Romans & histoires Graduation Inspirational Message

’’Aniyang ipinapahayag ang totoong nararamdaman ng mga sandaling iyon. ‘’Dati, tulad nyo mga dear graduates nang nakaupo ako sa isa sa mga upuan na yan. Nakikinig lang din ako sa guest speaker na nagsasalita dito sa stage. Habang nakikinig ako lumalakbay ang isip ko na nangangarap. Ini-imagined ko na ako ang nagsasalita sa stage. Sinasabi ang lahat ng mga napagdaanan ko sa buhay, kung paano ako naging matatag sa mga unos na dumating sa buhay ko, kung paano ako lumaban sa bawat pagsubok at nagpumilit na makatayo kahit na gumagapang na. Ang tanging inspirasyon ko lang ay ang aking mga magulang at mga kapatid. Sila lang ang nagbibigay sa akin ng lakas at yon ang aking sandata para patuloy na lu

At saka mga bata pa kami para mag-isip ng ganoon. Graduation day, masaya ako dahil parehong um-attend si papa at mama sa ceremony. Kaya naman mas inspirado akong i-deliver ang valedictorian speech ko. Ramdam ko ang kasiyahang ibinigay ko sa parents ko, alam kong proud na proud sila sa akin.

dad asked the same question "Yes mom and dad!! I said while smiling at them Umakyat na kami ng stage at naririnig ko parin ang sigawan ng dalawa kong kaibigang para icheer ako pero kung makasigaw akala mo wala ng bukas. Napakamot nalang ako sa aking ulo. Wooohhh bestfriend ko yan!!!! Wohhhhh kaibigan ko yan!!!! Hiyawan ng dalawa niyang kaibigan... My speech... First of all I would like to thank all of my professors first, if not for your good teaching and perseverance I will not get a high grades or wisdom from you and my other classmates who graduated also because of your teaching and perseverance and the belief that we can achieve our dreams as long as we believe in what we can do. And of

Tumango naman ako. "Ate, hindi ka ba aattend sa graduation ko? Running for With Highest Honor ako" sabi ko rito. Inirapan naman ako nito. "Of course not, may lakad nga ako, diba?" Mataray na ani nito. Malungkot naman akong bumalik sa kwarto ko saka nag reply sa message ni Martin. Martin : I'm so proud of you, Baby. Malapit na ang graduation mo. Marisse: Thanks, Baby. This is all for the peoples who surrounded me love.

Pag katapos naming mag usap nag kanya kanya na din kami ng uwi. " I want to say congrats to all who's graduating this years, I am so proud to all of you na Kinaya niyo ang thesis at madami pag hirap na dinanas niyo. But, look all you now, Ilang araw nalang mahawakan niyo na ang deploma na inasam asam niyo. Pinag hirapan niyo to, pinuyatan, kaya deserve niyo ang lahat ng ito. At alam kong hindi pa dito nag tatapos ang lahat dahil mag boboard exam pa kayo, but I'm sure kakayanin niyo to. Good luck! See you tomorrow!" Pag bati ni ma'am sa amin. Kahit siya man ay kinakabahan, Ito na, ang pangarap niya. "Bye ma'am." Paalam namin dito, Nakangiting tumango si ma'am bago lumabas ng room. Kinalabit a

“She strives to inspire other people to live a meaningful life one that is beyond self, ladies and gentlemen to give the response on behalf of the graduating batch-“ Parang maiihi sa excitement si Nicole habang nag hihintay na tawagin ang pangalan niya ng administrator ng unibersidad na pinapasukan niya na siya ring kasalukuyang nag bibigay ng speech ngayon para sa graduation ceremony. Eto na ang araw na pinaka hihintay ni Nicole, ang araw na mag tatapos na lahat ng pag hihirap niya at pag pupursige na tapusin ang pag aaral.

Muli ay nagsilaglagan ang mga luha sa mga mata ko. “I miss you… Sobrang nananabik ako sa mga yakap niyong dalawa. Wala na yung sakit pero heto nangungulila pa rin ako sa inyo ng sobra. Nay, Tay, graduate na po ako,” bahagyang nabasag ang aking boses. “Medtech na po ang Siting n’yo. Konting tiis na lamang at may doctor na po kayo,” nahinto ako ng may kumawalang hikbi sa bibig ko. Mariin kong pinunasan ang mga luhang naguunahan na namang magsilandasan sa pisingi ko. “I wish I made you proud. Salamat sa paggabay po sa akin. Hindi ko man kayo nakikita ngunit nararamdaman ko ang paggabay at pagmamahal niyo po sa akin sa araw-araw, sa mga araw na nahihirapan na ako at sa palagay ko ay hindi ko na

Ngumiti ako sa kanila bago nagpatuloy sa paglalakad. I delivered my message well. Nangingilid ang luha ko habang nakatingin sa mga taong pinipigilan ang pagluha sa madamdamin kong speech. "And for my one and only strength and inspiration, thank you for coming into my life. You made me stronger and braver. I was doubting myself if I can take care of you but now you're growing fast..." Tumingin ako sa anak ko na kinakaway ni Vincent sa akin.

"Sure. I'll send it later to each one of you." Quarter to five ng mag-aya na ng uwian ang iba. Rico and I both went back to the school. Then, a message came. Binasa ko ito ng tahimik habang sakay sa van pauwi sa mansion. "Hi baby, I'm sorry. I can't attend your graduation tomorrow due to my hectic schedule. But I am sending you my congratulations. I miss you!" I sighed after reading it. "Alright. Take care! I miss you, too." reply ko sa mensahe niya.

“Pero yung totoo, bakit hindi sinabi ni Dr. Vin kung ano ang lagay mo? May masakit ba sa’yo? Tell me.” Hindi ko pinansin ang sinabi ni Isabelle, dahan-dahan kong hinawakan ang kanyang mukha. “Kung darating man ang panahon na wala na ako, hanapin mo ang magpapasaya sa’yo ha? Ang taong bubuo sa’yo at mapapaligaya ka.” “Ano ba ‘yang sinasabi mo, ang lakas mo nga ‘di ba? A-attend ka pa ng graduation ko. Alam mo naman na ikaw at si Ace ang inspirasyon ko para matupad ang pangarap ko.”