คุณพี่ที่(ร้าย)รัก

คุณพี่ที่(ร้าย)รัก

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-10-13
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
28Bab
561Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เธอ ”แอบแซ่บ” กับเพื่อนสนิทของน้องชาย แต่มันไม่ใช่ความผิดของเธอนะ ก็เด็กมัน “สมยอม” อะ ผิดทั้งคู่! “หยุดทำไม” คนที่ยังติดใจรสชาติจูบแสนหวานถามเสียงกระเส่า ปล่อยมือออกจากลำคอแกร่ง เพื่อใช้มันลูบไล้ไปทั่วแผ่นอกกำยำ เด็กนี่โตขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่คิดว่าคิริวจะมีร่างกายใหญ่โตขนาดนี้มาก่อน “พราว อย่าเสียใจทีหลังนะ อย่าลืมด้วยว่าคืนนี้เกิดอะไรขึ้น” ถ้าลืมกู ‘เอา’ ตาย คิริวต่อคำนั้นในใจ เพราะเขาโดนดึงคอลงไปจูบอีกแล้ว ดูเหมือนพี่พราวแม่งจะติดใจจูบเขาเข้าแล้ว และคราวนี้เธอเป็นคนจูบเขาเอง ลิ้นเล็กขยับไปมาอย่างช่ำชอง ดูดดึงลิ้นของเขาจนเกิดเสียงดังน่าเกียจ แต่กลับเร้าให้รู้สึกอยากมากขึ้น คนตัวเล็กกว่าพยายามดันให้เขานอนบนเตียง เขาเลยทำตัวเชื่องๆเข้าไว้ เพื่อให้พี่พราวได้ทำทุกอย่างตามใจต้องการ ลิ้นเล็กเริ่มแผลงฤทธิ์ เปลี่ยนจากจูบ มาดูดไปตามลำคอเขา ไม่ได้แรงมาก แต่ก็ไม่ได้เบานัก มันคงขึ้นรอยแหละ แต่แม่งปล่อยให้ทำไปก่อน

Lihat lebih banyak

Bab 1

ตอนที่ 1 เพื่อนของน้องชาย

Amelia POV

“You’re pregnant with the Alpha’s child, Luna Amelia. It’s a miracle!”

My heart gave one long hard thump of joy at Dr. Wyatt’s words.

Finally, after my eighth ovulation injection, I got the life I had waited, hoped and prayed for.

Breathless, I pressed a hand to my stomach, as if I could already feel the life growing there.

I am a human Luna. My fated mate Damien is a powerful Alpha werewolf who took a big chance accepting a human as his mate.

Our union hasn’t been easy for the pack to accept. Werewolves can rarely have children with humans. The whole pack keeps whispering and gossiping about how weak or useless I am. That I can’t even give my Alpha an heir.

And not having an heir has kept Damien from being promoted to the Alpha Council, even though it was his leadership and skill that turned his pack into the strongest pack in hundreds of years.

I believe it was all my fault, but Damien never doubted we were meant to be, no matter what anyone else thought.

We’ve been trying to have a baby for two years. Last year I got desperate enough to try anything - tea made with special herbs picked by moonlight, a crazy special diet, taking my temperature every day to track my cycle. And I saw doctor after doctor after doctor.

All of them said the same thing: a werewolf and a human could not create a child.

Dr. Wyatt was different. As she stands in front of me, her dark eyes shining with excitement and happiness for me, I remember the first time I saw her, almost a year ago. She had those same kind eyes, and held my hand while I cried and told her my story.

“It’s alright, Luna Amelia. I understand how hard it must be for you in the pack, and the pressure you’re under. But, I believe I can help you.”

I couldn’t believe it at first. After so many doctors telling me it was impossible, maybe I was even afraid to believe Dr. Wyatt as she told me about the ovulation injections she’d been developing to make it easier for a pregnancy between human and werewolves.

I’ve been getting an injection of her serum every month. Her serum strengthens my uterus, creating a safer space for a werewolf baby, but to say that it hurts is a major understatement.

