Goddess In Tagalog の小説・ストーリー

Teka, pag-usapan natin ang isa sa mga pinaka-fundamental na pangalan kapag nilalahad ang mitolohiya ng mga Tagalog: si Bathala. Sa tuwing naririnig ko ang pangalang ito parang bumabalik ang sinasabing oras ng pagkakalikha — siya ang karaniwang itinuturing na pinakamataas na diyos, ang lumikha ng langit at lupa at ng lahat ng bagay. Marami sa mga sinaunang manunulat at lokal na kwento ang bumabanggit sa kanya bilang may kapangyarihang nag-utos sa mga ibang espiritu at diyos-diyosan ng kalikasan.

Madalas kong gustong idugtong na may halo itong impluwensiya mula sa paghahalo ng kultura; may mga pag-aaral na nag-uugnay ng pangalang Bathala sa salitang minana mula sa banyagang salita na may ibig-sabihin na 'noble lord', at nang dumating ang mga Kastila, inihalintulad nila si Bathala sa konsepto ng 'Dios'. Ngunit sa tradisyong Tagalog, hindi lang siya basta isang konsepto—may mga ritwal at panalangin na iniaalay sa kanya sa mga malalaking okasyon, habang ang maliliit na gawain ay madalas inilalaan sa mga anito o mga lokal na diwang-bayan.

Nakakatuwang isipin na kahit lumipas ang mga siglo, kapag nagkukuwento kami ng alamat o nagbabasa ng lumang tula, parang buhay pa rin si Bathala sa mga salita at gawi. Para sa akin, siya ang sentrong pigura sa mapanlikhang kosmolohiya ng mga Tagalog: tagapaglikha, tagapagpasiya, at simbolo ng ugnayan ng tao at kalikasan — isang malakas at nagsasaliksik na pagkakakilanlan ng ating mga sinaunang paniniwala.

Nitong hapon, habang umiikot ang kwento sa mesa namin at nagsisigawan ang mga pinsan sa larong kuha-bahay, naalala kong muli kung bakit ang mga diyos-diyos na ito ang pinakakilala sa atin. Ako'y lumaki sa mga kuwentong sinasabi ng lola ko—siya ang nagpakilala sa akin kina Bathala, Mayari, at Tala—at mula noon, hindi na mawawala ang mga pangalan nila sa isip ko.

Para sa akin, si Bathala ang pinakaunang lumabas sa isip: ang mataas na tagapaglikha sa mitolohiyang Tagalog, madalas tinitingala bilang parang diyos na nagbuo ng lahat. Sobrang karakter niya dahil simple pero malaki ang impluwensya—parang pinuno ng mga makapangyarihang pwersa sa kalangitan. Kasama rin sa mga paborito kong kwento ang magkapatid na sina Mayari at Apolaki: si Mayari, ang diyosa ng buwan, madalas iniuugnay sa tapang at karunungan; si Apolaki naman, diyos ng araw at digmaan, na palaging tinutukoy bilang malakas at mapangahas.

Hindi lang sila ang umiiral—naririnig ko rin ang tungkol kay Lakapati, na nagbibigay-buhay at katutubong simbolo ng pagkamayabong; kay Anitun Tabu, diyosa ng hangin at bagyo; at kay Magwayen na nabanggit sa mga bisayang alamat bilang gabay sa kaluluwa sa kabilang buhay. Iba-iba ang rehiyon kaya iba-iba rin ang pangalan at kuwento, pero pareho ang pakiramdam: ang mga diyos na ito ay laging may kwento ng pag-ibig, pakikipaglaban, at moralidad. Sa bandang huli, para sa akin ang kagandahan ng mga mitolohiyang Pilipino ay hindi lang sa mga pangalan kundi sa paraan nila ng pagturo kung paano tayo umiral bilang mga tao—madalas may aral at maraming kulay ang bawat mitolohiya, at masarap itong pag-usapan habang nagkakape at nagbabalik-tanaw.