Gumawa Ng Sariling Parabula の小説・ストーリー

sabi ko sabay ngiti ng pangasar. nakita ko kung pano manlaki ang malalaki niyang mata na tadtad ng eyeshadow. parang hindi ito makapaniwala sa mga isinasagot ko. huh ! akala siguro nila dahil sa nabubully ako ng mukang panda na yon ay magagawa din nila. well sarreh .. i wont let you! sabi ko nga.. wala sa bokabolaryo ko ang salitang magpaapi!

Para sure matanggal lahat ng libag sa aking katawan. Nang matapos Akong maligo mabilis aking kilos na nagbihis.Maong na short at malaking t-shirt aking suot. Sana this time! ay matutuloy na aking pagpunta ko sa aming Bahay. Kanina pa nagwawala Ang aking alaga sa tiyan dahil sa gutom. Wala Naman na sigurong sagabal sa daan ngayon. Pagkatapos ay humarap ako sa salamin upang tingnan Ang labi Kong may sugat. Nakita ko Naman itong nagkukulay ube na." Hayop Naman talaga oh. Parang gusto kong balikan Ang taong gumawa nito upang iparanas rito ng ilang beses na masuntok sa Labi hanggang sa lumubo ito. Nilagyan ko na lamang ito ng concealer sa gilid ng aking labi upang Hindi ito Makita. At bago ako tu

pinigil ko ang sarili ko na ituloy, “my own observation.” Bahagyang umangat ang sulok ng kanyang mga labi na tila ba nababasa niya ang aking iniisip. Matapos maranasan ang kanyang “parusa” kagabi, wala akong balak na galitin o asarin siya.

Maniac! Kumaway pa siya, parang normal lang lahat. Hindi ko siya pinansin. Wala akong lakas ngumiti o magkunwari. Mabilis akong lumabas at halos tumakbo palayo. Dumiretso ako sa powder room, pumasok sa cubicle, at hinawakan ang dibdib ko. Hingal na hingal ako, parang tumakbo nang malayo. Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin—namumula ang pisngi, magulo ang emosyon.

Hinilot–hilot ang sariling sintido. Ang sunod niyang ginawa ay kinuha ang larawan ng babae kung saan ay katabi ito ni Nube. He can see the happiness in his eyes na hindi niya kailanman nasilayan mula nang dumating siya sa hacienda. Perhaps he was the reason of her misery. Pinagbabawalan niya itong dumalaw sa sariling ama higit ang pakikipagkita kay Nube—because he was fucking jealous over his brother.

saad ko rito anemal kahit bago gising ito ang bango parin ng hininga nito bigla tuloy ako na hiya sa akin sarili dahil baka bad breath ako jusko kaya talagang kailangan ko na pumonta sa banyo. "Uma---l hindi ko na tapos ang akin sasabihin ng bigla na lamang ako nito hinalikan sa akin labi na kinalaki ng akin. mga mata hindi ko alam kung paano tugonin nag halik nito dahil ngayon pa lamang ako nakaranas na halikan kaya pumikit na. lamang at ginaya ang bawat galaw ng mga labi nito sa akin labi hangan sa na inilagay ko ang akin mga kamay sa leeg nito para kasi Nang-hihina ako sa pag halik nito sa akin.

Ngiwi niyang dagdag at walang pasabing inilapit ang sariling mukha sa aking leeg bago ito inamoy. Ramdam ko ang biglaang pagtaas ng mga balahibo sa buo kong katawan kasabay ng mga paru-parong lumilipad sa tiyan ko na para bang ngayon lang ito nakawala sa hawla. Nanlalaki ang mga matang tinignan ko siya para lamang makita na parang wala lang sa kanya iyong ginawa niya samantalang ako, muntikan ng malagutan ng hininga!

P-patawarin m-mo n-na a-ako s-sir p-parang a-awa m-mo n-na p-po hin-hindi n-na p-po a-ako u-ulit, humihikbi kung sagot sa kanya. Bigla nalang siyang umalis at binagsak ang pinto ng malakas, napaigtad ako sa gulat at niyayakap ang aking sarili habang umiiyak at nanginginig. Nararamdaman ko ang kirot sa aking mga pala at tinitigan ito, madami palang gas-gas ang aking mga paa at hindi ko alam kung nasaan ang aking tsinelas, napaiyak ako ng husto awang-awa ako sa aking sarili, ang buong akala ko ay magiging maganda na ang buhay ko kapag may bibili sa akin hindi pala, sana nasa ampunan nalang ako, mabuti Pa duon hindi naman ganito,

Napatingala si Juliana sa itaas ng kabahayan kung nasaan ang ipinakabit niyang makinang na parol na may ibat ibang ilaw. Pangarap niya noon maliit pa ang magkaroon ng parol na Malaki at may ibat ibang ilaw. Pero sa kasawiang palad ay mahirap ang buhay nila, ibinili naman siya ng parol ng kanyang ama pero ung tas sisingkuwenta lamang sa palengke na plastic at walang ilaw. At dahil bata pa si Juliana noon ay naisip niyang lagyan ng kandila ang loob ng parol para may ilaw.

wika nito. Para na rin niyang sinabi na wag akong asumera, which is mukhang ganun na nga. Napalunok ako at parang gusto kong matunaw sa aking kinauupuan. Talo ko pa tuloy ang iginisa sa sariling mantika. Mabilis akong nag-iwas ng tingin upang itago ang init na nagpapula ng aking mukha dahil sa pagkapahiya.