Ghost House Novels & Stories

May taong may kapangyarihan ang nagplano nito. At maaaring may taong patuloy pa ring nagtatago ng katotohanan hanggang ngayon. Biglang nagliwanag ang lahat ng monitor. Hindi na sila nagulat. Alam na nila kung sino. Ghost. Pero sa pagkakataong ito, walang simbolo ng basag na bilog. Isang lumang dokumento ang lumabas. May malaking pulang tatak.

Bakit alam niya password? “Nooo!!! What are you doing to my van?!,” hysterical na tanong ko habang nagbabago na ng anyo ang kotse ko. May lumabas sa harapan na siyang tinakpan ang gawi nila Alfonso. Hindi ko na sila makita at kahit anong sigaw ko rito ay hindi na nila ako maririnig. “What are you doing?! Paano mo nalaman ang password ko? Stalker ka noh?!,” nagwawala na ang diwa ko na halos hindi ko na kayanin ang nangyayari sa gabing ito.

Napaubo si Agnes at nagpatuloy, " Dapat kong sabihin, pagkatapos ng lahat ng mga taon na ito, tila napakaimposible na may babalik. Pero, ang isang tao ay hindi kailanman ganap na makatitiyak. Kung pipiliin nilang bumalik o hindi ay hindi natin pag-aalala." "Ang residence na iyon ay medyo kapus-palad na reputasyon. Ito ay naging kilala bilang isang haunted mansion sa Capeton. Anong uri ng trabaho ang ginawa mo doon? Natisod ka ba sa ilang scam?" Nag-aalalang tanong ni Agnes.

Paliwanag naman ni Prince Flame. "Ano ba ang ghoul, mahal na prinsepe?" Tanong ni Guia. "Ang mga ghoul ay mga undead na sumasamba kay Lucifero na kumakain ng laman ng Fantasian at Fera." Sagot naman ng prinsepe.

Natahimik ang lahat. Ang bawat isa sa mga Ghosts ay sinaktan. Ang ilan sa kanila ay nakahiga nang hindi gumagalaw, habang ang iba ay nagsisiksikan, hinihimas ang kanilang mga sugat. Si Celeste ay nakatayo sa gitna nila. Bukod sa menor de edad na hiwa sa kanyang braso at ilang mantsa ng dugo sa kanyang damit, walang kaunting ebidensiya na pinabagsak niya ang dose-dosenang pinakakinatatakutang manlalaban sa lungsod. Habang lumilingon siya sa lugar, naramdaman niyang ipinagmamalaki niya ang kanyang lumalagong lakas. Sa daan-daang taon, ang kapangyarihan ng Moon Maidens ay hindi pinansin ng isang tunay na patriyarkal na lipunan. Alam niya na, sa loob ng ilang oras, ang balita tungkol sa showdown

Sinilip ko siya sa loob pero wala siya roon. Bumaling ako sa bandang hagdanan at nagpasya na bumaba. Baka naroon siya. Kahit pababa ako ng hagdanan, mistulang haunted house ang mansion kasi halos walang ingay. Tanging mga yapak ko lang ang naririnig ko. Dumating ako sa baba nang walang nakikitang tao. Kahit mga kasambahay ay wala. Paanong hindi ka mababagot dito kung walang tao?

Nalaman niyang mas matagal na pa lang bukas ang guesthouse na iyon, malamang na ito ang pinakaluma sa buong nayon. Ang paraan ng guesthouse para ipakita ang authority nito ay sa pamamagitan ng isang malaking cabinet ng mga guestbook. Isa rin ito sa mga katangian ng guesthouse– napakalinis, ngunit historical. Tumayo si Agatha sa tapat ng pinto ng cabinet, nagtatanong kung meron kayang isang page na may message ni Charles. Pero kailangan niya nang umalis kaagad at walang pras para hanapin ang mga ito sa lahatm napakarami ng mga iyon!

tudyo niya habang kumukuha ng mug sa cupboard. “That you’re not a ghost.” Napakunot ang kanyang noo habang binababa niya ang mug sa granite surface ng island. He did not expect that. “Ghost?” Narinig niya ang mahina nitong tawa. “When I thought I was going to be alone tonight, kahit sinubukan kong i-distract ang sarili ko sa panonood ng N*****x, kung anu-ano na ang naiisip ko from serial killer sneaking in somehow in the middle of the night to a ghost haunting whoever rents this house. You don’t know how relieved I am that you’re here.”

Dahil matagal ng inabandona ang mansion, masyado na itong maalikabok at nagmimistula ng haunted house. Pag-akyat niya sa dating silid ng kanilang mga magulang, nakaramdam siya ng isang presensya dala ng kanyang matalas na pandinig. Eksaktong pagtapak niya sa gitnang bahagi ng silid ay siya namang pagsara ng pintuan. Mabilis siyang lumingon at akmang babarilin ang sinuman pero mabilis din nitong napatid ang kanyang kamay dahilan para tumilapon ang kanyang sandata.

Isang anino ang lumitaw sa may gate. Ethan turned his head slightly. “We’re too close. One more sound like that and we’re caught.” “Sorry…” bulong ulit ni Maxine. Pero may ngiti pa rin sa labi niya. “Pero at least... thrilling, ‘no?” “Bakit parang haunted house ito?” bulong ni Maxine habang tinatanaw ang madilim na daan papasok ng San Guillermo. “May multo ba dito, Ethan?”