Still, the idea of finally - finally - being able to carry my mate’s child has kept me coming back for another injection.

After a moment of shock, when all my mate and I have been through flashes through my mind, I feel my eyes begin to fill with happy tears.

“Are you sure? Is it finally happening? I have to tell Damien!”

I’m already dialing his number before I finish the sentence, and jump up to pace as it rings. I’m so excited I just can’t sit still.

I imagine Damien laughing, seeing me pace. He calls me his little firecracker, always on the move. He tells me it’s a good thing he’s an Alpha, since no one else would be able to keep up with me.

Our children, I promised him, would be just as vibrant and energetic.

I can’t wait to tell him that the first of those children is finally on the way. But the call goes to voicemail, so I hang up. Maybe it’s better to tell him in person anyway, then I can watch his face as I give him the good news.

Dr. Wyatt crosses the room and puts her hand on my arm. “This is such good news, and I know you must be overjoyed. But let’s run some more in-depth tests, just to make sure everything is coming along as it should.”

She’s right. One quick pee-in-a-cup test isn’t enough. We need detailed, high level tests to make sure these results are accurate, and that my pregnancy may actually be a success. I should have waited to call Damien, I don’t want to get his hopes up just yet.

Just as I think this my phone buzzes in my hand. It’s Damien.

“Hello, darling. I’m sorry I missed your call. Is everything alright?”

Just hearing his voice, so deep and warm, soothes some of my jittery nerves, which are all tangled up with excitement and anxiety about what the new tests might show.

“Of course,” I say, taking a breath so my voice sounds calm and even. “I was just checking in to, uh, see how your day is going, and when you’ll be home tonight.”

“My day is busier than I thought it was going to be, actually,” he says. I can hear voices murmuring in the background, and my mate sounds distracted. “In fact, I’m not sure I’ll be home in time for dinner.”

Dr. Wyatt has her own phone to her ear, calling up to the obstetrics department of the hospital, and I’m a little distracted myself. I guess we’re going to start doing those tests right now.

“That’s okay, babe,” I say, rubbing a hand in circles over my belly. “I hope the rest of the day isn’t too stressful. I’ll see you when you get home.”

We say our goodbyes and then Dr. Wyatt is telling me all about the tests she’s going to run today, and the other tests and monitoring that will be needed in the coming weeks and months.

“I’m not going to lie, Luna. This first pregnancy could be quite risky. There may be a high chance of having a miscarriage. We’re going to take every precaution to keep both you and baby as safe as possible.”

I take a deep, deep breath. I knew getting pregnant was just step one. Carrying a half-werewolf child to term was going to be a long, scary process. I knew I was up to it - I had to be - but…

“Dr. Wyatt? I’d like to keep this between us, for now. I really, really want to tell Damien. But until we know this could really be happening, I don’t think we should say anything. To anyone.”

“Luna, do you really think you should go through all of this alone?”

“I can handle it. And I don’t want to break Damien’s heart if it doesn’t work out. Or give the rest of the pack more reason not to like me,” I added ruefully.

Dr. Wyatt rubs her hand up and down my arm. Her simple kindness, and deep understanding of my situation, have been part of what’s helped me be so strong these last few months. I was so grateful for her help, and for what has turned into an easy friendship between us.

“I understand, Amelia. I think, if I was in your place, I’d probably wait to tell anyone as well.”

Feeling steadier, I followed her out of the exam room and up to another floor of the hospital.

I hadn’t been up here before. The waiting room and main hallways were hung with soothing landscape photographs, mixed in with pictures of babies that had been delivered by the doctors here. Seeing them, it was easier to feel excited again, imagining a picture of our own child up there someday soon.

“Just down here, Luna. We’ll get you into a gown and then begin testing.”

We turn a corner and head toward an exam room, when up ahead in the hallway I spot a couple standing with their backs to us. Tall and built, the way most werewolves seem to be, they looked lovely together.

