Gumawa Ng Sariling Parabula 소설 & 이야기

Para naman kahit papaano, marelax nang kaunti ang isipan ko At habang naglalakad-lakad ako, hindi ko mapigilan ang mapakunot noo nang may narinig akong iyak ng isang parang tuta. Kaagad kong hinanap iyun at ganoon na lang ang pamimilog ng mga mata ko nang may makita nga akong isang tuta. Nakasiksik siya sa halaman kaya dali-dali ko siyang hinila "Haysst ang cute mo naman? Teka lang, ano ang ginagawa mo dito, baby? Huwag mong sabihin na isa ka sa mga anak ng mga alaga ni Arif tapos inabanduna ka na lang bigla ng Mommy mo?" parang tanga kong wika.

GIGI Pakiramdam ko ay tuluyan na akong nawarak. Habang nakadapa ako sa kama, ramdam na ramdam ko ang luwag ng aking pagkababae na parang hindi na babalik sa dati. Ang puke at tumbong ko ay parang sobrang luwag na, parang isang malaking butas na lang na kahit anong ipasok ay hindi na makaramdam ng kahit anong friction.

Hindi ba’t nakakagulat talaga kung magagamot talaga ng medisinang ito ang isang malalang paraplegia? Sa sandaling ito, biglang nakaramdam si Masao ng init sa kanyang tiyan at mabilis na kumalat ang init na ito sa kanyang katawan. Ginawa siyang sobrang kumportable at guminhawa ang pakiramdam niya at hindi niya maiwasang magbuntong hininga. “Pambihira talaga ito. Matagal na akong walang pakiramdam sa mga binti ko pero talagang pinapainit nito ang mga binti ko!”

Pagkaraan ay lumapit ako aa salamin at pinagmasdan ang sarili ko. "Rhea, kaya mo yan!" Motivate ko sa sarili ko at nakangiting lumabas na. ***** FOLLOW ME, TIP ME, COMMENT, AND GODBLESS!

Sa totoo lang, ang lakas din kasi nang pagkakasabi niya nun. Sinuot ko ang paborito kong ngiti at nag-post pa ako, kunwaring inabot ko ang isang halaman na hindi ko abot para makita niya nang buo ang katawan ko. Alam ko namang nag-eeffort ako sa gym noon at proud ako sa resulta. Pero dahil mahal mag-gym, gumawa na lang ako ng paraan. Gumawa ako ng DIY na barbell. Iyon na lang ang ginagamit ko at kaunting exercise na lang para ma-maintain ko ang ganitong kagandang katawan.

Kaya hanggat kaya kong umintindi, iniintindi ko na lang. A/N: "Kung walang magpapa kumbaba, hindi matatapos ang gulo/away" Habang lumalaki ako yan yung mas napapansin ko eh. Aaminin ko mataas yung pride ko, pero kapag alam kong ako yung mali gumagawa ako ng paraan para makabawi. Thanks for reading! 🧡🌻

Ang problema ay ang taong pagsasamantalahan ka. Kung sinasabi nilang ikaw mismo ang gumagawa ng paraan para mabastos ka, napakabobo nila! Someone's POV "Make sure na hindi na makakalakad yang kumag na 'yan."

Namumula ang mukha, nanginginig ang kamay, tila nilalamon ng sariling pagkapahiya. Ang mga salita ni Richard ay pumipitik sa kanyang isip gaya ng latigong di mo matakasan: "Aralin mo muna." "Gumawa ka ng sarili." May katuturan ang lahat. Hindi siya umabot sa taas dahil sa sariling galing. Kundi sa kakayahan niyang manggaya, magnakaw ng idea, at umasa sa ibang utak. Sa madaling salita…

umiiyak kong sambit at hindi ko na napaigilan pang mapasabunot sa sarili kong buhok "Uncle, pwede pa naman tayong bumawi diba? Huwag niyo pong sisisihin ang sarili niyo sa mga nangyari. Nakita ko naman po kung gaano mo siya kamahal, kaya nga nagpasya na din akong magparaya at ayusin ang sarili kong buhay. Kaya lang may mga tao talagang hindi masaya sa kaligayahan ng ibang tao. At iyun ang nangyari kay Amber. Naging biktima lang siya ng pagkakataon at ito na din siguro ang tsansa mo para makabawi sa kanya." muili niyang bigkas.

Bumagsak ako sa sahig at doon malakas na humagulgol dahil kanina pa naninikip ang dibdib ko. Gusto ko itong ilabas lahat kahit alam kong wala namang magagawa ang pag-iyak ko pero ito na lang ang kaya kong gawin ngayon para aluin ang sarili ko. “A-ang liit-liit ko na... S-sobrang baba na ng tingin ko sa sarili ko p-pero may mas iliit pa pala 'ko…”