Gumawa Ng Sariling Parabula Novels & Stories

Pulampula pa ang labi! "Well, thank you!" nakangiting aniya at hinapit din ang bewang ko para yakapin ako. "I've been practicing doing my own make-up! And I think, I did a great job based on your reactions!" pagmamalaki niya at humagikgik siya bago tumingin sa salamin na sobrang liwanag dahil may mga ilaw sa sulok. Para siyang Barbie! Nakakamangha!

Hindi ba’t nakakagulat talaga kung magagamot talaga ng medisinang ito ang isang malalang paraplegia? Sa sandaling ito, biglang nakaramdam si Masao ng init sa kanyang tiyan at mabilis na kumalat ang init na ito sa kanyang katawan. Ginawa siyang sobrang kumportable at guminhawa ang pakiramdam niya at hindi niya maiwasang magbuntong hininga. “Pambihira talaga ito. Matagal na akong walang pakiramdam sa mga binti ko pero talagang pinapainit nito ang mga binti ko!”

Sa totoo lang, ang lakas din kasi nang pagkakasabi niya nun. Sinuot ko ang paborito kong ngiti at nag-post pa ako, kunwaring inabot ko ang isang halaman na hindi ko abot para makita niya nang buo ang katawan ko. Alam ko namang nag-eeffort ako sa gym noon at proud ako sa resulta. Pero dahil mahal mag-gym, gumawa na lang ako ng paraan. Gumawa ako ng DIY na barbell. Iyon na lang ang ginagamit ko at kaunting exercise na lang para ma-maintain ko ang ganitong kagandang katawan.

Kaya hanggat kaya kong umintindi, iniintindi ko na lang. A/N: "Kung walang magpapa kumbaba, hindi matatapos ang gulo/away" Habang lumalaki ako yan yung mas napapansin ko eh. Aaminin ko mataas yung pride ko, pero kapag alam kong ako yung mali gumagawa ako ng paraan para makabawi. Thanks for reading! 🧡🌻

Parang isang buwang pagpipigil at sakit ang sabay-sabay kong ibinuhos sa halik na ‘yon. Hindi siya agad gumalaw, pero hindi rin siya tumulak. Nang maramdaman kong gumanti siya—kahit mahina, kahit basa pa ng luha ang labi niya—lalo akong nawala sa sarili. Hinila ko siya palapit, pinatalikod ko siya sa pinto ng office at inipit sa pagitan ng katawan ko at ng malamig na kahoy. Parang gusto kong gawing maliit ang mundo, kami lang ang laman. Hinalikan ko ulit ang gilid ng labi niya, papunta sa pisngi, pababa sa leeg—sinusubukan kong burahin lahat ng takot, lahat ng duda.

Bumagsak ako sa sahig at doon malakas na humagulgol dahil kanina pa naninikip ang dibdib ko. Gusto ko itong ilabas lahat kahit alam kong wala namang magagawa ang pag-iyak ko pero ito na lang ang kaya kong gawin ngayon para aluin ang sarili ko. “A-ang liit-liit ko na... S-sobrang baba na ng tingin ko sa sarili ko p-pero may mas iliit pa pala 'ko…”

Itinaas ni Ruby ang kanyang mukha upang matugunan ang tingin ng lalaking pinakaayaw niyang makita sa buong buhay niya. "Nawala na ang lahat sa akin, nang magpasya akong ipaglaban ka. By, miss na kita, bumalik ka sa akin. Sinasumpa ko, pagkatapos nito maaari mo akong parusahan habambuhay, tatanggapin ko." "Makasarili ka, nagpapasya ng parusa para sa iyong sarili. At ang parusa na iyon ang pinakamadali mong magagawa."

“Nang araw ng paligsahan, dumating ka na may dalang napakalaking saranggolang alupihan. Ang mga saranggola ng ibang bata ay bahaghari o kaya’y isdang ginto, pero ang akin ay isang itim na alupihan.” “Kahit na pinakamataas at pinakamalayo itong lumipad, umiyak pa rin ako noon. Nang tanggapin ko ang parangal, kailangan ko pang bitbitin ang nakakatakot na alupihan sa entablado kaya lalo akong umiyak.” “Pagkatapos, si Kuya Stephen naman ang gumawa ng saranggolang paru-paro para sa akin at saka lamang ako napatahan.”

Nabulunan pa ako Makakuha nga ng C2 Bubuksan ko na sana yong C2 na kinuha ko ng makarinig ako ng mga parang mahinang naglalakad na mga tao May parang mali at masama akong naramdaman sa mga yapag na yon kaya dali dali ako umupo at nagtago sa ilalim ng lababo Habang lumilipas ang mga segundo, pabigat ng pabigat yong paghinga ko at mas palapit ng palapit yong mga yapag na naririnig ko kanina pa

Hindi parang kalaban. Parang isang taong takot na baka mali ang galaw at tuluyan nang mawala ang natitirang hininga. Lumuhod siya sa tabi nito at inilagay ang dalawang daliri sa leeg niya. Naramdaman niya ang pulso—mahina, ngunit nariyan. Buhay pa. Isinara ni Gray ang mga mata niya, saglit lang, parang panalangin na hindi niya alam kung kanino iaalay.