The man was listening carefully to a doctor as they spoke to each other, and the woman stood at a slight angle to me, so I could see her belly gently curving outward.

That’ll be us soon, I thought wistfully. I’ll be the one with their belly poking out, and Damien will be listening carefully to Dr. Wyatt’s instructions.

But the more I looked at the couple, the more uneasy I felt. Like there was something wrong with the picture, something disturbing.

And then my stomach clenched, and I stopped dead. That man…

Even from a distance, and with his back mostly turned.

That looks just like Damien.
Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
28 Bab
ตอนที่ 1 เพื่อนของน้องชาย
บ้านเมษารักษ์มีสมาชิกทั้งหมดห้าคน นั่นคืออรรถพร วริษา พราวนภา วินณภัทร และ วรเชษฐ์ เพราะการแต่งงานใหม่ของบิดากับอดีตคนรักของท่านอย่างวริษา ทำให้พราวนภาที่เป็นลูกสาวคนเดียวมาตลอด มีน้องชายเพิ่มขึ้นมาถึงสองคน คนแรกคือวินณภัทร ลูกติดสามีเก่าของแม่เลี้ยง และวรเชษฐ์ ลูกที่เกิดจากพ่อของเธอ แม้วินณภัทรจะไม่ใช่น้องแท้ๆ แต่เธอก็ดูแลไม่ต่างกับน้องชายอีกคนอย่างวรเชษฐ์ จนกระทั่งเธอโตขึ้น ความรู้สึกรักและเอ็นดูแปรเปลี่ยนไปมาก คงไม่ผิดนักถ้าเธอจะรักน้องชายอย่างวินณภัทร ในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง แต่เธอเป็นคนที่เก็บความรู้สึกเก่ง(?) ไม่เคยแสดงออกอะไรที่เกินกว่าที่เคยทำ(?) โชคดีที่ตอนนี้วินณภัทรเรียนอยู่มหาลัย การพบกันเลยน้อยลง เพราะเขาอยู่หอซะส่วนใหญ่ มีกลับมานอนบ้านบ้าง ช่วงเสาร์- อาทิตย์ หรือไม่ก็ตอนที่พ่อกับแม่ต้องบินไปทำงานต่างประเทศ แต่โอกาศให้เจอกันแทบจะไม่มี เพราะเธอเองก็ต้องทำงาน กลับบ้านไม่ค่อยตรงเวลาอยู่แล้ว พราวนภาเป็นผู้หญิงร่างสูงเพรียว หุ่นไม่ต่างจากนางแบบนัก เพราะสูงถึง 173 เซนติเมตร เสื้อผ้าที่สวมใส่ทันสมัยเพราะทำงานในวงการ เธอทำงานเป็นสไตล์ลิสส่วนตัวให้กับดาราหลายคน
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2 เพื่อนสนิทของน้องชาย
