Graduation Inspirational Message Novels & Stories

Sanadali kaming huminto "Mabait ka, matalino at salutatorian pa!" "Pero parang wala lang sa kaniya, e." malungkot kong sabi. Sinong hindi malulungkot doon? Wala kang kasama sa araw ng graduation mo. Ayaw ko naman magalit kay tatay, 'yon ang turo ni nanay sa akin. Huwag na huwag kang magtatanim ng galit dahil pagdating ng panahon mababalot ng galit ang puso mo.

Yuan, with her nurturing nature, added, "And don't forget to embrace the challenges that come your way. It's in those moments that you'll discover your true strength and resilience." Inspired by the conversations and the support of our friends, Vj's eyes gleamed with determination. "I'll remember your advice, everyone. I'm ready to take on the world and make a difference, just like you have." Nang maging gabi na ang araw, nagtipon kami sa isang local restaurant para ipagdiwang ang graduation ni Vj. Napuno ng tawanan at hiyawan ang aming mga salamin sa isang toast sa hindi kapani-paniwalang paglalakbay na la

Iba-iba ang pananaw sa buhay. Ngayon ang graduation ko. Nandito sa boarding house ang magulang ko, kaya wala si Zacch. Nagpapasalamat ako dahil magtatapos din si Zacch kasabay ko. Sabi niya sa akin na umulit siya sa pag-aaral dahil puro daw siya bagsak. Ako daw kasi ang naging inspirasyon niya, kaya pinilit niyang makapasa upang makasabay akong makapag-graduate ng college.

"It's not okay to dwell with that emotions forever. You can be sad, broken or exhausted but make sure, after that you will rise, you will stand up, you will move one and be the best version of yourself." "Since we were young, we were taught to always be the best. And to be the best means to be the greatest among others. Do you agree?" I asked smiling to the graduates who were looking at me with so much admiration in their faces. Almost all of them nodded and agreed. "But I disagree." I continued with the same smile in my face which earned buzzes from them. "You wanna know why?"

At hindi nga ako nabigo dahil kitang-kita ko kung paano siya na surprise kanina. “Good morning Vice-Chancellor, members of the Faculty, to our parents and guardians, ladies and gentlemen, and most especially those graduating tonight, to whom I offer my sincerest congratulations. It is an honour and a great pleasure to have this opportunity to speak in front as your summa cum laude, to share this important occasion with you, as we all witnessing the most important day of our life to success; to enjoy seeing the pride on the faces of those collecting their degrees: that sense of accomplishment mixed with no small measure of relief too, I am sure. I know that feeling. And on behalf of my fellow

Sino ba naman ako para maalala niya kung ang gaganda ng mga nakapaligid sa kanya. “Ayusin mo nga yang mukha mo, parang hindi ka gagraduate ng valedictorian ah. Ngumiti ka kahit konti. Para kang namatayan diyan. Sayang ang ibinayad ko sa nagmake-up sayo” sita ni inay sa akin habang nakapila na kaming lahat para sa graduation march. Suot ko na ang toga ko. Ewan ko ba, dapat masaya ako ngayong araw na ito kagaya ng ibang mga estudyante, pero kahit anong pilit ko ay hindi ko magawang ngumiti hanggang sa magsimula na ang graduation march.

I am grateful for where I am, and I'm excited for where I'm going even when the path is still uncertain. The graduation anthem echoed in each corner of the room. Gumala ang mga mata ko sa buong paligid. Our batch will graduate, at last. Nangingibabaw ang kasiyahan sa mga mata nila at sa ngiting nakapaskil sa mga labi nila.

“Anong hindi pa? Aba’t bukas na ‘yon ah? Sa pagkakaalam kok, alas otso ng umaga ang graduation mass niyo. May oras ka pa bang kunin mga ’yon mamaya?” “Hin-hindi naman kailangan… Hindi ako pupunta.” Tinatamad niyang sagot. Nanlalaki naman ang mga matang napa tanga na lamang sa kanya si Jane. “Hoy! Anong hindi ka pupunta eh graduation ‘yon. Huling graduation, biggest stepping stone ng mga buhay natin. Tsaka ilang taon mong pinaghirapan bago hindi mo man lang pupuntahan?” Puno ng pangungunsuming sabi nito na sinamahan pa ng sunod-sunod na pag iling.

“It’s okay, babe... alam ko namang busy ka dahil problema mo ang buong bayan n’yo. Okay na ako na marinig ang boses mo...” “Ako din, babe...” sabi niyang parang kinikilig. “Na-miss agad kita.” “Ahm... nakalimutan kong sabihin sa’yo na malapit na pala akong mag-graduate. Imbitahan sana kita sa graduation ko kung hindi ka lang naman busy.” “Of course, I’ll be there, babe... masaya ako na makaka-graduate ka na.” “Hihihi... thank you...”

"MAHIRAP ANG ATING pinagdadaanan sa buhay. Maykaya man tayo o mahirap, pareho pa rin ang tinatapakan nating landas. Pareho tayong dumadaan sa butas ng karayom. Pareho rin tayong nasisiyahan kapag nakakamit ang ating mga pangarap, ang ating mga mithiing matagal nating inaasam. Sana'y maging inspirasyon ang mensahe ng THE BRIGHTER FUTURE, ang sentro ng ating panuntunan, upang bumangon mula sa pagkalugmok sa nakaraan at taas-noong maipagmamalaki ang ating mga sarili sa hinaharap. Magtiwala kayo sa inyong mga sarili na makakapagtapos kayo ng pag-aaral at magsisikap muli sa mga panibagong hamon ng ating lipunan—na nasa labas lamang ng paaralang ito. Maging responsable kayo bilang mamamayan ng ban