Gumawa Ng Sariling Parabula の小説・ストーリー

Nga lang, sa isiping pinaparusahan siya dahil sa pagiging babaero niya, wala siyang magawa. Pero kung totoong parusa nga iyon, hindi naman siya bastang tatanga lang at hahayaan ang sariling maghirap habambuhay! Kahit parusa iyon sa kanya, hindi siya titigil hangga't hindi niya nakikita ang babaeng iyon. Tadhana ang susuko sa kanya... pero hindi siya!

NAGISING ako na para bang nakikiliti ako. Napaungol ako dahil sa sarap na nararamdaman ko sa ibabang bahagi ng katawan ko. "Ahhh…" ungol at d***g ko. Napamulat ako sa aking mga mata ng para bang may gustong lumabas. Di nga ako nagkamali nilabasan ako.

sabi ko sa sarili ko, ang mga salitang parang isang paltos na sugat na sumabog mula sa bibig ko. Hindi ko na kayang buuin pa ang sarili ko. Lahat ng nararamdaman ko ay magulo, at ang solusyon ko lang ay tapusin ito. Ayaw kong magdalang-tao para lang magpatuloy sa isang buhay na punong-puno ng paghihirap at galit. Hindi ko kayang magpatuloy, hindi ko kayang gawing bahagi ng buhay ko ang sanggol na ito.

super yummyyy! Sabay kaming naglakad papunta sa harap ng pari. Pakiramdam ko may mga paru-parong nagliliparan sa loob ng tiyan ko. Hindi ko maiintindihan ang sarili ko. Ang gwapo naman pala ng groom. Talo pa ang mga artista dito sa Pilipinas. Ang lambot ng palad at hiyang-hiya ako dahil alam ko kung gaano kakapal ng kalyo sa palad ko dahil sumasama ako minsan kay Tatay kapag manggapas kami ng palay noon sa bukid.

lumuluha niyang muling wika Hindi ko naman mapigilan ang maluha. Ayaw kong saktan si Mommy pero, talagang dumating sa punto noon na hindi ko na kaya. Wala naman sana akong balak na umalis noon kaya lang, feeling ko, nag-iisa ako. Walang kakampi...at kahit ang sarili kong Ina ay ayaw na sa akin "H'wag na po nating pahirapan ang mga sarili natin, Mom! Matagal na pong nangyari iyun at nakaraos na po ako." seryosong wika ko.

sarkastikong tugon ni Caramel, sabay kalabit ng gatilyo sa sarili nitong baril, asintado ang bawat putok. Nakadapa pa rin siya sa damuhan, at hindi niya kayang igalaw ang baril. Sa totoo lang, ayaw niyang gamitin ito. Takot siya sa putok, at ngayon, heto siya—hawak ang baril, parang hinihikayat na ring pumatay para mabuhay. ‘Hindi ko ’to keri, guys!’

Parang bulkang Boom! "Fuck!" Mura niya pa rin at ginulo ang sariling buhok. Ilang gabi na siyang hindi nakakatulog ng maayos. Ilang gabi na rin siya naglalasing para samantalang makalimot pero pagising sa umaga wala paring pagbabago. Kaya naman inabala niya ang sarili sa trabaho at pinapagod ang katawan para pag uwi pagod.

Hina Kung Sabi saka tuluyan Ng nawalan Ng Malay Nagising ako sa sinag Ng Araw na tumatama sa Mukha ko Kaya napabangon ako Ng Wala sa oras Ng maalala Ang nangyari kagabi Tiningnan ko Ang katabi ko at tumulo na lamang Ang mga luha ko Nanginginig Kung tiningnan Ang sarili ko habang tahimik na humihikbi pareho kaming walang saplot Tiningnan ko siya habang natutulog gustong gusto ko siyang sampalin saktan pero diko magawa dahil alam Kung mas malakas siya sakin

Pumutok iyon kaya naggulungan palabas ang ilang pakete ng mumurahing condom. Naramdaman ko ang pag-init ng bumbunan. Kulang ang sabihin na galit ako dahil sa panloloko ni Pearl. Ito iyong klase ng pakiramdam na hindi ko pa nararanasan sa buong buhay ko. Gusto kong sumigaw nang sumigaw pero hindi ko magawa. Ang hapdi na rin ng mukha at mata ko sa nagbabadyang luha. “O tapos na ako. Hubad na,” utos ng bading.

Laking gulat at takot niya ng makitang punong puno ng dugo ang ibabang bahagi ng kanyang bestida. “Kung ako sa iyo ay aayos na ako ng higa at ihahanda ang sarili dahil anumang oras ay luluwal na ang iyong sanggol.” Sabi ni Runa kay Felianie. Nakatunghay lamang ito at hindi kumikilos upang siya ay tulungan. Ngunit bakit naman niya iyon gagawin?