“อะไรนะพราว?” “จูบได้ห่วยแตกมาก!” พราวนภาย้ำด้วยใบหน้ามั่นใจกับคำตอบของตัวเอง ต่างจากคนฟังที่รู้สึกโกรธนิดๆกับคำพูดและท่าทางของเธอ “ยังไม่ได้ลองของจริงเถอะ” “เหรอ? ลองดูไหม พี่ก็อยากรู้ว่าริวจะเก่งแค่ไหน” คนฟังถึงกับชะงัก เธอเรียกเขาว่าริวสองครั้งแล้วนะ เธอไม่ได้เห็นเขาเป็นวิน ซ้ำยังชวนเขาทำเรื่องน่าหวาดเสียวอีกด้วย “ล้อเล่น?” ใบหน้าแดงก่ำที่จ้องมอง ทำให้เขาตัดสินใจถามออกไป พี่พราวแม่งเมาแหละ ถึงได้พูดแบบนี้ออกมา ปกติเห็นหน้าเขาแทบจะพุ่งกัดหัว ไม่มีทางที่เธอจะอยากเอาปากนุ่มๆ มาสัมผัสกับปากผู้ชาย ที่ครั้งหนึ่งเธอเคยด่าว่าปากเน่าอย่างเขาแน่ “ริวคิดว่าพี่ล้อเล่นไหมคะ” ล้อเล่นชัวร์! มีอะไรให้เขามั่นใจ ใบหน้าแดงก่ำ ตาฉ่ำเยิ้มขนาดนั้น เมาหนักแน่ๆ คำพูดคนเมามันเชื่อได้ที่ไหนวะ “นี่! ไม่ทำเหรอ?” ริวถอนหายใจ มองคนที่ลุกขึ้นนั่งจ้องเขาตาหวานหยด พลางระงับอารมณ์อยากที่พวยพุ่ง เขากลัวนะเว้ย กลัวว่าจูบแล้วมันจะหยุดแค่จูบไม่ได้นะสิ พี่พราวน่ากินน้อยซะเมื่อไหร่ หน้าอกอวบอิ่มแทบจะทะลุชุดออกมาอยู่แล้ว ขาอ่อนนี่ไม่ต้องพูดถึง เขาเห็นมันอยู่ในสายตาตลอด เพราะชุดเธอมันสั้นม
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3 จะต่อหรือพอแค่นี้ (NC)
“อ๊ะ โอ้ย!” “กัดทำไมวะพราว!” พราวนภาเงยหน้าขึ้นไปมอง คนที่ร้องโอดโอยเพราะโดนเธอกัดหัวนม ก็อยากมาทำให้เธอหวั่นไหวทำไม แล้วยังโผล่มาในตอนที่เธอกำลังมีอารมณ์สุดๆอีก เธออยากจะทำมันมากๆ แต่กลัวว่าตัวเองจะจำเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้ เธอยอมรับว่าเมาหนักมาก แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่มีสติ แต่พรุ่งนี้ไม่มีใครรู้ เธออาจจะจำเรื่องที่ทำอยู่ตอนนี้ไม่ได้ “ทำยังไงก็ได้ ให้พี่ไม่ลืมเรื่องในคืนนี้” พราวนภามองด้วยสายตาจริงจัง ขยับนั่งหลังตรงอยู่บริเวณเอวสอบ จ้องมองดวงตาหนุ่มลูกครึ่งไทย-ญี่ปุ่น ไม่วางตา วันนี้สีตาของริวสวยที่สุด “อือ” คิริวรับคำ จับจ้องใบหน้าสวย ก่อนจะดึงเธอเข้ามากอด เมื่อความรู้สึกของเขาถาโถมมากขึ้น เขารักเธอมานานหลายปี ทำไมจะทำในสิ่งที่เธอขอร้องไม่ได้ จะทำให้จำได้ไม่ลืมเลย ว่าต่อจากนี้ นี่คือผัว! คิริวขยับตัวเร็วๆ ส่งให้คนตัวเล็กกว่าไปนอนอยู่ใต้ร่าง นั่งคร่อมทับขาเรียวยาวไว้ กันพี่พราวมันบ้าจี้ยกขึ้นถีบ เลื่อนมือขึ้นไปขยุ้มหน้าอกคัพ c เต็มไม้เต็มมือ เมื่อทนเกะกะลูกตาของบราไม่ไหว ก็เกี่ยวตะขอดึงมันออกไปให้พ้นตัว โน้มลงไปใกล้ ใช้ปากครอบครองสองเต้าอวบสลับกันไปมา “ซี๊ด! อ๊
