Guest Speaker Speech For Graduation の小説・ストーリー

I roamed my eyes and I saw everyone looking at me, I smiled at them and I opened my paper of speech to start. "Good morning to our honorable guest, To the owner of the FAW University, Ms. Janine Williams. to our Dean, to the president of the FAW University, and as well as the members of the management, to the professors, to the parents, to our friends and loved ones of the graduates, and to you, my fellow graduates, Congratulations!" I said and I took a deep breath.

Wala sila. Nagsimula akong bumati sa lahat ng mga naroon, guro, special guest, principal, parents and students. Pilit akong ngumiti habang nagsasalita at sinimulan ko ang laman ng speech ko. “Good afternoon, esteemed faculty, proud parents, honored guests, and, of course, my fellow graduates. As we gather here today, the moment we walk in the aisle, clad in our caps and gowns, we stand on the brink of a new chapter in our lives, ready to take another step for the new journey, poised to dive into the future that awaits us.

wouldn’t have gotten a diploma. Every single one of these graduates worked so hard to get here. I never thought I would be up here giving a speech but dreams do come true and I can tell you all that things get better. To everyone who is graduating- today is for you. You can look at yourself in the mirror later tonight and know that you beat the odds that may have been stacked against you; whether it be unforgiving pasts, unfortunate experiences, or any person who told you, you couldn’t do it. And yet, you did. YOU did it. There have been people who have helped you along, yes, but in the end, there’s you. So, be proud of yourself, and forgive who you were. Because you succeeded, and it’s onl

–sabi naman ng Vice principal na s'yang nag emcee ng ceremony. Tumayo si Kenn at nagpunta sa stage. Pagtuntong niya'y huminga s'ya ng malalim, nag-umpisang magsalita. " This is it, 12-D. Ang araw na pinakahihintay nating lahat– pinapangarap na makagraduate. Ito na 'yon. Ang sarap pala tumungtong ng intablado, magmartcha sa araw ng graduation. Masaya na malungkot. Simula bukas hindi na namin masisilayan ang aming magulo na classroom, mag-start na kami ng panibagong yugto ng aming mga buhay. Malungkot kasi hindi na namin maririnig ang sermon ng nag- iisang wirdong teacher namin, na siyang nagbigay inspirasyon sa amin upang maging matagumpay sa hinahanap. Ms. Zhaine or JHAI. Kahit sino ka man,

Sasabihin lang daw ito sa mismong graduation namin. Mag-isa lang kasi akong nag-martsa sa aking graduation day, my mommy insisted na sumama, pero nakikita ko na hindi pa nito kaya, kagagaling lang kasi nito sa lagnat baka mabinat. May napapansin na ako these past months na parang madalas itong nahihilo pero pag tinatanong ko naman siya ay lagi niya lang akong i-na-assure na okay lang siya. I was giving my Valedictory Speech, ng biglang lumapit ang adviser ko at basta nalang hinawakan ang aking kamay at bahagyang yumuko sa harapan ng maraming tao bilang paghingi ng paumanhin.

Pagbaba niya ng hagdan lahat ay abala sa pag-aayos ng buong salas na animo ay may isang piging o importanteng bisita na darating. “Manang, bakit ho nag aayos kayo dito? Anong meron?” maang niyang tanong sa mayordoma ng mansion ng makalapit siya dito. “Ay naku ikaw na bata ka ano pa ba diba graduation mo ngayon? Kaya hala sige mag tungo ka na sa kusina at kumain ng ikaw ay makapag-bihis na.” taboy pa ng matanda sa kanya. Sinunod naman niya ito at nagtungo ng kusina para mag almusal. Alas diyes ng umaga ang simula ng kanilang graduation ceremony siya ang valedictorian kaya naman may naihanda na rin siya na speech.

Na akala ko ay ako lang ang nakakaalam. Kinabukasan nang aming graduation, lahat ay naroon na ngunit wala pa ang aming valedictorian, at ako bilang ikalawa sa aming pinaka mataas na grado ang karapat-dapat na sumalo sa kanyang gagawing speech. Mabilis na lumapit sa akin si Mrs. Legaspi ang aming adviser. “Jessica, make you’re speech now, hindi na makakarating si Carla, na food poison siya kahapon noong sumama sa isang katulong nila at kumain sa isang turo-turo,” malungkot nitong sabi sa kanya.

I noticed na wala siyang kasama o baka hindi ko lang namumukhaan. Hinatid ko si Lola sa designated na upuan para sa kanya, katabi ng sa upuan para sa magulang o guardian ni Dmitri. I saw Trixie sitting on her designated seats. Pumunta na rin ako sa nakalaang upuan para sa akin pagkatapos kong magpaalam kay Lola. Alas siete palang at alas otso magsisimula ang programa. Dumating na ang mga bisita at ang guest speaker. Ilang minuto na lang at magsisimula na ang graduation rites.

“Sure. Isasama ko si Hubby at mga bata, okey lang ba?” “Please dok.” “Sige mauna na ako ha? May schedule pa ako sa clinic ko. Inuna ko lang siyang bisitahin ngayon para sa pag-attend niya ng Graduation mo. He’s good to go.” “Salamat po Dok.” Muli, sa aming graduation ako na naman ang nakakuha ng pinakamataas na karangalan. Nag-iisang Summa Cum Laude sa history ng aming University sa School of Medicine. Kaya nga sa huling pagkakataon ako muli ang naatasang magsalita sa harapan ng mga kapwa ko graduates, mga magulang at faculty, administration at mga iba pang piling bisita. Sa unang pagkakataon at sa huling tugatog ng aking edekasyon, kumpleto na ang mga mahal ko sa buhay. Isang napakatamis na

Magkahawak-kamay kami ni Nanay habang naglalakad sa corridor hanggang sa makarating kami sa venue. Naghanap ako ng upuan para sa kanila ni Tatay. I made sure that they were feeling comfortable before I left and gone to my designated seat. Mayroong long table na para sa mga guest at nasa likuran lang kami no'n. We're being arranged from boys to girls and alphabetically. Isinuot ko na ang toga dahil iyon rin ang ginawa ng mga batchmates ko. After waiting for few more minutes, our Graduation Day started. The guess speaker is also the person who graduated here in WeSaS and now a successful person in her field.