Graduation Wishes For Myself Mga Nobela at Kwento

Hindi ko binibigay ang address ko dito dahil ayokong puntahan nila ako. "Bakit?" Tanong ko. [Hinihingi sa school, graduation na sa makalawa] agad akong nalungkot sa narinig ko. Isa sa pangarap ko ang magmartya at kumuha ng diploma pero hindi na iyon matutupad dahil wala naman ako doon. "Ganun ba," malungkot kong tugon. "Itetext ko na lang sayo ang address namin dito."

I want to see them looking at me proudly, kahit na imposible. I blew a deep breath, closed my eyes tightly before opening them again. I flashed a proud smile. Dahil, sa wakas, graduate na ako. Iyon ang mahalaga. This is not the end of my suffering. Magsisimula pa lang. I don't have to work multiple part time jobs anymore. Matutupad na din iyong pangarap kong makapunta sa iba't ibang sulok ng mundo. I made myself proud. That's enough for me.

Sino ba naman ako para maalala niya kung ang gaganda ng mga nakapaligid sa kanya. “Ayusin mo nga yang mukha mo, parang hindi ka gagraduate ng valedictorian ah. Ngumiti ka kahit konti. Para kang namatayan diyan. Sayang ang ibinayad ko sa nagmake-up sayo” sita ni inay sa akin habang nakapila na kaming lahat para sa graduation march. Suot ko na ang toga ko. Ewan ko ba, dapat masaya ako ngayong araw na ito kagaya ng ibang mga estudyante, pero kahit anong pilit ko ay hindi ko magawang ngumiti hanggang sa magsimula na ang graduation march.

Alam kong malayo pa ang lalakbayin namin pero sigurado akong hindi siya mahihirapang abutin ang pangarap niya. ".... I want to remind all of us that we can always do more, so why settle for less? Let us always strive harder. Maybe our grade will not define our future, but it will show how ambitious we are. It is free to make a dream, but it will cost a lot of energy to reach it. Let us not waste our energy; time will not stop waiting for us. Let's make everyone proud. No, make yourself proud of yourself. I can do it, and you can do it. I hope the next time we meet, we are already bragging about what we have achieved. So, my fellow graduates, congratulations to all of us for passing another s

Papuntahin nyo muna dito, gusto ko siyang makausap. *"Wala jud me ka anha bisag pang tambong na lang sa imong graduation kay saon man gud wala man ikaplete" – hindi kami nakapunta dyan kahit sa pag attend man lang ng graduation mo kasi walang pamasahe. *“Ma, okay ra. Nakasabot ra man gud ko,”--- Ma, okay lang. Naintindihan ko. *“Kanus-a man ka mouli, nak? Mingaw nami nimo,”--- Kailan ka uuwi, nak? Miss ka na namin.

Paliwanag ko. Hindi ko kasi talaga kayang mahiwalay sa kanila. Nahihirapan ako kapag wala sila. Hindi rin kasi ako sanay na mahiwalay sa kanila dahil mula pagkabata, sila na ang palaging kasama ko. "Make up your mind, anak. Ilang linggo na lang ay graduation niyo na. Kailangan mo nang makapag-isip kung saan ka mag-e-enroll."

Iba-iba ang pananaw sa buhay. Ngayon ang graduation ko. Nandito sa boarding house ang magulang ko, kaya wala si Zacch. Nagpapasalamat ako dahil magtatapos din si Zacch kasabay ko. Sabi niya sa akin na umulit siya sa pag-aaral dahil puro daw siya bagsak. Ako daw kasi ang naging inspirasyon niya, kaya pinilit niyang makapasa upang makasabay akong makapag-graduate ng college.

Ngumiti ako at mahigpit na hinakawan ang kamay ng anak ko at sabay sabay kaming umalis sa malaking gymnasium kung saan ginanap ang graduation ceremony. Thank, God! Graduate na ako! Sa dami ba namang pinagdaan ko sa buhay, mga problema na akala ko hindi ko malulusotan pero ito ako... Nakagraduate at may bago ng buhay kasama ang anak ko... Kailangan lang talaga ang tiwala sa sarili. Dahil kung wala ka no'n, hindi mo rin mararating ang pangarap mo. Sakay ang nirentahan ni Papa na bongo ay nakasya kaming lahat doon. Kaso nga lang ang mga kaibigan ko ay kailangang sa likod sila uupo dahil kami ni Baby Sav ang nasa loob.

Kapag napapagod ako, naiisip ko ang sila mommy at daddy. Kapag nagdududa ako, naiisip ko ang sinabi ni Timothy—na hindi niya ako minamaliit, kundi masyado lang niyang pinrotektahan. At ngayon… hinahayaan na niya akong lumakad mag-isa. Graduation day dumating na parang isang buntong-hininga matapos ang mahabang paglalakbay. I just wore a very simple white dress. Light as this very day.

"Basta para sa nag-iisang prinsesa namin, ibibigay namin ang lahat." Napakasuwerte ko. Napakabait at mapagmahal ng sobra ang magulang ko. Kahit mayaman kami, hindi naman ako maluho. Kahit papaano, ang pagtatapos ko sa kolehiyo ay with a flying colors, isang magandang regalo na maibigay ko sa kanila. Naging abala na rin ako sa nalalapit na graduation. Minsan ko na lang din nakausap si Gabby. Abala na rin sa graduation niya.