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4 ใครทำใคร
หมับ! คิริวคว้าหมอนที่ลอยละลิ่วมาใกล้ไว้ได้ทัน ไม่งั้นมันฟาดหน้าเขาแน่ มองคนที่เริ่มมีอาการคลายผีเข้าด้วยสายตาดุๆ จนคนที่นั่งกุมผ้าห่มมุ่ยหน้าใส่ “ริวทำอะไรพี่!” “พูดดีๆนะพราว ใครทำใคร!” คิริวพูดอย่างหัวเสีย แม่ง! เขาโดนเอาทั้งคืนเหอะ ไม่ได้เป็นฝ่ายกระทำเลยสักนิด น้ำแรกมันก็ใช่ ไม่เถียง แต่น้ำสอง สาม สี่ ห้า …. พี่พราวทำเองทั้งนั้น ทำจนเขาไม่สามารถป้องกันได้ และแตกในแม่งทุกรอบ เขาถึงต้องอยู่ตรงนี้ และถามนี่ไง ว่าจะเอายังไงต่อ จะปล่อยให้ตัวเองมีโอกาสท้อง หรือจะไปซื้อยาคุมกิน “พี่ทำ?” “ก็เออนะสิ แล้วนี่แตกในไปตั้งกี่รอบ พูดมาสิจะเอาไง จะปล่อยให้ท้อง หรือจะไปซื้อยาคุมด้วยกัน!” สำหรับเขาไม่มีปัญหาหรอก ยินดีด้วยซ้ำถ้าพี่พราวท้อง เขามีปัญญาเลี้ยงทั้งแม่ทั้งลูก แม้จะเรียนมหาลัยอยู่ แต่เขามีงานทำ เงินเก็บก็มี พ่อแม่ก็ไม่ใช่ไร้ฐานะ เข้าขั้นรวยด้วย แต่เธออาจจะไม่ได้คิดแบบนั้น บางทีเธอคงไม่อยากท้องกับเขา “ริวทำแบบนี้กับพี่ได้ไง ทำไมไม่ป้องกัน” ใบหน้าสวยเศร้าลง แค่มีอะไรกันกับคนที่ด่ากันมาตลอดก็รู้สึกแย่แล้วอะ เขาไม่ป้องกันเลยยิ่งรู้สึกแย่เข้าไปใหญ่ หมับ! “กูบอกใ
Baca selengkapnya
พี่พราว
คิริวขับรถพาพี่พราวมาซื้อยาไกลโข เพราะกลัวคนมองเธอไม่ดี ที่จริงเขามาซื้อเองก็ได้แหละ แต่อยากมีส่วนร่วม ไม่อยากทำอะไรตามใจ เพราะคิดว่ามันจะง่าย แต่มันดันไม่ง่ายเหมือนที่ตกลงกับเธอเมื่อคืน “จะกินข้าวไหม” “ไม่หิว” “ไม่หิวก็ต้องกินไหม จะเที่ยงแล้ว” ว่าจะไม่พูดด้วยแล้วนะ แต่อดห่วงสุขภาพไม่ไหว ตอนนี้เขาขับรถมาถึงช่วงถนนที่มีร้านค้าข้างทางมากมาย อยากจะแวะ แต่ไม่อยากตัดสินใจเอง แต่เมื่อถามแล้วได้คำตอบแบบนั้น จึงหักรถ เลี้ยวเข้าร้านขาหมูใกล้ๆทันที ร่างสูงเดินลงจากรถไปนั่งรอเงียบๆ เมื่อเห็นพราวนภาเดินตามลงมา ก็กดล็อกรถไว้ บรรยากาศตอนนี้กำลังดี แม้จะเป็นช่วงเที่ยงของวัน แต่ฟ้าครึ้มเหมือนฝนจะตก