเขาเข้าแล้ว และคราวนี้เธอเป็นคนจูบเขาเอง ลิ้นเล็กขยับไปมาอย่างช่ำชอง ดูดดึงลิ้นของเขาจนเกิดเสียงดังน่าเกียจ แต่กลับเร้าให้รู้สึกอยากมากขึ้น คนตัวเล็กกว่าพยายามดันให้เขานอนบนเตียง เขาเลยทำตัวเชื่องๆเข้าไว้ เพื่อให้พี่พราวได้ทำทุกอย่างตามใจต้องการ ลิ้นเล็กเริ่มแผลงฤทธิ์ เปลี่ยนจากจูบ มาดูดไปตามลำคอเขา ไม่ได้แรงมาก แต่ก็ไม่ได้เบานัก มันคงขึ้นรอยแหละ แต่แม่งปล่อยให้ทำไปก่อน

แม่กับพ่อเลี้ยงของฉัน ให้ฉันมาอยู่บ้านหลังเดียวกับพี่ชายต่างพ่อต่างแม่! เพราะฉันพึ่งจะขึ้นปี 1 และมหาวิทยาลัยที่ฉันเรียนอยู่ก็ใกล้บ้านของเขา แถมเขาเป็นเจ้าของหอพักและผับชื่อดังในย่านนี้อีกด้วย

แอคเค่อหนุ่มหล่อ หุ่นแซ่บอย่าง ‘โจฮัน’ ถูกยกมาเป็นหมากในการเดิมพันครั้งนี้ เดิมพันที่แลกด้วยการเอาชนะ เล่นกับใจ… “โดนฉันเล่นคืนบ้างเป็นยังไง เจ็บเจียนตายเลยไหม ?”

"จะพูดว่าคบกับฉันน่ะ...ผู้ชายในสต็อกโละหมดหรือยังล่ะ" "แล้วไง? ก็ถ้าฉันอยากจะโยนนายเข้าไปไว้ในสต็อกอีกคนมันจะมีปัญหาอะไรหรือไงล่ะ?" "ชอบฉัน?" เขาเลิ่กคิ้วถามพลางผลักไหล่ฉันจนฉันเซถอยหลังไปชนกับกำแพง ก่อนจะยกแขนขึ้นมาเท้ากับกำแพงเพื่อกักฉันไว้ ฉันเชิดหน้ามองเขาอย่างท้าทาย "ที่อยากจะได้ฉันไว้ในสต็อกเนี่ย เกิดชอบฉันขึ้นมาแล้วหรือไง?" "แล้วถ้าฉันบอกว่าใช่ล่ะ?" ตะวันกระตุกยิ้มมุมปากเหมือนที่ฉันทำก่อนจะก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกของเราชนกัน "ชอบฉันจริงเหรอ?" เขาถามขึ้นอีกครั้ง ฉันมองตาเขาก่อนจะกลั้นใจตอบออกไป "อืม...ชอบ" สิ้นสุดประโยคจากปากฉันเขาก็ตามมาทาบทับริมฝีปากลงบนปากฉันและถึงแม้ว่าฉันจะไม่ได้ขัดขืนหรือผลักเขาออกเหมือนทุกทีแต่ฉันก็แอบตกใจอยู่ลึกๆ ตะวันแค่สัมผัสริมฝีปากลงบนปากฉันกดมันลงมาเน้นๆ แค่นั้นก่อนจะผละออกไปเขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวแล้วพูดขึ้น "แต่ฉันไม่ชอบ...ง่ายไป" พูดจบเขาก็หันหลังเดินออกไปทันที เขาด่าฉันแบบนี้อีกแล้วนะ คอยดูเถอะ! ไม่ชอบเหรอ คอยดูต่อไปแล้วกันไอ้บ้าตะวัน!