Generation In Tagalog Novels & Stories

Ginawa nyang: *"DO NOT CUT — FAMILY OF 52 + MANGO = 53, PERO PANG 1 SYA" Kinabukasan, dumating si Caleb, si Mama, at yung 50 na inaanak. Lahat sila basa sa putik, pero may dalang malagkit, pancit, at 50 na pink na damit na pang baby. Si Caleb ang unang bumuhat kay Mango. Sabi nya kay Boy, "Ninong, ang ganda ng anak nyo. Pang 1 talaga." At si Boy, first time sa buong kwento, hindi na sya tinawag na Ninong.

sigaw nila dahil sa kilig. " I give up" saad ko habang nakataas ang dalawang kamay nakakapagod makipagtalo sa kanya. F-A-S-T- F-O-R-W-A-R-D "Huwag ka ngang sumimagot diyan nakakawala ka ng gana"

sagot ni Sphinx. Anong pahinga? Bakit? "And the bad news is, the stunt that we made in Cebu went rival, you remember the "climbing the building scene" Phoenix? May nakapag record non at na-upload pa sa facebook.” napatingin silang lahat sa akin. Oh great.

Sino namang tatagpuin niya? Puro eskwela na nga lang ang ginagawa niya pero nagawa pa nitong maghinala. “School po, Mommy. Gagawa po kasi kami ng logo ngayon, kailangan daw po ng De—” “Oh, really? So, ano ‘yong nakita kong post kahapon?” Nag-cross arms pa talaga ito. Kita pa niya kung paano tumaas ang sulok ng labi ng Mommy niya kahit nasa pinakadulong baitang na ito ng hagdan. Kitang-kita niya kahit wala siyang suot na salamin.

"Ipapakilala ko sila sa iyo." "Cervantes din po sila tulad ni Big Boy?" "Tito Jeff." "Tito Jeff Big Boy?" "Tito Jeff lang." "Okay po." "Sila ang mga magulang ko." "Like Mommy and Daddy?" "Yes." "Mano po." Muli itong nagmano sa dalawang matanda. "Ano po ang itatawag ko sa inyo?" "Ako, Lola. Siya..." Itinuro ni Marina ang asawa, "lolo."

LORIE LOVE “Good night, ninong ko.” nakangiti na sabi ko sabay halik sa pisngi niya pero nagulat ako dahil bigla na lang niya akong binuhat at humiga na kaming dalawa sa higaan ko pero nasa ibabaw niya ako. “N–Ninong–” “Bakit ba ang gaan mo?” nakangisi na sabi niya sa akin. “Talaga ba? Magaan ako? Malakas kaya ako kumain.”

"Opo. Simula po bata pa lang kami ay magkaibigan na po kaming dalawa." "Anong trabaho mo? Nakapagtapos ka ba ng pag-aaral?" Umiling siya. "High school graduate lang po ako. Hindi ko na rin po kasi ninais na mag-aral pa simula nang mamatay ang mga magulang ko. Sa ngayon po ay nagtatrabaho ako sa isang bakeshop na malapit sa amin. Dalawa na lang po kami ng kuya ko ang magkasama sa buhay dahil wala na po kaming mga magulang."

Tahimik sandali ang linya — marahil sinusukat niya rin ang aking determinasyon. “Ayos lang. Hindi ko hahayaang magtagumpay sila.” “Mabuti. Susuportahan kita. Ayaw kong mag-alala sayo ang Mommy mo. Hinding-hindi ko hahayaang may mangyari sa’yo.” Napuno ng kabigatan ang mga salita ni General—parang yakap na hindi nakikita. “Salamat,” mahina kong tugon.

Umiiyak na banggit ko sa puntod nya. "At ikaw ate. Alam mo naman pong mahal ko po s'ya. Pero pinaghiwalay n'yo kami. Kayo ni Mama! Dahil yun ang gusto mo hindi ba? Kasi alam ko naman na may gusto ka sa kanya kaya sinunod ko ang gusto mo hindi ba? Sinunod ko dahil mahal ko rin kayo. Pero ate hindi ko s'ya makalimutan eh. Mahal ko pa rin po s'ya Ate. Mahal na mahal." Umiiyak paring sambit ko saka pinunasan ang mga luha ko dahil nanlalabo narin mga mata ko dahil sa luha.

Pagpapaliwanag pa ni Laren. Napapalakpak ako sa tuwa. That game must be so fun! “Ano naman yun?” turo ko sa apat na bamboo na nakahilera sa loob ng karerahan para sa mga biik. “Yan naman ang tinatawag na Palo Sebo. Aakyat yung mga contestants ‘jan at kung sino yung unang makakuha ng flag ay siya yung mananalo. Maaliw ka talaga na manood sa mga palaro ng Punto Sierra.”