การนั่งกินข้าวมองหน้าบึ้งๆของพี่พราว เลยไม่ได้แย่! “เอาขาหมูสอง” “พี่ไม่ชอบขาหมู” “สั่งให้ตัวเองเถอะ อยากกินอะไรก็สั่งดิ ตามสั่งก็มี นู้น มีให้เลือกเยอะแยะ” คิริวพยายามทำตัวให้เหมือนปกติที่สุด เพราะไม่อยากให้ทุกอย่างแย่ลง เขาไม่ได้สั่งให้เธอจริงๆ เพราะรู้ไงว่าเธอไม่ชอบ แต่ตรงนี้มีร้านค้าให้เลือกกินเยอะแยะไง เดินไปสั่งเอาดิ ถ้าไม่อยากกินขาหมูอะ จะรู้ไหมว่าอยากกินอะไร! “เจ็บ!”
Baca selengkapnya
คิริว
“พี่พราว รู้ไหมว่าวันนี้มีนายแบบมาถ่ายแทนน้องคนที่ป่วย น้องเขาหล่อมากเลยนะ อิงค์ว่าจะลองจีบดูแหละ” อินทิราพูดอย่างอารมณ์ดี ยืนให้พี่พราวคนสวยจัดแจงเสื้อผ้าให้ด้วยรอยยิ้ม เธอติดตามอินสตาแกรมของนายแบบคนนี้อยู่ เขาไม่ค่อยรับงานเพราะเน้นเรียนเป็นหลัก ฐานะทางบ้านคงดีมาก เพราะเธอเห็นเขาเปลี่ยนรถบ่อยๆ ดูจากรูปที่เขาถ่ายลงอินสตราแกรมอะนะ การแต่งตัวก็ดูดี และโดดเด่น หน้าตาดีจนดาราที่เธอรู้จักหลายคน พูดเป็นเสียงเดียวกันว่าอยากได้สักครั้ง “เสร็จแล้วค่ะ พี่พราวขอตัวไปห้องน้ำสักครู่นะคะน้องอิงค์” พราวนภาเดินจากไปทันทีที่พูดจบ เธอเสร็จงานแล้ว ที่เหลือก็แค่รอสแตนบายเผื่อเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิด ต้องยอมรับว่าไม่ได้ฟังที่อินทิราพูดเลยสักนิด เธอคิดถึงแต่ภาพที่ทำรวมกันกับคิริว คิดจนรู้สึกว่าร่างกายส่วนนั้นของตัวเองไม่โอเคเอาซะเลย และมันก็จริงอย่างที่เธอคิด ทันที่เธอเข้ามาในห้องน้ำ แล้วถอดชุดท่อนล่างของตัวเองลง ปรากฏว่าบริเวณจุดอ่อนไหวที่เริ่มหายดี เธอพบว่ามันมีน้ำใสๆติดอยู่นิดหน่อย ไอ้เด็กบ้านั่นทำให้เธอกลายเป็นผู้หญิงลามกไปแล้ว แค่คิดถึงคิริว ร่างกายเธอก็มีปฏิกิริยาตอบสนอง พราวนภาจัดกา
Baca selengkapnya
พี่เขานั่งทับ x ผม
“พราว? ไม่สบายเหรอ?” พราวนภาส่ายหน้าให้ปุรินทร์ เจ้าของสตูดิโอการถ่ายทำในครั้งนี้ ไม่รู้ตัวเลยว่าเขาอยู่ใกล้ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ใกล้จนเธอได้กลิ่นบุหรี่อ่อนๆจากตัวเขา “เปล่าค่ะพี่ปุรินทร์” พราวนภาพูดปฎิเสธย้ำไปอีกครั้ง เมื่อคนตรงหน้าดูเหมือนจะไม่เชื่อและขยับเข้ามาใกล้ ปุรินทร์ตัวสูงพอๆกับคิริว แต่หุ่นล่ำกว่ามากเพราะเขาเข้าฟิตเนสเป็นประจำ เขาเข้ามาใกล้แบบนี้ทำให้เธอรู้สึกกลัวแปลกๆ “แต่พี่เห็นเราตาแดง เหมือนจะร้องไห้” ใบหน้าคมก้มลงไปใกล้ผู้หญิงที่ตัวเองสนใจ เขารู้จักพราวนภามานาน เพราะสตูดิโอของเขานั้น มักมีคนมาเช่าถ่ายแบบอยู่ประจำ ทำให้มีโอกาสเจอเธอที่ทำงานเป็นสไตล์ลิสอยู่บ่อยๆ ชวนคุยจนค่อนข้างสนิทกัน แต่เขาดันไม่มีความกล้าที่จะจีบเธอ นั่นเพราะเธอเป็นคนสวย เขาคิดว่าคนสวยแบบเธอคงมีคนจับจองเป็นเจ้าของแล้วนั่นเอง “ไม่ได้ร้องค่ะ แสงไฟมันส่องตาค่ะ” “เหรอครับ ? พี่ไม่เคยเห็นริวรับงานกลุ่มเลย ถือว่าเป็นบุญตานะเนี่ย” ปุรินทร์มองตามสายตาคู่สวยไป เมื่อเห็นว่าใครอยู่ที่ปลายสายตาของเธอ ก็เหยียดยิ้ม คำพูดเอ่ยชม แต่แววตากลับแข็งกระด้างน่ากลัว ถ้ามีคนสังเกตเห็นนะ แต่เพรา
Baca selengkapnya
ผู้ชายปากร้ายกาจ
“อ๋อ ต้องแบบนั้นใช่ไหมถึงจะเปลี่ยนได้” อินทิราฉุนกึก เมื่อโดนคนตรงหน้าพูดแบบนี้ใส่ เดินไปคว้าแก้วกาแฟที่มีไว้สำหรับคนในกอง สาดกาแฟที่ยังไม่ถูกใครดื่มเลย เข้าใส่ใบหน้าสไตล์ลิสของตัวเอง รวมทั้งเสื้อผ้าที่เธอสวมใส่ด้วย “เลอะพอหรือยังคะพี่พราว!” ใบหน้าสวยยิ้มเยาะ มองกราดไปทั่วห้องเพื่อไม่ให้ใครยุ่ง มองคนที่ถูกเพื่อนนายแบบดึงรั้งไว้ พลางยักคิ้วใส่เขา ออกมาปกป้องมันสิ แกจะได้โดนหางเลขไปด้วย เพี๊ยะ! พราวนภายกมือฟาดไปที่ใบหน้าสวยแรงๆ ไม่สนใจคราบกาแฟที่เลอะอยู่เต็มหน้าตัวเอง กาแฟบางส่วนบดบังสายตาจนภาพตรงหน้ารางเลือน แต่เลือกมองอินทิราด้วยสายตาเย็นยะเยือก จนคนที่ถูกตบเดินถอยหลัง คงไม่คิดว่าอีพราวจะกล้าตบละสิ คิดน้อยไปไหมคะน้อง “แก!” “ทำไมคะ? คิดว่าพี่ไม่กล้าตบเพราะอิงค์เป็นนางแบบเหรอคะ พี่กล้าค่ะ และไม่กลัวด้วยว่าจะถูกมองยังไง เพราะพี่ปล่อยให้น้องเหยียบย่ำความภูมิใจของพี่ไม่ได้หรอกค่ะ พี่เป็นแค่สไตล์ลิสก็จริงนะคะ แต่น้องอย่าลืม ว่าตัวเองเป็นคนไปขอร้องให้พี่มาทำงานให้ ถ้าพี่ไม่เห็นแก่พี่อาร์มที่ไปด้วย พี่บอกตรงๆนะคะว่าพี่จะไม่รับงานของน้อง เรื่องต่อจากนี้น้องไปคุยกับเจ้าของ
Baca selengkapnya
ตรงนี้ไม่ได้นะ
“ทำหน้าแบบนี้เดี๋ยวก็โดนจูบหรอกพราว ถอยไปห่างๆเลย” “ริวเป็นคนเดินมาใกล้พี่เองนะ แล้วอยากจูบทำไมจะจูบไม่ได้ ในเมื่อพี่เป็นของริว” พูดจบก็รีบก้มหน้ามองเท้า สมองเธอยังปกติอยู่หรือเปล่า ทำไมถึงได้สั่งการให้ปากพูดอะไรแบบนี้ออกมา บ้าไปแล้วสินะ! “พูดเองนะพราว!” คิริวยิ้มมุมปาก ไม่รออะไรก้มลงทำตามที่คนตรงหน้าพูดทันที ใช่สิ เธอเป็นของเขา พี่พราวเป็นของริวคนเดียว จำได้แล้วใช่ไหม! “อื้อ” พราวนภาครางรับจูบเร่าร้อน เธอมั่นใจว่าตัวเองจูบเก่งมากนะ แต่ทำไมเด็กนี่ถึงดูเก่งกว่า ลิ้นร้อนขยับรัวเร็ว เกี่ยวลิ้นของเธอจนเธอเริ่มตามไม่ทัน จูบของเขาไม่ได้ดุดันรุนแรง แต่รวดเร็วเหมือนพยายามกระตุ้นให้รู้สึกอยากทำอะไรที่มากกว่าจูบ “อือ พอก่อนพราว! ตรงนี้ไม่ได้” คิริวผละออกไปอย่างรวดเร็ว เพราะรู้สึกว่าเริ่มคุมอารมณ์ไม่ไหว แม้จะเสียดายรสจูบของพี่พราวอยู่ แต่สถานที่มันไม่เอื้ออำนวยให้ทำต่อจากนั้น ป่านนี้คนข้างนอกตามหาเขากับเธอกันให้ขวักแล้วมั้ง “ถ้าเป็นที่อื่นได้งั้นเหรอ” เป๊าะ! “เจ็บนะ!” “คิดก่อนพูดหน่อยเหอะ!” คิริวดุคนที่ลูบหน้าผากตัวเองปอยๆ เพราะฝีมือการดีดนิ้วของเขาเอง พ
Baca selengkapnya
ครอบครัวเหรอ?
พราวนภาจอดรถลูกรักของตัวเองหน้าคอนโดหรูตอนห้าทุ่มครึ่ง เพราะระยะทางมันค่อนข้างไกล ทำให้คนที่นั่งอยู่ข้างๆนอนหลับสนิท เสียงลมหายใจดังออกมาเบาๆ ทำให้เธอไม่กล้าปลุกเขาเลย “ริว ริว” “ริว! ตื่น ถึงแล้ว พี่จะกลับบ้าน ง่วง” พราวนภาเพิ่มเสียงขึ้นจากเดิม จนคนหลับสะดุ้งตื่น มองเธอด้วยใบหน้างัวเงีย ก่อนจะมองรอบตัว เมื่อเห็นว่าตรงหน้ารถคือคอนโดขนาดใหญ่ ก็เบ้ปาก พี่พราวมาส่งที่นี่จริงๆแฮะ! “นอนด้วยกันไหม?” “ไม่! พี่จะกลับแล้ว” “ดึกขนาดนี้เนี่ยนะ!” “รีบๆลงไปสิ พี่จะได้ไม่กลับดึกมากไปกว่านี้” “เหอะ! หมดประโยชน์ก็ถีบหัวส่ง” “ขอบคุณนะ แต่พี่เหนื่อยจริงๆ” พราวนภามองคนที่มีท่าทางน้อยอกน้อยใจ ด้วยสายตารู้สึกผิด “ขับรถดีๆนะ” “อืม” คิริวมองรถที่เคลื่อนออกไปด้วยสายตาเป็นห่วง ถ้าไม่ติดว่ารถเขาจอดอยู่ข้างบน ซึ่งค่อนข้างใช้เวลามากในการขึ้นไป เขาคงขึ้นไปเอามันขับตามไปส่งเธอแล้ว ปล่อยให้เธอขับรถกลับเองดึกๆดื่นๆแบบนี้ เป็นห่วงชะมัด นึกว่าจะค้างด้วยกันซะอีก โคตรเซง! พราวนภาขับรถมาถึงบ้านเกือบตีสอง เพราะเธอขับช้ากว่าตอนที่ไปส่งคิริวมาก จอดรถเสร็จก็รีบเดินหนีเข้าบ้าน เพราะไม่อ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status